18.6.07

Οι εξετάσεις και τα αποτελέσματα

Τέλειωσαν σήμερα και στα τελευταία Γυμνάσια της χώρας οι προαγωγικές ή απολυτήριες εξετάσεις. Θα διορθωθούν τα γραπτά, θα βγουν οι μέσοι όροι και σε λίγες μέρες θα ανακοινωθούν και τα αποτελέσματα. Από τα δεξιά οι προαγόμενοι και απολυόμενοι κι από τα αριστερά οι παραπεμπόμενοι και στάσιμοι. Έτσι, σαν τα αρνιά και τα ερίφια στη δεύτερη παρουσία.

Σίγουροι εμείς και ικανοποιημένοι από το έργο μας, που περάσαμε τους καλούς και κόψαμε τους κακούς, θα κλείσουμε το σχολείο στις 29 του Ιούνη και θα πάρει ο καθένας μας το δρόμο του για τα βουνά και τις θάλασσες της ημεδαπής ή της αλλοδαπής. Κι οι παραπεμπόμενοι;

Οι παραπεμπόμενοι κρίθηκαν ότι δεν έμαθαν κάποια μαθήματα καλά, γι' αυτό το σοβαρό εκπαιδευτικό μας σύστημα, του οποίου εμείς είμαστε υπηρέτες, τους παραπέμπει για επαναληπτική εξέταση το Σεπτέμβριο. Δίκαιο θα πει κανείς, αν έτσι βιαστικά μιλήσει, χωρίς να έχει βουτήξει τη γλώσσα στο μυαλό του. Γιατί η απορία στέκει εκεί στη γωνία και γελάει περιπαικτικά.
  • Πώς ο δόλιος μαθητής, που μια χρονιά με τον καθηγητή πάνω από το κεφάλι του δεν τα κατάφερε να ανήκει στους μελλοντικούς προαγόμενους ή απολυόμενους θα τα καταφέρει στη διάρκεια του καλοκαιριού, μόνος και χωρίς βοήθεια να γίνει σοφότερος απ' ότι τον Ιούνη;
  • Πώς η γνώση θα χωρέσει στο άτυχο μυαλουδάκι του;
  • Μήπως θα γίνει κάποιο θαύμα σαν αυτό της πεντηκοστής, τότε που το άγιο πνεύμα κατέβηκε και σφήνωσε στο κεφάλι των αποστόλων κι από ψαράδες ψαριών έγιναν ψαράδες ανθρώπων;
Δυστυχώς δε θα γίνει τίποτα τέτοιο. Αν οι γονείς του παραπεμπόμενου έχουν πέντε ευρώ στην άκρη θα χρειαστεί να βρουν κάποιον ιδιαιτερατζή για να μάθει στο παιδί τους ό,τι δεν του έμαθε το σχολείο. Αν πάλι δεν τα έχουν, θα το στείλουν έτσι στο σχολειό και τον κρίσιμο Σεπτέμβρη θα κριθεί ανάξιος, αφού δε θα τα ξέρει και πάλι και θα συμπεριληφτεί στη λίστα των στάσιμων. Εκτός κι αν η επιείκεια των εξεταστών το προβιβάσει. Μα ο μαθητής και τότε δε θα έχει μάθει, απλώς θα περάσει από τη μια τάξη στην άλλη. Δεν είναι αυτός ο στόχος του σχολείου όμως.

Άραγε τα σκέφτηκε ποτέ όλα αυτά κανένα κεφάλι από εκείνα που μας κυβερνάνε; Δε νομίζω, αφού η κατάσταση αυτή επικρατεί από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους. Αυτοί, το έχω πει πολλές φορές, είναι φτιαγμένοι για τα άλλα τα έργα, τα μεγάλα και θωμαστά, μ' αυτά τα ταπεινά θα ασχολούνται τώρα!

Εμείς, όμως; Εμείς οι καθηγητές τα σκεφτήκαμε ποτέ όλα αυτά; Βάλαμε ποτέ την κούτρα μας κάτω να σκεφτεί πέντε πράγματα απλά;
  • Ποιος θα διδάξει στον παραπεπόμπενο την ύλη που δεν έμαθε;
  • Γιατί συνήθως παραπέμπονται οι μαθητές που οι γονείς τους είναι αυτοί που δουλεύουν από το πρωί ίσαμε το βράδυ;
  • Γιατί τα παιδιά των καθηγητών, των δασκάλων, των γιατρών κ.λ.π. είναι κατά 98% καλοί μαθητές;
  • Τι θα γινόταν αν το παιδί ενός καθηγητή, που τώρα το βαθμολογούμε με άριστα -και του αξίζει, γεννιόταν από δυο γονείς μεροκαματιάρηδες και με γνώσεις λιγοστές; Θα ήταν άριστο τότε;
Δυστυχώς, οι πιο πολλοί από εμάς δεν τα έχουν σκεφτεί τέτοια ζητήματα.

Αλλά τα τελευταία χρόνια, τις λίστες με τους στάσιμους και τους παραπεμπόμενους τις γεμίζουν και κάποια άλλα παιδιά, αυτά που οι γονείς τους πήραν των ομματιών τους και έφυγαν από τις πατρίδες τους κι ήρθαν στην Ελλάδα, να βρουν μια δουλειά, ό,τι δουλειά, να θρέψουν τον εαυτό τους και τα παιδιά τους. Κι αυτά τα παιδιά, τα παιδιά της φτώχειας και της πείνας, της ξενιτιάς, της καταφρόνιας, του ρατσισμού, της μη γνώσης της ελληνικής γλώσσας, εμείς τα πετάμε με μια μονοκοντυλιά στο καλάθι με τους στάσιμους και τους παραπεμπόμενους.
  • Πότε, δηλαδή, στα Γυμνάσια λειτούργησε τάξη υποδοχής;
  • Πότε έστειλε το υπουργείο κάποιον άνθρωπο, να ασχοληθεί με αυτά τα παιδιά, να τα βοηθήσει, να τους μάθει τη γλώσσα;
  • ΠΟΤΕ!
Κι όμως αυτά τα παιδιά εμείς τα κόβουμε σε κάτι μαθήματα κουφά: Ιστορία, Γεωγραφία, Βιολογία, Θρησκευτικά... Τόσο ηλίθιοι οι συνάδελφοι που δεν μπορούν να σκεφτούν το πασιφανές, ότι είναι αδύνατο ένα παιδάκι που δεν ξέρει ελληνικά, να μάθει ιστορία, γεωγραφία, βιολογία, θρησκευτικά... Κι όμως κάποια από αυτά τα κατάφεραν, κι έγιναν και άριστα, και τότε μπήκε το μέγα ζήτημα, αν δικαιούνται να σηκώσουν την ελληνική σημαία...

Ήρθε φέτος στο σχολείο μας ένας μαθητής, στην Α' τάξη. Ήταν από την Παλαιστίνη. Τα μάτια του είδαν ό,τι βλέπουμε εμείς από την τηλεόραση. Αίμα, πόνο, σκοτωμούς. Αυτό το παιδί που δεν είχε στον ήλιο μοίρα, που έμενε με τους γονείς τους στον καταυλισμό προσφύγων, που δεν είχαν να φάνε, αυτό το παιδί στο προηγούμενο σχολείο που πήγαινε το άφησαν δύο φορές στην Α' τάξη!

Εκείνο όμως που πιστεύω ως έγκλημα των εγκλημάτων είναι να κόβουν το Σεπτέμβρη τους μαθητές της Γ' τάξης. Μπορεί να είναι εντελώς αδιάβαστο ένα παιδί, μπορεί να είναι και προκλητικό και αναιδές και χίλια άλλα δυο περίεργα. Τι θα γίνει όμως αυτό το παιδί ως το Φλεβάρη κι από εκεί ως τον άλλο Σεπτέμβρη; Πού θα βρίσκεται; Στο σπίτι του θα μένει όλη την ημέρα ή θα γυρνοβολάει στους δρόμους με κίνδυνο να μπλέξει με παλιοπαρέες;
Κι αυτό γιατί; Μα γιατί το φοβερό μας εκπαιδευτικό σύστημα, τους μαθητές της Γ' Γυμνασίου που κόβονται το Σεπτέμβριο, δεν τους θεωρεί στάσιμους, αλλά αενάως παραπεμπόμενους. Έτσι, οι μαθητές δε φοιτούν ξανά στη Γ' τάξη, αλλά έρχονται το Φλεβάρη ή τον επόμενο Ιούνη για εξετάσεις. Ποιος τους διδάσκει; ΚΑΝΕΙΣ!

Τα έχω συζητήσει πολλές φορές αυτά τα ζητήματα με πολλούς συναδέλφους. Λίγους, πολύ λίγους έπεισα ότι
κάθε μαθητής που κόβεται είναι και μια προσωπική μας αποτυχία.
Δε θέλουν να το παραδεχτούν, γιατί δεν τους αρέσει να παραδέχονται την αλήθεια, όταν αυτή η αλήθεια πονάει.
Στο σχολείο τα παιδιά έρχονται για να μάθουν γράμματα, να το πω έτσι απλά. Να τους πάρουμε με άδειο μυαλό κι εμείς να το γεμίσουμε, να το ξαναπώ έτσι απλά. Για αυτά τα παιδιά είμαστε καθηγητές ή δάσκαλοι. Στα μυαλά που είναι ήδη γεμάτα από το οικογενειακό τους περιβάλλον, δε φαίνεται η δουλειά μας και δεν έχει λόγο να φανεί. Εκεί υπάρχει ο γονιός που τα βοηθάει, που θα τα οδηγήσει στη γνώση έτσι κι αλλιώς. Η δουλειά μας φαίνεται στα άλλα παιδιά.
Τι να κάνω εγώ το σύστημα και τον καθηγητή που έχει στην τάξη του έτοιμους από το σπίτι τους δέκα αριστούχους και δεν μπορεί να αλλάξει ούτε έναν από τους άλλους; Σιγά το σύστημα και σιγά τον καθηγητή!

Το σύστημα όμως αυτό επιδιώκει. Να δαπανά τα λιγότερα για την παιδεία, για να έχει να τα ξοδεύει αλλού!
Οι καθηγητές τι επιδιώκουν;

Αυτές τις σκόρπιες σκέψεις τις αφιερώνω σ' όλα εκείνα τα παιδιά που θα δουν το όνομά τους στ' αριστερά, σαν τα ερίφια της δεύτερης παρουσίας και στους καθηγητές τους που θα τρέξουν τώρα το καλοκαίρι να βρέξουν τα κορμιά τους στις θάλασσες της αφασίας.








Δεν υπάρχουν σχόλια:



Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!