6.7.07

Για το Δημητράκη

Έφυγε πριν από λίγες μέρες ο Δημητράκης, ο Ζαββούλης. Έφυγε, γιατί δε βάσταξε άλλο η καρδούλα του.

Τρία χρόνια τον είχα μαθητή.

Κόσμος πολύς τον συνόδεψε στο τελευταίο του ταξίδι.

Η μάνα, ο πατέρας...


Είχαμε κάνει στη Γ' το ποίημα του Καβάφη: 27 Ιουνίου 1906, 2 μ.μ.
Του άρεσε θαρρώ. Το 'χε διαβάσει όμορφα.

Την ώρα της ταφής μου 'ρθε στο μυαλό καθώς η μάνα κι ο πατέρας...


Στο καλό, Δημητράκη, στο καλό, Ζαββούλη.
Ας σε συνοδεύει το ποίημα του Καβάφη:


Σαν το 'φεραν οι Χριστιανοί να το κρεμάσουν
το δεκαεφτά χρονώ αθώο παιδί
η μάνα του που στην κρεμάλα εκεί κοντά
σέρνονταν και χτυπιούνταν μες στα χώματα
κάτω απ' τον μεσημεριανό, τον άγριο ήλιο
πότε ούρλιαζε, και κραύγαζε σα λύκος, σα θηρίο
και πότε εξαντλημένη η μάρτυσσα μοιρολογούσε
"Δεκαεφτά χρόνια μοναχά με τα 'ζησες παιδί μου".
Και όταν το ανέβασαν την σκάλα της κρεμάλας
κι επέρασάν το το σκοινί και το 'πνιξαν
το δεκαεφτά χρονώ αθώο παιδί,
κι ελεεινά κρεμνιούνταν στο κενόν
με τους σπασμούς της μαύρης του αγωνίας
το εφηβικόν ωραία καμωμένο σώμα,
η μάνα η μάρτυσσα κυλιούντανε στα χώματα
και δεν μοιρολογούσε πια για χρόνια τώρα·
"Δεκαεφτά μέρες μοναχά", μοιρολογούσε,
"δεκαεφτά μέρες μοναχά σε χάρηκα παιδί μου".

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Νά'στε καλά κ. Παπαθανασίου. Σας γνώρισα πολύ πρόσφατα μέσα από τα κείμενα σας, που τα ανακάλυψα τυχαία. Ως μαμά μαθητή που την ερχόμενη χρονιά θα πάει στη 2α γυμνασίου, εκτίμησα τους προβληματισμούς και τις απόψεις σας, που σε πολλά, αν και μη ειδική, συμπίπτουν με τις δικές μου. Αλλά αυτό το τελευταίο κείμενό σας με συγκίνησε πάρα πολύ. Μακάρι το παιδί μου στη μαθητική πορεία του να έχει την τύχη να συναντήσει ένα ΔΑΣΚΑΛΟ σαν κι εσάς. Καλό ταξίδι στον Δημητράκη σας.
Ν.Κ.

Γιάννης Παπαθανασίου είπε...

Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια, αλλά μην ξεχνάτε ποτέ ότι στα λόγια όλοι είμαστε καλοί· σημασία έχει τι γίνεται στα έργα.



Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!