14.7.07

Η παραποίηση των γραπτών και μερικά ακόμη


Για όσους είναι μακριά από τα εκπαιδευτικά θέματα έπεσε σαν κεραυνός στην καλοκαιριά η παραποίηση των γραπτών των Πανελλαδικών εξετάσεων. Για όσους καταλαβαίνουν τι παιχνίδια παίζονται με την εκπαίδευση των παιδιών μας, ήταν απλώς η συνέχεια του έργου που ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια και ελπίζουμε (γιατί πάντα πρέπει να ελπίζουμε) και το τέλος, το άδοξο τέλος.


Πριν από δύο χρόνια, λοιπόν, καθιερώθηκε από την Υπουργό η βάση του 10 για την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια. Το έδαφος είχε προετοιμαστεί κατάλληλα από τα διάφορα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια, που πληρώνονται από τα διάφορα υπουργεία, για να βγαίνουν στις τηλεοράσεις και να προετοιμάζουν το έδαφος με τις ψευτοανησυχίες τους τις μελλοντικές υπουργικές αποφάσεις. Τραβούσαν και ξέσκιζαν τότε (αλλά και σήμερα) τα ρούχα τους, απορώντας πώς είναι δυνατό να μπαίνει κάποιος στο Πανεπιστήμιο με βαθμό μικρότερο του 10. Λογικό θα έλεγε κανείς, αν βιαζόταν να μιλήσει, χωρίς πρώτα να σκεφτεί. Κι αυτό να γιατί:


α) Πρώτα απ’ όλα δε μας ενδιαφέρει τι βαθμό θα γράψει κάποιος σε κάποια εξέταση, αλλά τι θα έχει μάθει.

β) Ο βαθμός σε μια εξέταση εξαρτάται από τη δυσκολία των θεμάτων. Αυτό σημαίνει ότι αν θέλω οι μαθητές μου να γράψουν όλοι πολύ καλά, βάζω εύκολα θέματα· αν αντίθετα θέλω να τους παιδέψω, βάζω δυσκολότερα κι αν ακόμα θέλω να μη γράψει κανείς πάνω από το 10, τους βάζω πανδύσκολα. Ακόμη και τον Αϊνστάιν αν τον εξέταζα στα Μαθηματικά, θα μπορούσα να τον κάνω να γράψει άσχημα.

γ) Το να βάλει κανείς ως όριο για την είσοδο σε μια σχολή τον α ή τον β βαθμό δε σημαίνει πως θα εξασφαλίσει και το καλύτερο ποιοτικά αποτέλεσμα, αφού οι εξετάσεις σε μια συγκεκριμένη σε ποσότητα ύλη δεν αποδεικνύουν τίποτα απολύτως. Να το εξηγήσω περισσότερο: Οι σημερινοί μαθητές εξετάζονται, στην Ιστορία για παράδειγμα, σε μια ύλη χ σελίδων. Από τη στιγμή που οι σελίδες είναι συγκεκριμένες και η ύλη περιορισμένη και καθορισμένη, τότε δεν καλλιεργείται κανένας κριτικός νους. Απλώς επιβραβεύονται οι παπαγάλοι. Ο οποιοδήποτε εκπαιδευτικός με κάποια εμπειρία ξέρει ότι ο άριστος-παπαγάλος μαθητής μπορεί να έχει ελάχιστη κριτική και συνδυαστική ικανότητα, ενώ αντίθετα ένας αδιάφορος μαθητής μπορεί να είναι πολύ καλύτερος. Έτσι, φτάσαμε σήμερα να τραβούν τα μαλλιά τους οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι με το επίπεδο των φοιτητών τους. Πρόσφατα συζητούσα με ένα φίλο πανεπιστημιακό και μου έλεγε τον πόνο του, πως στη Φιλοσοφική σχολή, στα 4 πρώτα εξάμηνα οι περισσότεροι φοιτητές δεν μπορούν να γράψουν ούτε μια σωστή παράγραφο!

δ) Μετά τα προηγούμενα ερχόμαστε και στο παιχνίδι της Υπουργού. (Αποφεύγω να πω του Υπουργείου, γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχει δημόσια διοίκηση με την έννοια της οργάνωσης και της συνέχειας, αφού ο/η κάθε υπουργός θεωρεί κομματικό της καθήκον να αλλάξει όλα τα στελέχη του υπουργείου που προΐσταται, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καμιά οργάνωση και καμιά συνέχεια. Έπειτα δεν υπάρχει μια ενιαία πολιτική ούτε και μέσα σε ένα κόμμα. Τα έχουμε δει όλα στο παρελθόν.) Η Υπουργός, λοιπόν, αφού νομοθέτησε τη βάση του 10 κι αφού είδε να μένουν χωρίς φοιτητές δεκάδες σχολές ΑΕΙ ή ΤΕΙ άκουσε τα σχολιανά της από τις τοπικές κοινωνίες, οι οποίες έμειναν χωρίς φοιτητές, άρα με ανοίκιαστα σπίτια, χωρίς τις οικονομικές ενέσεις των φοιτητών. Επειδή πλησιάζουν και οι εκλογές, αποφάσισε να διορθώσει τις προηγούμενες αποφάσεις της. Δε γινόταν να νομοθετήσει εκ νέου και να κατεβάσει τη βάση στο 9, στο 8, στο 7, γι’ αυτό προτίμησε την τακτική των εύκολων θεμάτων. Ενώ πέρυσι όλοι γκρίνιαζαν ότι τα θέματα ήταν δύσκολα, φέτος όλοι έλεγαν ότι τα θέματα ήταν εύκολα. Εύκολα θέματα σημαίνει ότι θα γράψουν καλά περισσότεροι μαθητές κι έτσι θα γίνουν περισσότεροι οι φοιτητές. (Για παράδειγμα η γραμματική και το συντακτικό των αρχαίων ελληνικών θα μπορούσε να τα απαντήσει και μαθητής της Γ’ Γυμνασίου, για να μην πω ότι τα θέματα που βάζουν πολλοί συνάδελφοι στη Γ’ Γυμνασίου είναι πολύ δυσκολότερα από τα θέματα των Πανελλαδικών. Άλλη πικραμένη ιστορία και τούτη.)

ε) Με λίγα λόγια τα παραπάνω σημαίνουν ότι το πόσα παιδιά θα περάσουν στο Πανεπιστήμιο δεν εξαρτάται από το τι έχουν μάθει, αλλά από το τι θα αποφασίσει ο εκάστοτε Υπουργός. Θέλει να μπουν πολλοί στο Πανεπιστήμιο γιατί έχει εκλογές, τα θέματα θα είναι εύκολα (το φετινό σενάριο). Θέλει να γεμίσουν τα ιδιωτικά, τα θέματα θα είναι δύσκολα (το περσινό σενάριο). Κι ο δόλιος ο γονιός πληρώνεις μερικές χιλιάδες ευρώ να μάθει το παιδί του γράμματα!

Να όμως που σε κάποια μαθήματα, όπως όσα σχετίζονται με τη γλώσσα και ανάμεσά τους και τα ξενόγλωσσα, η βαθμολογία είναι και υποκειμενική. Τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από το παρελθόν, αλλά δεν είναι απολύτως αντικειμενικά, και δεν ξέρω αν μπορούν να γίνουν. Το αποτέλεσμα ήταν να προκύψουν γραπτά με διαφορά στις βαθμολογίες του α’ και του β’ βαθμολογητή μεγαλύτερες από τα 13 μόρια που προβλέπεται. Επειδή αυτό θα σήμαινε ότι παρά τα εύκολα, σε γενικές γραμμές θέματα, τα ξενόγλωσσα τμήματα των Πανεπιστημίων θα έμεναν και πάλι άδεια. Για να διορθωθεί, συνεπώς, το απρόβλεπτο, αποφάσισαν να μοιάσουν της Βέφας Αλεξιάδου κι έτσι άρχισαν το μαγείρεμα. Φυσικά, κανείς δεν πιστεύει ότι είναι μόνο 33 τα μαγειρεμένα γραπτά. Είναι πολύ περισσότερα και δεν αφορούν μόνο τα Αγγλικά, αλλά τα Γαλλικά και τα Γερμανικά.

Η προθυμία της εισαγγελίας να συμπεριλάβει στους ενόχους και τις καθηγήτριες που κατάγγειλαν την παραποίηση, έκλεισε τα στόματα εκείνων που θα ήθελαν να δηλώσουν ότι κι αυτοί κλήθηκαν να παραποιήσουν τη βαθμολογία. Τρελοί είναι να το δηλώσουν, για να βρεθούν ένοχοι! Τώρα με ποιο σκεπτικό έδρασε ο εισαγγελέας είναι ένα ερώτημα. Οι καθηγητές που παραποίησαν τα γραπτά υπάκουσαν στην προϊσταμένη τους, όπως έπρεπε, και παρέβηκαν το νόμο, ενώ δεν έπρεπε. Ποιο από τα δύο υπερισχύει; Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε εντολή, είτε του νόμου είτε της προϊσταμένης, η οποία μάλιστα δηλώνει ότι έχει εντολές υπουργείου.

Το ζήτημα, όμως, δεν είναι δικαστικό. Είναι πολιτικό και εκπαιδευτικό.

Είναι πολιτικό, γιατί δείχνει πόσο φτηνά αντιμετωπίζεται από τις κυβερνήσεις η Παιδεία των παιδιών μας.

Είναι εκπαιδευτικό, γιατί δείχνει πόσο φτηνά αντιμετωπίζεται από τις κυβερνήσεις το εκπαιδευτικό σύστημα.

Γι’ αυτούς τα πάντα είναι μικροκομματικό συμφέρον.

Η Πολιτεία, οι κυβερνήσεις, νομοθετούν, αδιαφορώντας για τις συνέπειες των νομοθετημάτων τους. Δεν τους ενδιαφέρει η Παιδεία, στη συγκεκριμένη περίπτωση, τους ενδιαφέρει να ξεπουλήσουν την Παιδεία στην Ιδιωτική Πρωτοβουλία. Αυτό λέει η Ε.Ε., αυτό κάνουν. Δεν τους ενδιαφέρει η προστασία του Περιβάλλοντος, των δασών. Αυτοί θέλουν να τα ξεπουλήσουν όλα στους ιδιώτες, να γίνουν τα πάντα μπετόν, να δουλεύει η βιομηχανία της οικοδομής, να δουλεύουν τα τελευταία εργοστάσια των γνωστών εργοστασιαρχών που οι γυναίκες τους πρωτοστατούν στο δημόσιο βίο και στη φιλανθρωπία. Πριν από τις φωτιές δεν είχαν λεφτά για την προστασία του δάσους. Μόλις κάηκε βρήκαν κάτι εκατομμύρια ευρώ για τις αναδασώσεις. Και ποιος θα κάνει τις αναδασώσεις; Μα φυσικά ιδιωτικές εταιρίες. Είπατε τίποτε;

Την αδιαφορία τους για το περιβάλλον τη βλέπουμε κάθε χρόνο στα δάση που καίγονται. Τα δάση καίγονται πρώτα στη Βουλή, που νομοθετεί το κάψιμό τους. Μετά καίγονται στα κυβερνητικά γραφεία που αδιαφορούν για την αναδάσωση και αφήνουν τις βίλες να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Για τα μάτια του κόσμου οι πρωθυπουργοί πάντα λένε τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα και μετά ακολουθούν οι υπουργοί που νομιμοποιούν τα αυθαίρετα.

Την αδιαφορία τους για την εκπαίδευση τη βλέπουμε στα μέτρα που παίρνουν. Κάθε υπουργός κι ένα εξεταστικό σύστημα. Αυτό είναι όλο τους το ενδιαφέρον. Μετά τη μεταπολίτευση εκτός από το μακαρίτη Ράλλη που έφερε τις μεγάλες αλλαγές στην εκπαίδευση όλοι οι άλλοι ήταν απλώς οδοντόκρεμες. Ακόμη και τα νέα βιβλία που γράφτηκαν, ένα μεγάλο στην ουσία έργο, δεν έγινε επειδή πρώτα μελετήθηκαν τα στραβά των παλαιών βιβλίων, αλλά επειδή σε κάποια στιγμή η Ε.Ε. μας έδινε τα λεφτά και έπρεπε να τα πάρουμε. Γι’ αυτό γράφτηκαν τα βιβλία και γι’ αυτό είναι άχρηστα τα περισσότερα απ’ αυτά. Έγινα καμιά άλλη αλλαγή; Στην ουσία καμία.

Αν οι πολιτικοί ενδιαφερόντουσαν πραγματικά για την Παιδεία τότε θα ξεκίναγαν από την αρχή, δηλαδή από το Δημοτικό και το Νηπιαγωγείο. Πότε έγινε υποχρεωτική η φοίτηση σε νηπιαγωγείο; Μόλις φέτος κι αυτό ήταν ένα από τα αιτήματα των δασκάλων που απεργούσαν τόσες βδομάδες. Στην πραγματικότητα ήταν η μόνη τους νίκη. Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΟΥΣ ΝΙΚΗ. Κι ας έχασαν του κόσμου τα χρήματα με τις απεργίες. Κάποτε ίσως η κοινωνία θα καταλάβει πόσο σημαντικό ήταν αυτό που κατάφεραν οι δάσκαλοι.

Επειδή όμως τα πάντα είναι ανοργάνωτα ή επειδή κανείς δε θέλει να τα οργανώσει, κανένας δε φρόντισε να δημιουργηθούν νέα νηπιαγωγεία για όλα τα παιδιά. Έτσι το Σεπτέμβρη θα δούμε άλλα τρελά στις τηλεοράσεις. Τα νηπιαγωγεία δε θα έχουν θέσεις, θα διώχνουν τα προνήπια και όσα νήπια δε χωρούν, οι γονείς θα διαμαρτύρονται, οι δημοσιογράφοι θα χύσουν τα μαύρα τους δάκρυα και στο τέλος τα ιδιωτικά σχολεία ή οι ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί θα γεμίσουν με νήπια, γιατί οι ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί ξέρουν κι ετοιμάζονται. Τα δημόσια νηπιαγωγεία ξέρουν αλλά δεν ετοιμάζονται.

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά η Ελλάδα κοιμάται με Βας Βας.

Γιατί όμως εγώ νομίζω ότι κάποιοι βαρέθηκαν να κοιμούνται κι άρχισαν να βγαίνουν στους δρόμους καλοκαιριάτικα;

Δεν υπάρχουν σχόλια:



Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!