6.9.07

Για την επιμόρφωση στα νέα βιβλία. 2

Πήγαμε σήμερα στην επιμόρφωση για τα νέα βιβλία. Ευτυχώς είχαν εκεί κάποια αντίτυπα από κάποια βιβλία και τα είδαμε, γιατί στην περσινή επιμόρφωση ούτε βιβλία δεν είχαν.
Ξεφυλλίσαμε το Λεξικό της Αρχαίας. Καλό μας φάνηκε, δεν μπορώ να πω.
Για το βιβλίο του Συντακτικού, επειδή δεν είχαν αντίτυπα, μας είπαν πάνω κάτω τι περιλαμβάνει. Όσοι το είχαμε κατεβάσει από το Παιδαγωγικό, ξέραμε πάνω κάτω πώς είναι.
Είδαμε και το βιβλίο της Γραμματολογίας. Μέχρι εδώ καλά.

Το βιβλίο της Γραμματολογίας δε θα μοιραστεί σ' όλες τις τάξεις, παρά μόνο στη Γ', για να διδάσκουμε από 'κει την εισαγωγή στο αρχαίο δράμα, αφού το βιβλίο της Ελένης δεν έχει κατατοπιστική εισαγωγή.

Το λεξικό θα μοιραστεί μόνο στην Α', γιατί δεν είχαν χρήματα να το τυπώσουν και για τις υπόλοιπες τάξεις. Αυτό μου θύμισε τις πρόσφατες φωτιές, που στην αρχή της χρονιάς δεν είχαν χρήματα να δώσουν για την πρόληψη και μετά μοίραζαν εκατομμύρια των εκατομμυρίων για την αναδάσωση της Πάρνηθας και για τους πυροπαθείς της Πελοποννήσου και της Εύβοιας!

Το βιβλίο του Συντακτικού δε θυμάμαι σε ποιον θα μοιραστεί. Το σπουδαίο είναι ότι δε θα το χρησιμοποιούμε· απλώς θα είναι βιβλίο αναφοράς. Απ' ότι κατάλαβα απ' όσα μας είπαν, αυτό σημαίνει πως εμείς θα ανατρέχουμε στο βιβλίο για να αντλούμε παραδείγματα -από το πλήθος των παραδειγμάτων που έχει- για να τα χρησιμοποιούμε στη διδασκαλία μας.
Φυσικά βιβλίο αναφοράς θα είναι και το Λεξικό. Δε θα το κουβαλούν κάθε μέρα οι μαθητές στο σχολείο. Όχι. Θα το φέρουν μόνο την πρώτη μέρα να το δούμε όλοι μαζί και να τους δείξουμε πώς θα το χρησιμοποιούν και μετά θα το βάλουν στο ράφι της βιβλιοθήκης τους, μαζί με τα άλλα βιβλία αναφοράς, με τον όρο να το ξεσκονίζουν κάθε Σάββατο.
Πολύ πρωτοποριακά μου φαίν0νται όλα αυτά και φαίνεται πως μεγάλωσα πια και γέρασα και έγινα πιο συντηρητικός, γιατί δε μου κάθονται καλά όλα τούτα. Εγώ αλλιώς τα ήξερα τα βιβλία αναφοράς.

Ήρθε η ώρα και για το αγαπημένο βιβλίο των Αρχαίων!!!!!!!!!!!!! Μετά το εκπληκτικό βιβλίο της Α' τάξης, είδαμε σήμερα και πιάσαμε με τα χεράκια μας το βιβλίο της Β'. Ίδιας δομής με το προηγούμενο: με εξίσου, αν όχι δυσκολότερα, κείμενα, με τα λεξιλογικά, την περίφημη ετυμολογία (δηλ. τη μελέτη του τρόπου σχηματισμού των σύνθετων λέξεων), την καλογραμμένη γραμματική, το ευκολονόητο συντακτικό!!!!!!!!!!!!!!!! Φυσικά πρυτανεύουν κι εδώ οι πολλοί και σπουδαίοι στόχοι: να μάθουν οι μαθητές γραμματική, συντακτικό, τη δομή της αρχαίας γλώσσας, το λεξιλογικό πλούτο, να συνειδητοποιήσουν τις αλλαγές στο πέρασμα του χρόνου και τόσα άλλα ωραία, χρήσιμα και ανεφάρμοστα.

Τέτοια βιβλία προτείνουν μόνο όσοι δεν έχουν πατήσει το πόδι τους σε σχολική τάξη.
Με τέτοια βιβλία έχουμε μετατρέψει τα αρχαία σε ένα από τα πιο αποκρουστικά μαθήματα.
Βλέπω κάθε χρόνο τα πρωτάκια στο Γυμνάσιο. Νιώθουν μια χαρά που θα μάθουν αρχαία. Τους φαίνεται περίεργος ο τρόπος που μιλούσαν οι πρόγονοι μας. Δεν μπορούν να το χωνέψουν ότι κάπως έτσι μιλούσαν οι συνομήλικοί τους πριν από δυο χιλιάδες χρόνια. Χυμούν, λοιπόν, όλο όρεξη πάνω στο νέο αντικείμενο και μετά τα χαμόγελα των πρώτων εβδομάδων έρχονται τα μακρά και τα βραχέα, οι τόνοι, τα πρωτόκλιτα, το άρθρο, τα ρήματα, οι κανόνες, οι εξαιρέσεις και πάνε τα χαμόγελα, πάει το κέφι, πάει κι η διάθεση και το μάθημα έγινε άλλο ένα από τα βαρετά και ανούσια μαθήματα. Και στο τέλος έρχεται και το μόνιμο συμπέρασμα-ερώτηση: Γιατί, δάσκαλε, να μάθουμε αρχαία; Τι θα κερδίσουμε;
Άντε μετά τρέχα εσύ να τους πείσεις τις ωφέλειες που θα έχουν αν μάθουν τον Παρακείμενο του αποστρατεύω και τον υπερσυντέλικο του γράφω.

Κάποια στιγμή οι συνεχείς αρνητικές κριτικές που φτάνουν στο παιδαγωγικό μέσω των σχολικών συμβούλων είναι τόσο πολλές που αρχίζουν οι περικοπές και το κόντεμα των υψηλών στόχων. Και τι απομένει απ' όλα; Μα φυσικά να μάθουν (τουλάχιστον) τα παιδιά λίγη γραμματική και λίγο συντακτικό! Αυτό το γνωστό, το παλαιό, το αραχνιασμένο, αυτό που έκανε γενιές και γενιές μαθητών να μισήσουν τα αρχαία, κι ας μας το παίζουν τώρα που γέρασαν κάποιοι απ' αυτούς θαυμαστές της αρχαίας ελληνικής. Καμαρώνουν, αντί να ντρέπονται, πως ξέρουν τον παρακείμενο του λύω και κάνουν επίδειξη. Πόσες φορές μου 'τυχε να με πρήζουν με τη χαζή "αρχαιομάθειά" τους διάφοροι γνωστοί! Αν τους ρωτήσεις φυσικά να σου πουν τι είπαν ο Δημόκριτος ή ο Επίκουρος σε κοιτούν με 'κεινο το μάτι της αγελάδας και χάσκουν. Πού να τους εξηγήσεις ότι 6 χρόνια που έκαναν αρχαία στην ουσία δεν έμαθαν τίποτα. Κάποτε το προσπαθούσα. Τώρα τους αφήνω να χαίρονται που ξέρουν, έστω, τον παρακείμενο του λύω. Γιατί είναι δύσκολο να γκρεμίζεις τη ζωή κάποιου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από το να συνειδητοποιήσεις κάποια στιγμή στη ζωή σου ότι όλα έγιναν "για ένα πουκάμισο αδειανό".

Αφού πια στην πράξη και στα κρυφά, μέσω των σχολικών συμβούλων, περιοριζόμαστε στη γραμματική και στο συντακτικό, τόσο όσο μπορεί να χωρέσει ένα κεφαλάκι της Α' ή της Γ' Γυμνασίου, έρχονται οι άλλοι ταλαιπωρημένοι δάσκαλοι του Λυκείου, που τους έχουν πει ότι οι μαθητές του Γυμνασίου τα ξέρουν όλα, τα έχουν διδαχτεί όλα. Κι όσοι απ' αυτούς δίδαξαν κάποτε στο Γυμνάσιο, ξέρουν τι έχουν μάθει οι μαθητές ή να το πω καλύτερα ξέρουν ότι δεν έχουν μάθει σχεδόν τίποτα οι μαθητές, πορεύονται ανάλογα. Οι άλλοι προσγειώνονται ανώμαλα. Γιατί πώς να το κάνουμε, υπάρχει μεγάλη απόσταση από το έχουν διδαχτεί μέχρι το έχουν μάθει. Το ένα τελειώνει σε μια διδακτική ώρα, το άλλο θέλει δουλειά πολλή.

Από τα σχολικά βιβλία και από τον τρόπο διδασκαλίας των αρχαίων ποτέ κανένας και με κανένα βιβλίο δεν έμαθε αρχαία. Ακόμη κι εμείς οι φιλόλογοι αν μάθαμε κάτι, το μάθαμε στα φροντιστήρια. Ας μην τρέχαμε καθημερινά να κάνουμε δυο και τρεις ώρες αρχαία και πολύ που θα μαθαίναμε. Κι όσοι τα έμαθαν μέχρι τη Γ' Λυκείου, τα ξέχασαν στο Πανεπιστήμιο, αν ακολούθησαν άλλα τμήματα εκτός του Φιλολογικού. Θυμάμαι ότι, αποφοιτώντας από το Φιλοσοφικό του Πανεπιστημίου, είχα ξεχάσει περίπου τα μισά από τη γραμματική και το συντακτικό.

Δυστυχώς όμως υπάρχουν πολλοί σ' αυτόν τον τόπο που έχουν μπερδευτεί ανάμεσα στη διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής, στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, στις ιδέες περί έθνους κι αφού τα έχουν κάνει σούπα στο μυαλό τους μας αναγκάζουν να τη δοκιμάσουμε κι εμείς και να τη μοιράσουμε στα παιδιά, επειδή απλώς έχουν την πολιτική δύναμη στα χέρια τους και μας επιβάλλουν τις απόψεις τους.

Τουλάχιστον δε βλέπουν τα αποτελέσματα μετά από τόσων χρόνων μετά μανίας διδασκαλίας των αρχαίων; Ούτε γραμματική μαθαίνουν τα παιδιά ούτε συντακτικό. Κι εκεί στο Λύκειο, από τη Β' τάξη και μετά που μελετούν την Αντιγόνη αφήνουν τα γραμματοσυντακτικά και πνίγονται στις σημειώσεις και στις υποσημειώσεις όχι για την ωφέλεια της ψυχής τους, αλλά για να γράψουν καλά στις εξετάσεις!






6 σχόλια:

Xrysostomos είπε...

πάντως είναι φοβερό:
αν στο κείμενο σου αντικαταστήσω κάποιες λέξεις με τις κατάλληλες από αφορούν στα μαθήματα που κάνω εγώ ως ΠΕ4 (πχ. αν αντί για "συντακτικό", "γραμματική" και "δομή γλώσσας" χρησιμοποιήσω "επιστημονική θεωρία", "πείραμα" και "ορολογία επιστήμης"), τότε η δημοσίευση αυτή μια χαρά θα περιγράφει και την κατάσταση στα μαθήματα των φυσικών επιστημών!

Μία από τα ίδια: υπεραισιόδοξοι διδακτικοί στόχοι, απώλεια της ουσίας, κενές επιμορφώσεις, αναγκαστικές "εκπτώσεις" όταν φτάνουμε στην εφαρμογή στη τάξη...

Κρίμα. Πολύ κρίμα

Φιλόλογος είπε...

Νομίζω πως δεν υπάρχει ούτε ένας φιλόλογος που δε θα συμφωνήσει με όσα γράφεις. Αυτό το αναθεματισμένο το υπουργείο δεν μπορεί επιτέλους να τα ακούσει; Αυτοί του Παιδαγωγικού; Μπα... Πάντως αν ο στόχος ήταν να μισήσουν όσο γίνεται περισσότερα παιδιά τα αρχαία και να πέσουν οι βάσεις στις φιλολογίες, νομίζω πως έχει επιτευχθεί αρκούντως!!

lkouf είπε...

Δεν υπάρχει λέτε κανένας φιλόλογος που να πιστεύει στη "διδασκαλία" των αρχαίων στο γυμνάσιο; Φοβάμαι ότι η ιδεοληψία υπάρχει παντού και δεν αφήνει ούτε -και κυρίως- τους διδάσκοντες τα ελληνικά (νέα και αρχαία) να παραδεχτούν ότι οι αριστούχοι μαθητές τους είναι άριστοι μόνο στο να αναπαράγουν τους πίνακες του λύω (άντε και των συνηρημένων) και δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν ένα απλό υπερβατό ή να κατανοήσουν τη φράση "ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος" (στην τρίτη γυμνασίου, μετά από τρία χρόνια "αρχαιογλωσσίας"...) Ιδεοληψία που τυφλώνει, καθώς στην έρευνα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου το 79,7% των ερωτηθέντων φιλολόγων υποστηρίζει ότι η διδασκαλία των αρχαίων στο γυμνάσιο βοηθά στη σωστότερη χρήση της νέας ελληνικής και το 86,4% θεωρεί ωφέλιμη τη διδασκαλία των αρχαίων στο γυμνάσιο. Τόσο συγκλονιστικά είναι τα αποτελέσματα, που τείνω να πιστεύω πως ή αυτά είναι "πειραγμένα" ή εμείς οι φιλόλογοι (υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα να μην κάνω εγώ σωστά τη δουλειά μου.) Ωστόσο, η έρευνα πραγματοποιήθηκε, για να διαπιστωθεί η ωφέλεια από τα διδακτικά εγχειρίδια που ίσχυαν ως το 2006 και προφανώς για να δικαιολογηθεί η συγγραφή των νέων βιβλίων, με ακόμα περισσότερα αρχαία (τώρα διδάσκουμε και παραγωγή και σύνθεση στα αρχαία ελληνικά, ανάμεσα στα άλλα).
Κι επειδή τα ποσοστά των απαντήσεων μου θύμισαν λίγο τα δημοψηφίσματα της επταετίας, είπα να εξετάσω λίγο πιο προσεκτικά το ερωτηματολόγιο. Είναι λοιπόν τα ερωτήματα έτσι διατυπωμένα, που σε πολλά από αυτά θα απαντούσε θετικά ακόμα και κάποιος που δεν θεωρεί τη διδασκαλία των αρχαίων στο γυμνάσιο αποτελεσματική.
παράδειγμα 1ο: "Η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών βοηθά στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου των μαθητών." (84,3%). Με ποιον τρόπο όμως; Όχι μέσα από το αρχαίο κείμενο, του οποίου τη μετάφραση μαθαίνουν τα παιδιά απ' έξω (δοκιμάστε να αφαιρέσετε 1-2 σειρές ή μερικές λέξεις, θα γίνει σφαγή!) Σε κάθε ενότητα υπάρχει ο πίνακας του λεξιλογίου, με λέξεις της νεοελληνικής, τις οποίες διδάσκουμε εκτός κειμένου. Άρα, δεν είναι "η διδασκαλία των α.ε από το πρωτότυπο" που εμπλουτίζει το λεξιλόγιο αλλά το συγκεκριμένο τμήμα της διδακτικής ενότητας, το οποίο όμως καμία σχέση δεν έχει με διδασκαλία από το πρωτότυπο. Είμαι βέβαιη ότι ένα μεγάλο ποσοστό του 84,3% αυτό είχε στο μυαλό του. Στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου βοηθά με τον ίδιο τρόπο η διδασκαλία οποιασδήποτε γλώσσας ή γνωστικού αντικειμένου.
2ο παράδειγμα: "Οι δύο ώρες εβδομαδιαίας διδασκαλίας ήταν αρκετές για την κάλυψη της διδακτέας ύλης;" Ε μα φυσικά όχι, απαντώ κι εγώ μαζί με το 87,5%! Αυτό δεν σημαίνει όμως "αυξήστε τις ώρες διδασκαλίας"! Μπορεί να σημαίνει "μειώστε τη διδακτέα ύλη"! Για να αποφύγουμε όμως αυτή την κακοτοπιά έρχεται η επόμενη ερώτηση:
3ο παράδειγμα: "Η αύξηση των ωρών διδασκαλίας του μαθήματος της αρχαίας ελληνικής γλώσσας στο γυμνάσιο συμβάλλει στην καλύτερη εμπέδωση της ύλης από τους μαθητές;" Τι να πούμε εδώ; Όχι; Αφού η ύλη τρέχει και ποτέ δεν την προλαβαίνουμε, περισσότερες ώρες σημαίνουν και περισσότερη άνεση. Το θέμα είναι ότι εγώ θέλω να απαντήσω ότι δεν συμβάλλει απαραίτητα στην εμπέδωση της ύλης όσο στην κάλυψη της ύλης, αλλά δεν μπορώ να διαφοροποιήσω την ερώτηση γι'αυτό απαντώ θετικά, που είναι πιο κοντά σε αυτό που πιστεύω. Γι' αυτό λοιπόν αυξήσαμε τις ώρες (οι ίδιοι οι φιλόλογοι το απαιτούν), αλλά ο ενθουσιασμός από την επιτυχία της διδασκαλίας των α.ε μας παρέσυρε και αυξήσαμε και την ύλη!
Ιδεοληψία, λοιπόν, για να καθησυχάζεται η κοινή γνώμη ότι η νεά γενιά μαθαίνει αρχαία ελληνικά, ενώ στην πραγματικότητα δεν μαθαίνει ούτε αρχαία ούτε τους αρχαίους ούτε και σωστά νέα ελληνικά αλλά ούτε και να σκέφτεται, όταν διδάσκεται γλώσσα με αποστήθιση -κι ας δηλώνει το 68,1% ότι η διδασκαλία της α.ε. (όπως γίνεται στο γυμνάσιο σήμερα) συμβάλλει στην ανάπτυξη της κριτικής σκέψης και της νοητικής ικανότητας των μαθητών...

Γιάννης είπε...

Αγαπητή lkouf,
είναι ζήτημα ιδεοληψίας ή ιδεολογίας; Μάλλον ιδεολογίας. Με την πεποίθηση ότι τα αρχαία ελληνικά ωφελούν στην εκμάθηση της νέας ελληνικής έχει γεννηθεί και μεγαλώσει η κοινωνία μας από τότε που γινήκαμε ανεξάρτητο κράτος.
Κάποιοι κάποτε επέβαλαν την ιδεοληψία τους η οποία μετατράπηκε με το χρόνο σε ιδεολογία. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, ιδεοληψία σήμερα είναι να μην διδάσκεις αρχαία.
Είναι η κυριαρχία του παράλογου, η νίκη του στο λογικό, η μετατροπή του προφανούς σε ουτοπία και της ουτοπίας σε πραγματικό.

Κατά τη γνώμη μου,τα πάντα εξαρτώνται από τις πολιτικές επιλογές και τις πολιτικές συγκυρίες. Την αύξηση των ωρών στα αρχαία την πέτυχε το φιλολογικό "λόμπι", γιατί υπήρχε συγκεκριμένος γραμματέας στο υπουργείο παιδείας του οποίου η γυναίκα έχει συγκεκριμένες απόψεις.

Αν πρόεδρος στο παιδαγωγικό ήταν ο Τσολάκης, οι αποφάσεις θα ήταν διαφορετικές.

Αυτός ο τόπος δεν είχε, δεν έχει και φαίνεται πως δε θα έχει ξεκάθαρη πολιτική ούτε στα ζητήματα παιδείας. Απλώς θα άγεται και θα φέρεται, ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε υπουργού, ή γενικού γραμματέα.

Το ζητούμενο είναι η βάση, δηλαδή εμείς οι φιλόλογοι, τι άποψη έχουμε και πώς προσπαθούμε να την επιβάλουμε, αν προσπαθούμε. Έξω από αυτούς που έχουν κέρδος από τη διδασκαλία των αρχαίων -φροντιστήρια, ιδιαίτερα- πόσοι από εμάς πιστεύουν στη συγκεκριμένου τύπου διδασκαλία της αρχαίας; Μπορούμε να τους αλλάξουμε τη γνώμη; Μπορούμε κάποια στιγμή να διαμορφώσουμε εμείς τα προγράμματα σπουδών κι όχι κάποιοι που δεν έχουν πατήσει σε σχολική τάξη;

Πέπε είπε...

Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε... Δε νομίζω ότι τα πράγματα είναι τόσο τραγικά. Με τα καινούργια βιβλία των Αρχαίων δεν την έχω βρει ακόμη την άκρη. Με τα παλιά την είχα βρει, και κάτι ψευτοκατάφερνα.
Γενικά όμως, η γνώμη μου για το μάθημα των αρχαίων, ανεξαρτήτως του ενός ή του άλλου εγχειριδίου, είναι η εξής:

Τα αρχαία είναι αντικειμενικά δύσκολα. Δεν είναι για όλους. Είναι θέμα αρκετά προσωπικό να βρεις κίνητρο και ενθάρρυνση να ασχοληθείς μαζί τους. Έτσι, ασχολούνται λίγοι μαθητές. Οι υπόλοιποι απλώς δεν τα μαθαίνουν. Και τι έγινε; Δείξτε μου έναν άνθρωπο που να έμαθε και να ξέρει όλα όσα διδάχτηκε στο σχολείο. Ή έναν άλλο που να μην έμαθε αρχαία και να καταστράφηκε από αυτό.

Όσο για τους λίγους που θα ασχοληθούν, είναι υπερβολικό να θέτουμε ως στόχο να προσεγγίσουν την αρχαία φιλολογία. Η γλώσσα από μόνη της είναι δύσκολη, οι συγγραφείς επίσης είναι δύσκολοι ακόμη και από μετάφραση, τα δύο μαζί όμως (διδασκαλία των συγγραφέων από το πρωτότυπο και εμβάθυνση στην ουσία των κειμένων τους) είναι ανέφικτο.
Το μάθημα ορθώς είναι καθαρά γλωσσικό. Όποιος μάθει και αγαπήσει τη μελέτη της γλώσσας θα καταλήξει να αγαπήσει την ίδια τη γλώσσα. Αυτό είναι ένα ανεκτίμητο κέρδος. Το τι θα την κάνει αυτή τη γλώσσα, ας το βρει μόνος του εν καιρώ. Μπορεί να αποφασίσει να σπουδάσει φιλόλογος στο πανεπιστήμιο, μπορεί να σπουδάσει κάτι άλλο αλλά να εντρυφήσει, ως ενήλικας, στην ανάγνωση των αρχαίων, μπορεί και να μην την κάνει τίποτε και σταδιακά να την ξεχάσει. Και στην τελευταία όμως περίπτωση, η ευαισθησία περί τα γλωσσικά θα του μείνει. Η ιδέα ότι υπάρχουν ορθοί γραμματικοί τύποι που είναι ωραιότεροι από τους σόλοικους, ότι υπάρχει κάποια λέξη που εκφράζει αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ που θέλουμε εκάστοτε να πούμε, ότι υπάρχουν απλούστερα και συνθετότερα συντακτικά σχήματα που εξυπηρετούν διαφορετικές εκφραστικές ή επικοινωνιακές ανάγκες, όλα αυτά συντείνουν σε μία υψηλή και πολύτιμη καλλιέργεια της σκέψης. Και η καλλιεργημένη σκέψη μάς αποκαλύπτει περισσότερες από τις αλήθειες και τις ομορφιές του κόσμου.

Όλοι οι μαθητές αξίζουν μια τέτοια ευκαιρία. Ας ταλαιπωρηθούν όλοι, για να έχει τα τελικά ωφέλη ο ένας στους δέκα ή στους εκατό. Έτσι κι αλλιώς δε βλέπω γιατί το σχολείο θα έπρεπε να είναι απαλλαγμένο από κάθε ταλαιπωρία: τι άλλο στη ζωή είναι εύκολο και χαρισμένο; Κατά της αδικίας, μάλισατα. Της σκληρότητας, της ματαιοπονίας, μάλιστα. Αλλά το να κουραστείς και λίγο στο σχολείο είναι στοιχείο της χαράς της ζωής, όπως το να γρατσουνίσεις τα γόνατά σου στο παιχνίδι ή να καταπιείς λίγη θάλασσα στο μπάνιο.

Εκεκελεύκειν λοιπόν, κύριοι. Και ανεπιφύλακτα εξεστρατεύκειν. Ακόμη και γνωσθησοίμην!

Γιάννης είπε...

Πέπε, λες πως "Tα αρχαία είναι αντικειμενικά δύσκολα. Δεν είναι για όλους. Είναι θέμα αρκετά προσωπικό να βρεις κίνητρο και ενθάρρυνση να ασχοληθείς μαζί τους. Έτσι, ασχολούνται λίγοι μαθητές. Οι υπόλοιποι απλώς δεν τα μαθαίνουν. Και τι έγινε;"
Μπορεί μια τέτοια άποψη να αποτελεί εκπαιδευτικό σύστημα; Αν το εκπαιδευτικό σύστημα ή εμείς διαπιστώνουμε την αποτυχία σε κάποιο μάθημα, τότε θα το αφήσουμε αυτό το μάθημα ως έχει ή θα πρέπει να αναζητήσουμε την αιτία της αποτυχίας; Δεν είναι φρόνιμο να βρούμε μια λύση; Να το καταργήσουμε, να το αλλάξουμε ή οτιδήποτε άλλο.
Αν το εκπαιδευτικό σύστημα δεν αφορά όλους τους μαθητές, αλλά μια ελάχιστη μερίδα, τότε δεν είναι εκπαιδευτικό σύστημα. Δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει να βγουν λίγοι και καλοί, αλλά να βγουν όλοι και να είναι καλοί. Στο κάτω κάτω της γραφής ποιος θα αποφασίσει ποιοι θα είναι οι λίγοι και ποιοι θα είναι οι πολλοί.

"Η ιδέα ότι υπάρχουν ορθοί γραμματικοί τύποι που είναι ωραιότεροι από τους σόλοικους, ότι υπάρχει κάποια λέξη που εκφράζει αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ που θέλουμε εκάστοτε να πούμε, ότι υπάρχουν απλούστερα και συνθετότερα συντακτικά σχήματα που εξυπηρετούν διαφορετικές εκφραστικές ή επικοινωνιακές ανάγκες, όλα αυτά συντείνουν σε μία υψηλή και πολύτιμη καλλιέργεια της σκέψης."

Δεν επιμένω με τους ορθούς γραμματικούς τύπους, τους ωραιότερους από τους σόλοικους, γιατί θα ανοίξουμε μια πολύ μεγάλη συζήτηση. Στο θέμα όμως της συσχέτισης της γλώσσας και της σκέψης, ότι, δηλαδή, η γλώσσα προάγει τη σκέψη δε συμφωνώ. Οι αρχαίοι προχώρησαν στη σκέψη επειδή είχαν τη γλώσσα ή επειδή είχαν τη σκέψη προχώρησαν και στη γλώσσα;
Αν η γλώσσα προάγει τη σκέψη, τότε να το ρίξουμε στη μελέτη της γερμανικής, για παράδειγμα, αφού μεγάλοι σύγχρονοι φιλόσοφοι έγραψαν (και σκέφτηκαν) στα γερμανικά.
Δεν υπάρχει σύγχρονη νεοελληνική σκέψη; Ή υπάρχει κι εμείς την αγνοούμε. Έχουμε την ομορφιά στην αρχαία ποίηση, έχουμε όμως την ομορφιά και της σύγχρονης ποίησης. Δύο βραβεία Νόμπελ και τόσοι άλλοι ποιητές.

Λες παρακάτω: "Το μάθημα ορθώς είναι καθαρά γλωσσικό. Όποιος μάθει και αγαπήσει τη μελέτη της γλώσσας θα καταλήξει να αγαπήσει την ίδια τη γλώσσα."
Γιατί να μη μελετήσουμε σε βάθος τη νεοελληνική γλώσσα. Γιατί πρέπει τα αρχαία να διδάσκονται περισσότερες ώρες από τα νέα. Για μένα αυτό είναι παράλογο. Έχω μαθητές που στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο τους διδάσκω κυρίως αρχαία. Στη διδασκαλία της νέας επιμένω στη λεπτομέρεια των συντακτικών φαινομένων, δεν τους εξασκώ στην κατανόηση, στη γραφή ούτε ακόμη και στη σωστή ανάγνωση και μετά τους βρίζω ότι δεν ξέρουν τη γλώσσα μας και για να μάθουν τη γλώσσα μας, τους αναγκάζω να μελετούν την αρχαία!

Με ποια λογική μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο;



Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!