5.9.07

Για την επιμόρφωση στα νέα βιβλία


Ξεκίνησαν και φέτος οι ταχύρυθμες επιμορφώσεις για τα νέα βιβλία. Εμείς οι φιλόλογοι πέρσι είχαμε καθίσει τρεις μέρες στα θρανία και ακούγαμε του κόσμου τις ανοησίες από τους διάφορους επιμορφωτές. Κάποιοι προσπαθούσαν με νύχια και με δόντια να μας πείσουν τι καλά που είναι αυτά τα βιβλία, κάποιοι άλλοι, πιο ψαγμένοι, κατάλαβαν περί τίνος πρόκειται και προσπάθησαν να τα συμβιβάσουν, να κρατήσουν μια ουδέτερη ή ψιλοαρνητική στάση.

Όταν λέμε επιμόρφωση ας μη νομίσει ο καλοκάγαθος αναγνώστης ότι μιλάμε για επιμόρφωση. Όχι, εννοούμε απλώς μια σύντομη και πολλές φορές κακή και πρόχειρη παρουσίαση των βιβλίων. Το φταίξιμο δεν ήταν των επιμορφωτών, αλλά του Υπουργείου, που τους είχε δώσει τελευταία στιγμή κάποιο δισκάκι (cd) που δεν είχαν προλάβει να το μελετήσουν κι έτσι το διάβαζαν μαζί με μας.

Αφού, λοιπόν, γινόταν η ανάγνωση του υλικού, καταλήγαμε στη μόνιμη επωδό, τη διαθεματικότητα και τις διαθεματικές εργασίες. Αυτός ήταν ο μόνος καημός του Παιδαγωγικού και του Υπουργείου. Τι να κάνουμε. Ξύπνησαν κι αυτοί μια μέρα και έμαθαν ότι υπάρχει και διαθεματική προσέγγιση. Το τι υλικό υπήρχε από παλαιοτάτων χρόνων για τη διαθεματική προσέγγιση, της Οδύσσειας για παράδειγμα, δεν το είχαν αντιληφτεί τόσα χρόνια. Ή κι αν ακόμα το είχαν προσέξει, έκαναν την πάπια, για να μας πουλήσουν τα φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Δεν είμαστε πια και τόσο χαζοί ούτε μας ξεγελάνε οι γυάλινες χαντρούλες, γι' αυτό και σε πολλά επιμορφωτικά κέντρα οι αντιρρήσεις ήταν πολλές.

Η όλη ιστορία με τη διαθεματικότητα δείχνει την ανεπάρκεια και την ανοργανωσιά των ιθυνόντων. Γέμισαν όλα τα βιβλία με προτάσεις για διαθεματικές εργασίες, δε βρέθηκε όμως ένας άνθρωπος να καθορίσει πόσες εργασίες θα πρέπει να γράψει ένας μαθητής στη διάρκεια της χρονιάς. Ένα γενικό και αόριστο ψέλλιζαν για τρεις εργασίες του μαθητή στο κάθε μάθημα, κι ότι δε χρειάζεται να είμαστε και τόσο απαιτητικοί, πως θα μπορούμε να ενώσουμε μια διαθεματική της Γλώσσας με μια διαθεματική στα Κείμενα ή στην Ιστορία κι άλλα τέτοια λόγια του αέρα. Και λέω λόγια του αέρα, γιατί αυτά ήταν προσωπικές απόψεις του κάθε επιμορφωτή, που σαν τον στρίμωχναν οι συνάδελφοι έπρεπε να δώσει μια απάντηση κι έτσι απαντούσε με ό,τι του ερχόταν στην κεφαλή εκείνη τη στιγμή.

Στη χρονιά που πέρασε θαυμάσαμε και τις ωραίες διαθεματικές που είχαν τα βιβλία. Μερικά παραδείγματα.
Σε ενότητα της Γλώσσας με θέμα Πόλεμος-Ειρήνη το βιβλίο πρότεινε στους μαθητές να μελετήσουν τα όπλα από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας, να ερευνήσουν τα σύγχρονα όπλα, τα βιολογικά, τα πυρηνικά κλπ. Μόνο που δε ζητούσε να κατασκευάσουν οι μαθητές κι ένα εκρηκτικό μηχανισμό. Τέτοια προτίμηση στον πόλεμο και τόση αδιαφορία για την ειρήνη;
Στο εξαίρετο, κατά την άποψή μου, ποίημα της Κικής Δημουλά "Τα πάθη της βροχής", το βιβλίο της Γ' Γυμνασίου πρότεινε για διαθεματική: "Συζητήστε στο μάθημα της Φυσικής και της Χημείας για τη δημιουργία της βροχής, για τα είδη της, καθώς και για τις επιπτώσεις μεγάλων περιόδων βροχόπτωσης στο κλίμα της χώρας και στη διάθεση των ανθρώπων." !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τι να πει κανείς!

Αυτές τις ημέρες στα σχολεία της Θεσσαλονίκης επιμορφώνονται οι Φυσικοί. Μου έλεγε χθες συνάδελφος ότι, μιλώντας τους ο επιμορφωτής για τη διαθεματικότητα, τους έφερε για παράδειγμα το αυγό, ότι μπορούν, δηλαδή, να μελετήσουν με τους μαθητές το αυγό από την πλευρά της Χημείας, της Φυσικής, να το δουν ως υλικό της ζωγραφικής (π.χ. στη Βυζαντινή αγιογραφία), της αισθητικής (αυγά για μάσκα προσώπου κατά των ρυτίδων (;)), της μαγειρικής (αυγά μάτια, αυγά βραστά, αυγά με πατάτες κ.λ.π.) στα έθιμα (κόκκινα αυγά) ... ώσπου ακούστηκε και η άποψη κάποιου συναδέλφου για το αυγό στις διαδηλώσεις (διαδηλωτές πέταξαν κλούβια αυγά στον/στην Υπουργό Παιδείας)!

Η διαθεματικότητα (που συγχέεται με τη διεπιστημονικότητα) αποτελεί κλασικό παράδειγμα του πως μπορεί η Πολιτεία να πάρει από την κορφή του Έβερεστ μια προωθημένη διδακτική πρόταση και να την κυλήσει στο βούρκο του έλους.

Στη συνέχεια σας αφιερώνω "Τα πάθη της βροχής" της Κικής Δημουλά


Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών

άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα

μ’ αυτόν τον νικημένο πάντα ήχο

σι, σι, σι.

Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,

ήχος κανονικός κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός

άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση

μου’ μαθε για τους ήχους.

Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,

σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,

κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν

και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,

όλη τη νύχτα

ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,

αξημέρωτος ήχος,

αξημέρωτη ανάγκη εσύ,

βραδύγλωσση βροχή,

σαν πρόθεση ναυαγισμένη

κάτι μακρύ να διηγηθεί

και λέει μόνο εσύ, εσύ,

νοσταλγία δισύλλαβη,

ένταση μονολεκτική,

το ένα εσύ σαν μνήμη,

το άλλο σαν μομφή

και σαν μοιρολατρία,

τόση βροχή για μια απουσία,

τόση αγρύπνια για μια λέξη,

πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή

μ’ αυτή της τη μεροληψία

όλο εσύ, εσύ, εσύ,

σαν όλα τ’ άλλα να’ ναι αμελητέα

και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

Κική Δημουλά

(Το λίγο του Κόσμου, 1971)












Δεν υπάρχουν σχόλια:



Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!