10.9.07

Τα νήπιά μας

Έγραφα στις 14/7: "Eπειδή όμως τα πάντα είναι ανοργάνωτα ή επειδή κανείς δε θέλει να τα οργανώσει, κανένας δε φρόντισε να δημιουργηθούν νέα νηπιαγωγεία για όλα τα παιδιά. Έτσι το Σεπτέμβρη θα δούμε άλλα τρελά στις τηλεοράσεις. Τα νηπιαγωγεία δε θα έχουν θέσεις, θα διώχνουν τα προνήπια και όσα νήπια δε χωρούν, οι γονείς θα διαμαρτύρονται, οι δημοσιογράφοι θα χύσουν τα μαύρα τους δάκρυα και στο τέλος τα ιδιωτικά σχολεία ή οι ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί θα γεμίσουν με νήπια, γιατί οι ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί ξέρουν κι ετοιμάζονται. Τα δημόσια νηπιαγωγεία ξέρουν αλλά δεν ετοιμάζονται." Όσα έλεγα πριν από δύο μήνες είναι η σημερινή πραγματικότητα, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα των Κυριακάτικων εφημερίδων. (ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: «Υπολογίζεται ότι 60.000 προνήπια έμειναν εφέτος εκτός δημόσιων σχολείων και στράφηκαν στους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς και στα ιδιωτικά σχολεία.» ΕΘΝΟΣ: " Περίπου 60.000 παιδιά μένουν εκτός δημόσιου νηπιαγωγείου κάθε χρόνο, σύμφωνα με στοιχεία της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΔΟΕ)")

Είναι όμως τόσο σημαντική η προσχολική αγωγή;

Για να βρούμε την απάντηση ας φανταστούμε τι θα γίνει αύριο και τις επόμενες μέρες, μέχρι τα Χριστούγεννα, στα Δημοτικά Σχολεία. Μαζί με τα περσινά παιδιά θα παρακολουθήσουν τον αγιασμό και μερικές χιλιάδες παιδάκια που θα είναι τα καινούρια "πρωτάκια". Θα μπουν στη σειρά και θα νιώσουν για πρώτη φορά μόνα (όσα απ' αυτά μέχρι τώρα δεν είχαν φοιτήσει σε νηπιαγωγείο ή σε παιδικό σταθμό) μακριά από την προστασία της μάνας· θα βρεθούν δίπλα σε παιδιά άγνωστα και στις επόμενες μέρες θα καθίσουν για τέσσερις με πέντε ώρες μαζί με άλλα παιδιά, σε ένα ξένο και συνήθως αφιλόξενο χώρο. Κάποια άγνωστη κυρία, η δασκάλα τους, θα προσπαθεί να τα καθοδηγήσει, να τα βάλει σε μια τάξη. Στις μέρες που θα ακολουθήσουν θα ξεκινήσουν το μαγικό ταξίδι για την κατάκτηση της γνώσης. Σ' αυτό το σημείο θα φανεί τι κουβαλάει μαζί του το κάθε παιδί. Θα υπάρχουν παιδιά τα οποία έχουν γονείς εργάτες που δουλεύουν όλη την ημέρα, άρα θα είναι παιδιά που μεγαλώνουν μόνα τους και δε θα έχουν οικογενειακή υποστήριξη· άλλα που η μητέρα τους θα βρίσκεται συνέχεια στο σπίτι και θα είναι όλη την ημέρα πάνω από το κεφάλι τους για να τα βοηθήσει· θα υπάρχουν παιδιά που οι γονείς τους θα είναι κάποιου μορφωτικού επιπέδου, κατά συνέπεια θα έχουν ήδη ένα κάποιο μορφωτικό υπόβαθρο κι ίσως ακόμη να ξέρουν ήδη πολλά από αυτά που θα διδαχτούν τις πρώτες μέρες του Δημοτικού· ανάμεσά τους θα βρίσκονται και παιδιά που οι γονείς τους είναι οικονομικοί μετανάστες και δε θα ξέρουν ούτε τα ελληνικά· θα υπάρχουν ακόμη παιδιά που θα έχουν αυτό ή εκείνο ή το άλλο ή που δε θα έχουν αυτό ή εκείνο ή το άλλο. Το κάθε παιδί κι ένας ολόκληρος κόσμος. Είναι βέβαιο ότι τις πρώτες μέρες θα ξεχωρίσουν εκείνα τα παιδιά που είχαν συνέχεια κάποιον πάνω από το κεφάλι τους. Αυτά θα είναι οι "καλοί" μαθητές, ενώ τα άλλα θα γίνουν οι "μέτριοι" ή οι "κακοί" μαθητές. Δε χρειάζεται να υπάρχει κάποιος κακός κι ανίκανος δάσκαλος που θα κάνει αυτή τη διάκριση (όχι ότι δεν υπάρχουν και τέτοιοι)· συνήθως, την κάνουν τα ίδια τα παιδιά είτε αυτοπροσδιοριζόμενα είτε αλληλοπροσιοριζόμενα. Αυτή η διάκριση σε καλούς, κακούς και μέτριους θα τα ακολουθεί σε όλη τους τη σχολική ζωή. Φυσικά, θα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, αλλά οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Αυτή η διάκριση καθορίζει την πορεία του μαθητή, τη στάση του γονιού απέναντι στο παιδί του και τη στάση του ηλίθιου δάσκαλου απέναντι στο μαθητή του. Μπορεί να φτάσαμε στο 2007, ακούμε όμως καθημερινά τις εκφράσεις: "δεν τα παίρνει", "είναι τεμπέλης", "είναι αδιάφορος". Δεν υπάρχει μαθητής που να μην τα "παίρνει", που να είναι "τεμπέλης" ή "αδιάφορος". Υπάρχουν κυρίως οι αδυναμίες του εκπαιδευτικού συστήματος.

Αυτήν ακριβώς τη διάκριση προσπαθεί να μειώσει όσο είναι δυνατό περισσότερο η προσχολική αγωγή, διαπλάθοντας το μορφωτικό επίπεδο κάθε παιδιού με τον ίδιο πάνω κάτω τρόπο, δίνοντας στο κάθε παιδί την ίδια ποσότητα πληροφοριών. Το σπίτι, η οικογένεια, θα συνεχίσει να επηρεάζει, άλλοτε προς το καλύτερο κι άλλοτε προς το χειρότερο. Θα υπάρχει όμως μια ελάχιστη κοινή βάση για το κάθε παιδί. Κι όσο το κάθε παιδί αποκτά αυτή τη βάση σε μικρότερη ηλικία τόσο μειώνονται οι διαφορές κι οι ανισότητες. Αυτός είναι ο ρόλος μιας κοινωνίας-πολιτείας που ενδιαφέρεται για την Παιδεία, που τη θεωρεί αγαθό για όλους κι όχι προνόμιο για λίγους κι εκλεκτούς.

Στον τόπο μας η Παιδεία θεωρούνταν πάντα προνόμιο. Ίσως στη δεκαετία του '70 και του '80 να υπήρξε ένα πλάτεμα της γνώσης κι η Παιδεία να θεωρήθηκε αγαθό. Τα τελευταία όμως χρόνια δεν είναι λίγοι εκείνοι που προσπαθούν να τη μετατρέψουν και πάλι σε προνόμιο των λίγων. Δε χρειάζεται να πάμε μακριά. Η υποχρέωση της προσχολικής αγωγής (μόνο τα νήπια, για τα προνήπια δε γίνεται λόγος) καθιερώθηκε μόλις πέρσι κι εκείνο μετά την μακροχρόνια απεργία των δασκάλων! Τα ολοήμερα σχολεία ξεκίνησαν με χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και από κει και πέρα καρκινοβατούν εξαιτίας της υποχρηματοδότησης. Μπορεί να εξαγγέλλουν οι υπουργοί νέα ολοήμερα, δε μας λένε όμως ότι λειτουργούν με ένα δάσκαλο για 40, 50 ή 60 παιδιά. Στην ουσία τα έχουν μετατρέψει σε φύλαξη. Να μιλήσουμε για χώρους, για εξοπλισμό, για προσωπικό. Ολόκληρα βιβλία θα μπορούσαμε να γράψουμε. Να μείνω όμως στο προσωπικό. Είναι δυνατό να υπάρχει πρώτη τάξη Δημοτικού κι ο δάσκαλος να έχει 20, 25 ή 30 παιδιά; Είναι αυτονόητο ότι με 25 παιδιά στην τάξη δεν προλαβαίνεις να εξατομικεύσεις τη διδασκαλία. Κι όμως είναι τόσο καθοριστική αυτή η Α' Δημοτικού. Ποιανού υπουργού ή υπουργίνας όμως να ιδρώσει το αυτί για τέτοια ζητήματα. Αυτοί σκέφτονται τα γνωστά... τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση!

Ερχόμαστε πάλι στην αρχή. Επειδή το ελληνικό κράτος νομοθέτησε, αλλά ως γνωστόν αδιαφόρησε, τα λιγοστά νηπιαγωγεία δεν αρκούν για όλα τα παιδιά. Έτσι, όσα νήπια δεν πρόλαβαν να γραφτούν σε κάποιο δημόσιο νηπιαγωγείο θα πρέπει αναγκαστικά να γραφτούν σε κάποιο ... ιδιωτικό. Πολλά προνήπια που δεν τα δέχτηκαν τα νηπιαγωγεία, για να δημιουργήσουν θέσεις ώστε να πάρουν τα νήπια, θα πρέπει να γραφτούν σε κάποιο ... ιδιωτικό. Κι εκεί που είπαμε να ένα καλό μέτρο, να που τώρα θα πούμε να ένα κακό μέτρο! Γιατί ξάφνου οι γονείς θα πρέπει να βάλουν το χέρι στην τσέπη, για να πλουτίζουν την τσέπη κάποιου ιδιοκτήτη ιδιωτικού.

Το πόσο σοβαρά σκέφτεται το Υπουργείο αυτό το κορυφαίο ζήτημα της προσχολικής αγωγής φαίνεται κι από το παραθυράκι που άφησε στους παιδικούς σταθμούς να λειτουργούν ως νηπιαγωγεία. Παιδικούς σταθμούς έχουν και οι δήμοι. Δεν είναι δωρεάν· απεναντίας είναι αρκετά ακριβοί. Το άθλιο όμως είναι οι συνθήκες αυτών των δημοτικών παιδικών σταθμών. Ως συνήθως πρόκειται για κάποια ισόγεια που προορίζονταν για καταστήματα και ξαφνικά έγιναν παιδικοί σταθμοί. (Τέτοιοι είναι και πολλοί ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί.) Σ' αυτούς τους άθλιους χώρους μπορεί να βρίσκονται και 50 παιδιά! Και το χειρότερο είναι ότι οι δημαρχαίοι καμαρώνουν που έχουν παιδικούς σταθμούς και σκέφτονται τον εργαζόμενο γονιό! Και το χειρότερο είναι ότι τα Υπουργεία αδιαφορούν! Και το χειρότερο είναι πως όλα αυτά γίνονται για την Παιδεία του ελληνικού λαού! Και το χειρότερο είναι πως τους ανεχόμαστε!

Με τέτοια στραβά κι ανάποδα θα χτίσουμε το μέλλον των παιδιών μας. Κι όταν κάποια στιγμή όσα από αυτά τα παιδιά τα περιφρονημένα από την πολιτεία φτάσουν στην πόρτα του πανεπιστημίου, θα είναι τα παιδιά που μη έχοντας στον ήλιο μοίρα τόσα χρόνια, που μη έχοντας από πίσω τους τη μορφωτική και την οικονομική στήριξη της οικογένειας, αντί να βρεθούν κάποιοι να τα στηρίξουν, θα είναι τα παιδιά που θα δώσουν την τροφή σε κάποιους ηλίθιους να τα ξεσκίσουν για τελευταία φορά από τα άρθρα τους τα πανεπιστημιακά ή τα δημοσιογραφικά τους παράθυρα, ένα βήμα πριν τα ρίξουν στον καιάδα της κοινωνίας. Αλλά ακόμη και τότε, εμείς, ο άρχοντας λαός, θα είμαστε θεατές στην αρένα που θα περιμένουμε το νεύμα του αυτοκράτορα και θα πανηγυρίσουμε σκοτώνοντας το μέλλον μας.

(Σταματώ εδώ γιατί δεν αντέχω ούτε να τη γράφω αυτήν την ξεφτίλα.)








Δεν υπάρχουν σχόλια:



Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!