17.9.07

Ήτανε μια υπουργός...


Το Υπουργείο Παιδείας αποδείχτηκε για άλλη μια φορά ότι αποτελεί ένα από τα πιο δύσκολα υπουργεία. Όποιος κάθεται στην καρέκλα του χωρίς ντροπή, γρήγορα βρίσκει όχι μόνο την πόρτα του κλειστή, αλλά κλείνει μαζί κι η πόρτα της Βουλής. Έτσι, χωρίς πολλή σκέψη, μου 'ρχονται στο μυαλό διάφορες περιπτώσεις "αμαρτωλών" υπουργών· ο κ. Κοντογιαννόπουλος της Ν.Δ. (και μετά του ΠΑΣΟΚ) και ο κ. Αρσένης του ΠΑΣΟΚ. Ο ένας έμπλεξε το όνομά του με το θάνατο ενός εκπαιδευτικού (Τεμπονέρας) ο άλλος μετά τα Ίμια, που βγήκε σχεδόν χωρίς γκρατσουνιές, μπήκε στο Υπουργείο από την πόρτα κι έφυγε απ' το παράθυρο ενώ από πίσω του ακούγονταν τα μαθητικά συνθήματα: "Κάτσε καλά, κάτσε καλά Γεράσιμε..."

Κοινός παρονομαστής των Κοντογιαννόπουλου, Αρσένη, Γιαννάκου ήταν η αλαζονεία.
"Δε μασάμε" έλεγε πριν από λίγο καιρό η υπουργός. Τελικά, αποδείχτηκε ότι δε μασάνε ούτε οι ψηφοφόροι.

Δεν ξέρω για ποιο λόγο δεν ψήφισαν την κ. Γιαννάκου οι ψηφοφόροι της. Ελπίζω ο τελευταίος λόγος να είναι το περιεχόμενο του βιβλίου της Ιστορίας. Υποθέτω, όμως, ότι εκείνο που ενόχλησε τον κόσμο από την υπόθεση του σχολικού βιβλίου είναι οι τελευταίοι ισχυρισμοί της ίδιας της υπουργού και του γ.γραμματέα του υπουργείου ότι ... δεν πρόλαβαν να το τυπώσουν. Το κουτόχορτο που τρώμε εμείς οι πολίτες δεν είναι και τόσο κουτόχορτο.

Αν η κύρια αιτία της μη επανεκλογής της κ. Γιαννάκου είναι το βιβλίο της Ιστορίας, νομίζω ότι θα μας περιμένουν δυσάρεστες εκπλήξεις στο μέλλον, αφού ο νέος υπουργός θα πρέπει να είναι περισσότερο συντηρητικός, πιο ψευτοπατριδολάτρης και περισσότερο καπηλευτής της ιστορίας. Το να κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά στην ιστορία και να αυτοθαυμαζόμαστε δεν έχει να προσφέρει τίποτα στη σημερινή πραγματικότητα, για τον απλούστατο λόγο ότι οι λαοί δεν προοδεύουν αντικρίζοντας το ηρωικό παρελθόν, αλλά βάζοντας στόχους για το μέλλον και δουλεύοντας σκληρά στο παρόν.
Εμείς ούτε στόχους για το μέλλον έχουμε ούτε δουλεύουμε σκληρά στο παρόν. Απλώς αερολογούμε, με πρώτους και κύριους τους διάφορους τηλεμαϊντανούς, που ως τιμητές κρίνουν τα πάντα, ενώ είναι παντελώς άσχετοι.

Ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά ο νέος ή η νέα υπουργός θα πιάσει τα εκπαιδευτικά ζητήματα από τα πόδια κι όχι από το κεφάλι, με άλλα λόγια θα ασχοληθεί κυρίως με την προσχολική, την πρωτοβάθμια (δημοτικά) και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (γυμνάσια) και μετά θα ρίξει και μια ματιά στον τρόπο εισαγωγής στα πανεπιστήμια.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ακούγεται πολύ στα κανάλια και στις σχετικές αναλύσεις ότι η Γιαννάκου δεν εκλέχτηκε βουλευτίνα και δεν έγινε υπουργός στη νέα κυβέρνηση λόγω της στάσης της σχετικά με το άρθρο 16 και λόγω της αντίδρασης που προκλήθηκε. Αναρωτιέμαι όμως, πόσο αρνητικό ρόλο μπορεί να έπαιξε αυτό για τον μέσο και παραδοσιακό ψηφοφόρο της Ν.Δ. Για μένα είναι σαφές ότι η Γιαννάκου πλήρωσε για τη στάση της σχετικά με το βιβλίο της Ιστορίας. Ασχετα με την άποψη που μπορεί να έχει ο καθένας από μας για το βιβλίο αυτό, ή για το άρθρο 16 ή την Παιδεία εν γένει, δεν είμαστε εμείς αυτοί που δεν την ψήφισαν. Την καταψήφισε το συντηρητικό -έως και συντηρητικότερο- κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Και αυτό, δεν έχει πρόβλημα με τις "μεταρρυθμίσεις". Εχει πρόβλημα με το βιβλίο της Ιστορίας. Δυστυχώς...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ είπε...

Δυστυχώς...
Δυστυχώς, η κοινωνία μας περνάει μια μάλλον συντηρητική φάση. Όχι μόνο η δική μας, αλλά και η ευρωπαϊκή κοινωνία γενικότερα. Οι εξελίξεις των τελευταίων 15 χρόνων είναι τόσο γρήγορες. Οι συνέπειές τους πλήττουν την κοινωνική απάθεια-ηρεμία τόσων χρόνων, ενώ ταυτόχρονα δεν αφομοιώνονται εύκολα κι έτσι η κάθε κοινωνία καταφεύγει στις μάγισσες... όπου κάθε μάγισσα είναι ο εθνικισμός, ο συντηρητισμός, η άμυνα στις εξελίξεις κ.τ.λ.



Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!