2.10.07

Τα βιβλία κι εμείς


Για τα σχολικά βιβλία έχω γράψει πολλές φορές.
Αυτή τη φορά ας δούμε λίγο πώς χρησιμοποιούνται τα βιβλία από εμάς τους εκπαιδευτικούς.

Στη φωτογραφία δίπλα έχουμε τέσσερις ασκήσεις από το νέο βιβλίο της Βιολογίας της Α' Γυμνασίου. Ως συνήθως ο χώρος που δίνεται για να γράψει ο μαθητής την απάντηση στην άσκηση είναι ελάχιστος. Στο συγκεκριμένο, όμως, βιβλίο υπάρχει αρκετός χώρος, επιτρέποντας στο μαθητή να γράψει την απάντηση πάνω στο βιβλίο.
Έχουμε τώρα την περίπτωση που κάποιος καθηγητής δίνει για άσκηση στο σπίτι και τις τέσσερις ερωτήσεις. Ο αθεόφοβος, δε ζητάει μόνο την απάντηση, αλλά απαιτεί να αντιγράψουν οι μαθητές την άσκηση στο τετράδιο κι εκεί να απαντήσουν, απαιτώντας ακόμη και το σχέδιο με τη δομή του κυττάρου.
Ενώ, λοιπόν, οι ασκήσεις μπορούσαν να απαντηθούν σε περίπου 5 λεπτά, τώρα ο χρόνος που θα σπαταλήσει άδικα ο μαθητής είναι το λιγότερο 30 λεπτά.
Τι τον ενοχλούσε τον άνθρωπο να γράψουν οι μαθητές την απάντηση πάνω στο βιβλίο;
Πιστεύει ότι με την αντιγραφή οι μαθητές θα κατανοήσουν καλύτερα το μάθημα;
Δεν μπορώ να σκεφτώ καμιά λογική εξήγηση.
Το μόνο που συμπεραίνω είναι πως δεν έχει δικά του παιδιά ή κι αν έχει ποτέ δεν παρακολούθησε το Γολγοθά που ανεβαίνουν με τη μελέτη στο σπίτι.
Φυσικά, ο συνάδελφος δεν αποτελεί καμιά εξαίρεση. Πολύ φοβάμαι ότι αυτός είναι ο κανόνας, ειδικά στους νέους συναδέλφους.
Θέλοντας να βοηθήσουν τους μαθητές τους να μάθουν -για πολλούς ισχύει αυτή η εντύπωση- τους φορτώνουν με πληθώρα ασκήσεων, αδιαφορώντας για την πιθανότητα να κάνουν το ίδιο και οι άλλοι συνάδελφοί τους. Μια τέτοια λογική σημαίνει ότι ο μαθητής φορτώνεται με ένα τεράστιο όγκο δουλειάς. Είναι ευνόητο ότι τη νύφη την πληρώνουν οι υπάκουοι μαθητές, κι αυτοί είναι πολύ λίγοι σε κάθε τμήμα. Κάποιοι δεν ασχολούνται καθόλου στο σπίτι, γιατί έχουν ήδη αδιαφορήσει για την όλη διαδικασία. Κάποιοι άλλοι αντιγράφουν τις απαντήσεις από βοηθήματα ή από τους συμμαθητές τους στις προηγούμενες ώρες ή στα διαλείμματα. Έτσι απομένουν να δουλεύουν οι λίγοι.

Η λογική των πολλών ασκήσεων και της πολλής δουλειάς στο σπίτι είναι και η αντίληψη των περισσότερων γονιών. Ειδικά στο Δημοτικό, καλός δάσκαλος είναι ο δάσκαλος που φορτώνει τα παιδιά με πολλές φωτοτυπίες γεμάτες ασκήσεις.
Όσο τα παιδιά μου ήταν μικρά στο Δημοτικό αυτήν την εμπειρία την είχα ζήσει πολλές φορές. Από τη μια οι γονείς να απαιτούν ασκήσεις κι από την άλλη οι δάσκαλοι να προσπαθούν να πείσουν τους γονείς ότι δε χρειάζονται τα παιδιά περισσότερη δουλειά στο σπίτι, ότι οι σύμβουλοι τους έχουν απαγορεύσει να δίνουν έξτρα ασκήσεις κλπ. Εννοείται πως οι γονείς δεν πείθονταν με τίποτα. Ως Έλληνες είχαν άποψη για όλα. Κι έτσι, καλός δάσκαλος ήταν ο δάσκαλος που έβαζε πολλές ασκήσεις. Κάποτε μάλιστα μια μάνα παραπονέθηκε στη δασκάλα του γιου της, Β' Δημοτικού, ότι δεν τους δίνει φωτοτυπίες στο σπίτι για το Σαββατοκύριακο, κι ο γιος της τελειώνει τα μαθήματα γρήγορα γρήγορα και μετά παίζει. Κι αυτό είναι έγκλημα! Ακούς εκεί παιδί πράμα να παίζει! Γι' αυτό δεν πάει καλά η παιδεία μας.
Μ' αυτές τις αντιλήψεις είναι μεγαλωμένοι πολλοί συνάδελφοι. Δεν αντιλαμβάνονται ότι ο "αδιάφορος" στο σχολείο μαθητής, μπροστά στα μάτια τους, θα είναι δέκα φορές πιο "αδιάφορος" στο σπίτι, ότι όσες περισσότερες ασκήσεις δίνεις σε κάποιον, μετά από λίγο καιρό θα τον έχεις εξαντλήσει εντελώς. Γιατί πώς να το κάνουμε, οι μαθητές μας είναι οι πιο άδικα κουρασμένοι μαθητές. Τους εξαντλούμε με την απίστευτη ποσότητα διδακτικής ύλης, το παπαγαλίστικο διάβασμα που απαιτούμε -τόσο εμείς, όσο και η ίδια νοοτροπία του εκπαιδευτικού συστήματος με την οποία είμαστε όλοι διαποτισμένοι- και τέλος με την περιττή δουλειά με την οποία τους φορτώνουμε, όπως αυτή του συναδέλφου της Βιολογίας.

3 σχόλια:

Xrysostomos είπε...

Πιστεύω οτι η ευθύνη μοιράζεται σε γονείς και εκπαιδευτικούς. Και στις δύο κατηγορίες υπάρχει αρκετός "λαός" που βλέπει το φόρτο εργασίας ως ένδειξη "καλού δασκάλου".

Ντροπή και αίσχος.

Πρέπει να φύγει από τα παιδαγωγικά βιβλία και να μπει κάποια στιγμή στο πετσί μας η άποψη ότι οι μαθητές μας είναι άνθρωποι. ΟΠΩΣ ΕΜΕΙΣ.

Που θα μισήσουμε όποιον μας ζητήσει, για παράδειγμα, αντί να υπογράφουμε στο απουσιολόγιο να το αντιγράφουμε κάθε φορά σε ένα τετράδιο. Έτσι δεν είναι;
Με τετοια μας μισούν, και έτσι (όσο καλό μάθημα και να κάνουμε) το έχουμε χαμένο το παιχνίδι...

ΥΓ. Όλως τυχαίως, το βιβλίο που παρουσιάζεις διδάσκω... Σήμερα τους έβαλα δύο παρόμοιες ασκήσεις από άλλη σελίδα ("τις απαντάτε στο βιβλίο", εννοείται...)

Ανώνυμος είπε...

πολλοί λίγοι ή πολύ λίγοι;
Kατά τα λοιπά, έτσι όπως τα γράφεις είναι τα πράγματα.
ν.κ.

ΓΙΑΝΝΗΣ είπε...

Προς ν.κ.
Ευχαριστώ για την παρατήρηση



Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!