12.10.07

Όνειρο πρώτο

Να γινότανε, λέει, και να ξυπνούσαμε ένα πρωί κι ο υπουργός παιδείας να είχε πάρει, λέει, την απόφαση οι διάφορες σχολές που παράγουν εκπαιδευτικούς να έδιναν τη δυνατότητα σ' αυτούς που ήθελαν να διοριστούν στην εκπαίδευση, να συνέχιζαν για ένα ακόμη χρόνο τις σπουδές τους και να μάθαιναν ό,τι χρειάζεται ένας δάσκαλος για να μπει στην τάξη. Να μάθαιναν παιδαγωγικά, να μάθαιναν ψυχολογία, να μάθαιναν διδακτική κι όλα αυτά τα απαραίτητα.

Είναι ένα όνειρο τόσων χρόνων αυτό· το αυτονόητο. Αυτό που εφαρμόζεται εδώ και τόσα χρόνια σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Το ζητάει ο κλάδος, μαζί με τόσα άλλα, και φυσικά κανείς δε δίνει σημασία. Οι υπουργοί δεν ξέρουν από αυτά. Αυτούς τους είπανε να πάνε σ' ένα υπουργείο, να βγάλουν το φίδι απ' την τρύπα. Σταυροκοπιούνται κι αυτοί, σου λένε καλύτερα υπουργός, έστω κι αποτυχημένος, να βγάζω φίδια από τις τρύπες, παρά απλός βουλευτής που δε σε ξέρει ούτε ο θυρωρός· έπειτα σκέφτονται, πως άμα μία φορά γίνεις υπουργός -και σε τι υπουργείο!- κάποια στιγμή θα ξαναγίνεις σ' ένα άλλο. Κάθονται κι αυτοί εκεί και υπουργούν... περνάν τα χρόνια, περνάνε οι δεκαετίες και μετά αναρωτιόμαστε μα τι φταίει σ' αυτήν την άθλια εκπαίδευση και τότε λένε όλοι να τι φταίει, το βρήκα και θα το διορθώσω ... η συνέχεια είναι γνωστή, βαρέθηκα τόσες φορές να τη γράφω.

Έτσι, λοιπόν, χωρίς καμιά προετοιμασία μπαίνει ο σημερινός -κι ο χθεσινός κι ο προχθεσινός- καθηγητής στην τάξη. Άντε οι δάσκαλοι είναι περισσότερο τυχεροί, κάνουν πολύ περισσότερα παιδαγωγικά. Και ξαφνικά, εκεί που ανοίγεις την πόρτα βλέπεις μπροστά σου κάτι παιδάκια, δώδεκα χρονών, αυτά της Α' Γυμνασίου. Κι άντε να βρεις άκρη... Και την επόμενη χρονιά μπορεί να ανοίξεις μιαν άλλη πόρτα και και να δεις μπροστά σου κάτι παιδάκι 17-18 χρονών, αυτά της Γ' Λυκείου. Και πώς να φερθείς σ' αυτούς και πώς σ' εκείνους.

Τα πιο απλά πράγματα, τότε γίνονται δύσκολα, θεριό ολάκερο μ' ανοιχτό το στόμα έτοιμο να σε καταπιεί. Και για να μη σε καταπιεί αυτό, το καταπίνεις εσύ με τη μόνη μέθοδο που ξέρεις, αυτή που έμαθες από το δικό σου δάσκαλο κι αυτός από το δικό κι εκείνος από το δικό του και πάει λέγοντας μέχρι το 1830 τότε που λευτερωθήκαμε και γίναμε κράτος και φτιάξαμε εκπαίδευση. Ίσως να πηγαίνει ακόμη πιο πίσω, στα κρυφά ή στα φανερά σχολειά της Τουρκοκρατίας, στο Βυζάντιο ... -με τη φόρα που πήρα θα φτάσω στους αρχαίους.

Ποια να 'ναι τάχατες αυτή η μέθοδος; Μα ποια άλλη, από τις φωνές, την εξουσία, την αποβολή. Κυκλοφορούν στους διαδρόμους στα πιο πολλά σχολεία της χώρας σε κάθε διάλειμμα κάποιοι μαθητές, γιατί τους πέταξαν έξω οι καθηγητές τους, γιατί κάτι έκαναν ή ίσως και να μην έκαναν κάτι.

Ξύθηκε την ώρα του μαθήματος, τεντώθηκε, αντιμίλησε... Τόλμησε ο μαθητής και αντιμίλησε. Ή πάλι, μίλησε νευριασμένος προς στον καθηγητή του... Αμαρτία μεγάλη. Οι μαθητές δε δικαιούνται να νευριάζουν, να αντιμιλούν, να βαριούνται, να νυστάζουν, να ξύνονται, να γαργαλιούνται, να κοιτούν έξω από το παράθυρο, να ξεχνούν τα βιβλία τους, να μη φορούν φόρμα, να μην έχουν γράψει να μην, να μην ... Οι μαθητές οφείλουν να είναι διαβασμένοι, γραμμένοι, χτενισμένοι, κουρεμένοι, καλοντυμένοι, να κάθονται ακίνητοι, αμίλητοι, όπως τα αγαλματάκια στη σειρά που παίζαμε σαν ήμασταν μικροί. Οι μαθητές πρέπει να κάθονται στοιχισμένοι ο ένας πίσω από τον άλλο, να κοιτούν στα μάτια τον καθηγητή τους που βρίσκεται απέναντι τους, πάνω σε βάθρο, μπρος από το μαυροπίνακα ή ασπροπίνακα -γιατί εξελιχθήκαμε πια κι εμείς- κάτω από την εικόνα του Χριστού ή της Παναγίας, βόηθα Χριστέ και Παναγιά. Η τάξη πρέπει να είναι ήσυχη, σιωπηλή... Αφού περνούν οι παλιοί καθηγητές και πολλοί διευθυντές έξω από τις τάξεις και κρίνουν τον καθηγητή τους από την ησυχία. Αν επικρατεί άκρα του τάφου σιωπή, καλός είναι ο καθηγητής. Αν γίνεται χαμός, φωνάζουν οι μαθητές, γελούν, ακούγονται τέλος πάντων οι φωνές τους, ένα σούσουρο, σούσουρο θα γίνει κι ο καθηγητής, ανάξιος θα πούνε είναι, μπορεί να είναι καλός επιστήμονας, αλλά για τάξη δεν κάνει!

Ο μαθητής μετά την αποβολή πρέπει να επισκεφτεί το γραφείο του Διευθυντή. Κουρασμένος κι αυτός, ο διευθυντής, από το σύρε κι έλα κι έρχομαι όλη τη μέρα των μαθητών, επιβεβαιώνει την αποβολή ή ακόμη μπορεί να δώσει bonus στο μαθητή τις υπόλοιπες ώρες ή πάλι άμα έχει τις καλές του, τι να πει ο άνθρωπος, κι αυτός δεν ξέρει, γιατί το 'κανες θα ρωτήσει, κάτι θα απαντήσει ο μαθητής, κι άμα τα πει ευγενικά μπορεί και να γλιτώσει, κάτσε θα του πει εδώ απ' έξω ή ακόμη μπορεί ο μαθητής να μη μιλήσει ευγενικά, να μιλήσει έτσι όπως του έχει μάθει η δευτερομάνα του να μιλάει, αυτή ηλίθια τηλεόραση, με φωνή σαν των τηλεκανίβαλων όχι του τύπου Γατάκη αλλά εκείνου του άλλου που φωνάζει πάντα με το όνομά του μια γάτα... τότε ο πέλεκυς θα 'ναι βαρύς... μπορεί να μαζευτούν κι όλοι οι καθηγητές και ν' αποφασίσουν για την ποινή. Ποινή -->ποινικό σύστημα, εκπαιδευτικό σύστημα, ποινικό σύστημα, εκπαιδευτικό σύστημα, σύστημα, τι είναι τέλος πάντων.

Να γινότανε, λέει, και οι εκπαιδευτικοί να ξέραμε να διαχειριστούμε πέντε απλά προβλήματα, γιατί, λέει είχαμε μάθει απ' το Πανεπιστήμιο να αντιμετωπίζουμε τέτοιες καταστάσεις...

Όσο σκέφτομαι πόσο τυράννησα τους καθηγητές μου στα δύσκολα εκείνα χρόνια της εφηβείας μου, που ξυπνούσα κάποια πρωινά και μου έφταιγε όλος ο κόσμος, χωρίς να ξέρω γιατί, απλώς μου έφταιγε ...
Όσο σκέφτομαι πόσο τυράννησα τους μαθητές μου στα δύσκολα εκείνα χρόνια της εφηβείας τους, που ξυπνούσαν κάποια πρωινά και τους έφταιγε όλος ο κόσμος, χωρίς να ξέρουν γιατί, απλώς τους έφταιγε ...
Όσο σκέφτομαι πόσο τυραννώ τους μαθητές μου στα δύσκολα χρόνια της εφηβείας τους, που ξυπνούν κάποια πρωινά και τους φταίει όλος ο κόσμος, χωρίς να ξέρουν γιατί, απλώς τους φταίει...

Και όπως ο Χριστός, πάνω απ' το σταυρό θαρρώ, είπε: άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι ας πούμε κι εμείς: Θεέ των εκπαιδευτικών, συγχώρεσέ μας, τους ανόητους, γιατί δεν ξέρουμε τι κάνουμε, εμείς απλώς περνούσαμε απ' έξω, είδαμε φως και μπήκαμε, δε μας είπε κανείς τι να κάνουμε.

3 σχόλια:

katproko είπε...

Γιάννη, σου αφιερώνω την τελευταία ανάρτηση στο blog μου, πάντα η ίδια αμηχανία...τι να κάνω; τι άλλο να κάνω;

Μάρω είπε...

Γιάννη,

λες και είσαι μέσα στο μυαλό μου, στο μυαλό όλων όσων αγαπούν αυτό που κάνουν...

Πολλές φορές σκέφτομαι την ανεπάρκεια που έχω ως φιλόλογος, επειδή ακριβώς δεν έκανα πολλά παιδαγωγικά, διδακτικές και ψυχολογία. Επειδή ακόμα δεν έχω μπει στην τάξη (και αυτά που εσύ περιγράφεις τα έχω ζήσει μέχρι στιγμής ως μαθήτρια), έλεγα στον εαυτό μου: "Μαρία, μπορεί να μην έχεις τις παιδαγωικές βάσεις, θα κάνεις ωστόσο αυτό που εκτίμησες από τους δικούς σου δασκάλους, αυτό που σε έκανε να διαλέξεις και συ αυτόν τον κλάδο"... Τελικά δεν είμαι η μόνη που το κάνω και θα το κάνω...

Ανώνυμος είπε...

Πόσο αληθινή είναι η περιγραφή!...



Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!