2.11.07

Ο πρώτος είπε και ελάλησε


Στη συζήτηση που έγινε σήμερα Παρασκευή, 2/11/2007, στη Βουλή των Ελλήνων με αφορμή τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών, ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε και στις καταλήψεις. Να τι είπε:


Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα ήθελα όμως με την ευκαιρία που συζητούμε τα εκπαιδευτικά ζητήματα, να πω δύο λέξεις για τις καταλήψεις των σχολείων.
Τ
ο σχολείο είναι χώρος μάθησης και δημοκρατίας και στη δημοκρατία ο πρώτος και σημαντικότερος κανόνας είναι ο σεβασμός των δικαιωμάτων του άλλου είτε είναι η πλειοψηφία, είτε είναι η μειοψηφία, είτε είναι η άποψη ενός και μόνο ανθρώπου.
Οι λογικές που επιτρέπουν να θυσιάζονται τα δικαιώματα κάποιων στο βωμό των επιδιώξεων κάποιων άλλων δεν είναι λογικές. Η δημοκρατία έχει κανόνες και τα παιδιά μας αυτό το μάθημα δημοκρατίας, αυτό το μάθημα ζωής πρέπει να το μαθαίνουν νωρίς.
Σε ποια δημοκρατία επιβάλλουν τη θέλησή τους οι λίγοι στους πολλούς; Σε ποια δημοκρατία μπορούν κάποιοι, όσοι και αν είναι, να στερούν αναφαίρετα δικαιώματα, να στερούν ελευθερίες από τους άλλους; Είναι σεβαστό το δικαίωμα του καθενός να διαμαρτύρεται, να διαμαρτυρηθεί, σεβαστό όμως είναι προπάντων το δικαίωμα των μαθητών στη γνώση, στη μάθηση, το δικαίωμα να παρακολουθούν τα μαθήματά τους.
Κανείς δεν λέει -και δεν είμαι εγώ αυτός που θα το πει- ότι τα πράγματα στην παιδεία έφτασαν στο σημείο που θέλουμε. Σκύβουμε με ευαισθησία στα ζητήματα της παιδείας. Συνεχίζουμε τις μεταρρυθμίσεις. Επιδιώκουμε ουσιαστική ποιοτική αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης. Αυτό άλλωστε είναι το πιο ισχυρό εργαλείο για την κοινωνική κινητικότητα, την προκοπή των πολιτών. Έγιναν και γίνονται σημαντικές προσπάθειες. Σε αυτήν την προσπάθεια θέλουμε συνομιλητές όλους όσους εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία, δάσκαλους, καθηγητές, γονιούς, μαθητές, ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα. Θέλουμε να επισημαίνουν τα προβλήματα, να προτείνουν λύσεις, να διεκδικούν. Οι καταλήψεις, όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν είναι μέσο διεκδίκησης μιας καλύτερης παιδείας, οι καταλήψεις είναι ένα ιδιότυπο lock out εναντίον της γνώσης, είναι αποκλεισμός από το δικαίωμα στη μόρφωση.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)
Το τελευταίο που χρειάζεται η παιδεία είναι λουκέτα στα σχολεία. Τα λουκέτα και οι αλυσίδες στις πόρτες των σχολείων είναι εικόνα που θλίβει κάθε νέο, κάθε γονιό, κάθε ‘Έλληνα. Το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι χαμένες διδακτικές ώρες.
Πράγματι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων. Στη δημοκρατία αυτό είναι όχι μόνο θεμιτό αλλά αναγκαίο. Αυτό όμως που δεν είναι θεμιτό, είναι κάποιοι να εμποδίζουν τους άλλους στην άσκηση ενός από τα ιερότερα δικαιώματά τους και το δικαίωμα της γνώσης, το δικαίωμα της παιδείας είναι ιερό δικαίωμα. Αυτό που είναι τελείως απαράδεκτο, είναι κάποιοι να παίζουν με τις ψυχές, με τις συνειδήσεις, με το μέλλον των παιδιών μας.
Ακούγονται διάφορα αιτήματα. Θα τα συζητήσουμε. Είμαστε όλοι ανοιχτοί στο διάλογο. Τα παιδιά μας όμως πρέπει να γυρίσουν στο σχολείο. Αυτή είναι η έκκληση που θέλω να απευθύνω και η έκκληση αυτή είναι ανάγκη να γίνει από όλους, από όλες τις πολιτικές δυνάμεις, από όλους τους εκπαιδευτικούς φορείς, από ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα, από τους γονείς αλλά και από τα ίδια τα παιδιά που θέλουν να συνεχίσουν τα μαθήματα, με συζήτηση, με διάλογο, με πειθώ. Αυτό οφείλουμε στα παιδιά μας και αυτό είναι το χρέος μας, είναι το χρέος όλων μας.


Με πόσους τρόπους μπορεί να διαβάσει κανείς το παραπάνω κείμενο;
α. Συμφωνώντας με τον πρωθυπουργό
β. Διαφωνώντας με τον πρωθυπουργό
γ. Αδιαφορώντας για τα όσα είπε ο πρωθυπουργός

Η επιλογή είναι ελεύθερη.

Για παράδειγμα, όταν λέει ο πρωθυπουργός:
1.
"το σχολείο είναι χώρος μάθησης και δημοκρατίας και στη δημοκρατία ο πρώτος και σημαντικότερος κανόνας είναι ο σεβασμός των δικαιωμάτων του άλλου είτε είναι η πλειοψηφία, είτε είναι η μειοψηφία, είτε είναι η άποψη ενός και μόνο ανθρώπου" πώς να το ερμηνεύσουμε;
α. ότι στη δημοκρατία η πλειοψηφία κερδίζει;
β. ότι στη δημοκρατία η μειοψηφία κερδίζει;
γ. ότι στη δημοκρατία πρέπει να ακούγεται η άποψη του ενός και μόνου ανθρώπου και να μην ακούμε ούτε την πλειοψηφία ούτε τη μειοψηφία, αλλά τη μονοψηφία;

2. Όταν λέει ο πρωθυπουργός:
"Σε ποια δημοκρατία επιβάλλουν τη θέλησή τους οι λίγοι στους πολλούς; Σε ποια δημοκρατία μπορούν κάποιοι, όσοι και αν είναι, να στερούν αναφαίρετα δικαιώματα, να στερούν ελευθερίες από τους άλλους;" πώς να το ερμηνεύσουμε; Τελικά στη δημοκρατία επιβάλλει κανείς την άποψή του ή όλες οι απόψεις είναι έχουν ισχύ; Πώς συνδέονται όλα αυτά με τα όσα ειπώθηκαν παραπάνω, στο 1;

3. Όταν λέει ο πρωθυπουργός:
"
Πράγματι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων. Στη δημοκρατία αυτό είναι όχι μόνο θεμιτό αλλά αναγκαίο. Αυτό όμως που δεν είναι θεμιτό, είναι κάποιοι να εμποδίζουν τους άλλους στην άσκηση ενός από τα ιερότερα δικαιώματά τους και το δικαίωμα της γνώσης, το δικαίωμα της παιδείας είναι ιερό δικαίωμα. Αυτό που είναι τελείως απαράδεκτο, είναι κάποιοι να παίζουν με τις ψυχές, με τις συνειδήσεις, με το μέλλον των παιδιών μας." Τι εννοεί; Ποιος εμποδίζει ποιον στο δικαίωμα της γνώσης; Η πλειοψηφία των μαθητών του σχολείου που καταλαμβάνουν το σχολείο, για να ζητήσουν γνώση ή η εκλογική μειοψηφία που μετατρέπεται σε κοινοβουλευτική πλειοψηφία και η οποία δεν παρέχει τη γνώση που ζητούν οι καταληψίες μαθητές; Ήμαρτον, Κύριε, μπερδεύτηκα!

4. Όταν λέει ο πρωθυπουργός:
"
Το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι χαμένες διδακτικές ώρες." σε ποιους απευθύνεται; Στους μαθητές ή στον υπουργό του, άρα στον ίδιο, αφού ο ίδιος είναι ο πρωθυπουργός του υπουργού; Μήπως αναλαμβάνει τις ευθύνες του για τη φετινή απαράδεκτη κατάσταση ή θεωρεί ότι οι χαμένες ώρες οφείλονται στους μαθητές, οι οποίοι δε φρόντισαν έγκαιρα τις μεταθέσεις, αποσπάσεις, διορισμούς;

5.
Όταν λέει ο πρωθυπουργός:
"Ακούγονται διάφορα αιτήματα. Θα τα συζητήσουμε. Είμαστε όλοι ανοιχτοί στο διάλογο. Τα παιδιά μας όμως πρέπει να γυρίσουν στο σχολείο. Αυτή είναι η έκκληση που θέλω να απευθύνω και η έκκληση αυτή είναι ανάγκη να γίνει από όλους, από όλες τις πολιτικές δυνάμεις, από όλους τους εκπαιδευτικούς φορείς, από ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα, από τους γονείς αλλά και από τα ίδια τα παιδιά που θέλουν να συνεχίσουν τα μαθήματα, με συζήτηση, με διάλογο, με πειθώ. Αυτό οφείλουμε στα παιδιά μας και αυτό είναι το χρέος μας, είναι το χρέος όλων μας." τι εννοεί; Ότι τα παιδιά που κάνουν κατάληψη θα κάνουν έκκληση στον εαυτό τους με συζήτηση, με διάλογο, με πειθώ να συνεχίσουν τα μαθήματα;
Συγγνώμη, αλλά εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα απολύτως.

Όποιος μπορεί ας βοηθήσει.







2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Η αμετροέπεια του πολιτικού λόγου σε όλο της το μεγαλείο. Μια κλασική διάλεξη σοφιστικού τύπου. Είμαι σίγουρος, όμως, ότι κέρδισε πάλι τις εντυπώσεις με τη γλώσσα του σώματος και τη στεντόρεια φωνή.

Πέπε είπε...

Όταν ο πρωθυπουργός λέει: "Κανείς δεν λέει -και δεν είμαι εγώ αυτός που θα το πει- ότι τα πράγματα στην παιδεία έφτασαν στο σημείο που θέλουμε", μάλλον θα εννοεί ότι κάποιοι μαθητές ακόμη δεν έχουν γίνει τελείως αναλφάβητοι και πρωτόγονοι. Αλλά θα τους πατάξουμε κι αυτούς, σκύβοντας με ευαισθησία, συνεχίζοντας τις μεταρρυθμίσεις, μέχρι να πετύχουμε τον απόλυτο και καθολικό πάτο.

Kαι όταν ο πρωθυπουργός λέει: "Τα παιδιά μας όμως πρέπει να γυρίσουν στο σχολείο. Αυτή είναι η έκκληση που θέλω να απευθύνω", είναι προφανές ότι εννοεί: σας παρακαλώ, έχετε την καλοσύνη να γυρίσετε στο σχολείο; Αν όχι, δε θα επιμείνω. Μα καλά, τόσο είναι το κύρος του; Δεν είναι σε θέση να κάνει αλλιώς σεβαστή την επιθυμία του; (Και δεν εννοώ βέβαια τους βίαιους ή άλλους εξαναγκασμούς. Γιατί όταν γίνεται μία πορεία και ο πρωθυπουργός θέλει να παρακαλέσει τους διαδηλωτές να γυρίσουν στις δουλειές τους, έχει τρόπους να γίνεται εξαιρετικά πειστικός. Ανάμεσα στη δουλοπρέπεια και τα δακρυγόνα όμως δεν υπάρχει κάτι ενδιάμεσο;)

Με αισιοδοξία και αγωνιστικούς χαιρετισμούς.



Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!