9.1.08

Δια συμβουλών

Την ίδια τύχη με τις ευχές έχουν και οι συμβουλές. Όταν σου τις δίνουν, δεν τις παίρνεις και όταν τις δίνεις, δεν τις παίρνουν.

Όταν ήμουν μικρός, όλοι με συμβούλευαν· οι γονείς μου, οι συγγενείς μου, οι άνθρωποι της γειτονιάς, οι δάσκαλοι, οι καθηγητές. Φυσικά, εγώ δεν άκουα κανέναν ή έκανα πως τους ακούω. Άλλωστε αυτό έκαναν, κάνουν και θα κάνουν όλα τα παιδιά.
Όταν μεγάλωσα κι έγινα πατέρας και καθηγητής, άρχισα να δίνω κι εγώ συμβουλές· στα παιδιά μου, στους μαθητές μου... μόνο που δεν τις ακούνε ούτε τα παιδιά μου, ούτε οι μαθητές μου ή για να μου κάνουν το χατίρι, κάνουν πως τις ακούνε.Τελικά, άδικα περίμενα τόσα χρόνια πότε να μεγαλώσω να γίνω σοφός και να δίνω συμβουλές.


Βεβαίως, είναι αυτονόητο πως η συμβουλή κρύβει μέσα της την εμπειρία κι η εμπειρία το βίωμα. Είναι δυνατό να μεταβιβάσεις το βίωμα, την εμπειρία, άρα και τη συμβουλή;

Οι καημένες οι συμβουλές, κι αυτές πάνε στ' άχρηστα, μαζί με τις ευχές.
Τι θα μας μείνει στο τέλος; Οι κατάρες;


3 σχόλια:

Patism είπε...

There is too much advice out there my friend. If we just lived by our hearts we wouldn't need any.

Παπαδημητρίου Ευθύμιος είπε...

Και τι κάνεις, όταν οι συμβουλές σου είναι πραγματικά απαραίτητες; όταν βλέπεις πως χρειάζεται να αλλάξει κάτι για να αποτραπεί ένας κίνδυνος, ένας φόβος; Τότε η εμπειρία απλά πηγαίνει περίπατο και η ζωή με την περιπετειώδη και περιπαικτική της πλευρά αναδεικνύεται στη μόνη αλήθεια. Με απλά λόγια ίσως μόνο το παράδειγμά μας αποτελεί το μόνό οδηγό και συμβουλάτορα.

Πέπε είπε...

Πεσμένα τα βλέπω τα κέφια... Τι είν' αυτά ρε παιδιά; Είναι τρόπος αυτός να ξεκινήσει ο καινούργιος χρόνος; Εντάξει, το ξέρουμε ότι η ευχή είναι απλώς μία κουβέντα. Όλοι λέμε "καλή χρονιά", και τελικά για πολλούς η χρονιά δεν είναι καλή. Είναι αυτός λόγος να καταργήσουμε τις ευχές; Στο κάτω κάτω, για μερικούς είναι και καλή! (Και πιθανότατα αυτό δεν το χρωστάνε στις ευχές που έλαβαν.)

Από τον καιρό της πτώσεως των Πρωτοπλάστων δε ζούμε πια στον παράδεισο. Ναι, υπάρχει δυστυχία στον κόσμο. Ας το αποδεχτούμε (χωρίς να εννοώ ότι πρέπει να κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια). Αλλά η ελπίδα αποτελεί χρέος, και οι ευχές αυτό εκφράζουν, την ελπίδα.

Και εν πάση περιπτώσει, ούτε όλοι οι φτωχοί δυστυχούν ούτε, πόσο μάλον, όλοι οι πλούσιοι ευτυχούν.

Προσωπικά έχω την αίσθηση ότι θα έχουμε μια καλή χρονιά. Εμένα μου μπήκε με διάφορες αποθαρρυντικές και εκνευριστικές γκαντεμιές, αλλά αυτές δεν ήταν αρκετές για να μου ανακόψουν την αισιοδοξία. Οι φίλοι μου με κοροϊδεύουν: "Αυτός ο εκνευριστικός τύπος που ό,τι κι αν συμβεί παραμένει χαρούμενος..." Ε ναι, είμαι χαρούμενος και (με το συμπάθειο κιόλας) το ίδιο εύχομαι και σε σας!

Όσο για τις συμβουλές: τα μεν παιδιά, δε συμφωνώ ότι δεν ακούν ποτέ κανενός τη συμβουλή. Αλλά το ότι η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια ώστε να μην πείθεται σε ό,τι προέρχεται από αλλουνού εμπειρία, το βρίσκω μάλλον θετικό. Η συμβουλή (με το συμπάθειο πάλι) που δίνω όλη την ώρα στους μαθητές μου είναι να μη δέχονται αβασάνιστα κανενός τα λόγια, ούτε του βιβλίου ούτε τα δικά μου ούτε κανενός, αν δεν έχουν λογικά πειστεί οι ίδιοι για την αλήθειά τους. Εγώ λέω το Α ή το Β γιατί η ζωή μου με έχει οδηγήσει σ' αυτή την πεποίθηση, αλλά εσύ; 'Εχεις κανένα προσωπικό λόγο να το δεχτείς; Αν όχι, μην το δεχτείς!

Οι δε ενήλικοι, αυτοί πολλές φορές είναι σε θέση να δεχτούν και να αξιοποιήσουν μία συμβουλή. Το ότι έχεις αρχίσει να δίνεις ο ίδιος συμβουλές δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι έχουν πάψει κι οι άλλοι να σου δίνουν.

Εν ολίγοις, διαφωνώ με το Γιάννη όχι μόνο σ' αυτά που λέει αλλά κυρίως στο απαισιόδοξο πνεύμα με το οποίο τα λέει. Νομίζω ότι τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από τόσο.

Όσο για τον κ. Παπαδημητρίου, προφανώς συμφωνώ ότι το παράδειγμα είναι πειστικότερο από τη συμβουλή. Διαφωνώ όμως με προηγούμενο σχόλιό σας, για τους αδιάφορους εκπαιδευτικούς. Υπάρχουν βέβαια, αλλά από τα λίγα που έχω δει ως τώρα δε θεωρώ ότι αποτελούν τόσο συντριπτική πλειοψηφία. Ίσως είναι παραπλανητικό το ότι στην παραμεθόριο όπου υπηρετώ σχεδόν όλοι οι συνάδελφοι είναι νέοι και φρέσκοι, αλλά πάντως παρατηρώ ότι οι περισσότεροι κάνουν με μεγάλη ζέση το καλύτερο που μπορούν, πέρα από τις εντελώς τυπικές τους υποχρεώσεις.

Δεν είναι και τόσο χάλια ο κόσμος όπου ζούμε! Κια τίποτε άλλο αν δεν υπάρχει, η ελπίδα υπάρχει.



Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!