23.4.08

Ποιήματα του Cesare Pavese

Μερικά ποιήματα του Cesare Pavese

















Terra rossa terra nera,

tu vieni dal mare,
dal verde riarso,
dove sono parole
antiche e fatica sanguigna
e gerani tra i sassi-
non sai quanto porti d
i mare parole e fatica,
tu ricca come un ricordo,
come la brulla campagna,
tu dura e dolcissima
parola, antica per sangue
raccolto negli occhi;
giovane, come un frutto
che è ricordo e stagione -
il tuo fiato riposa
sotto il cielo d'agosto,
e olive del tuo sguardo
addolciscono il mare,
e tu vivi rivivi
senza stupire, certa
come la terra, buia
come la terra, frantoio
di stagioni e di sogni
che alla luna si scopre
antichissimo, come
le mani di tua madre,
la conca del braciere.

27 ottobre 1945

Μετάφραση:

Κόκκινη γη και μαύρη γη,
έρχεσαι από τη θάλασσα,
από τη μαραμένη βλάστηση
όπου υπάρχουν λέξεις
αρχαίες και ματωμένος κάματος
και γεράνια ανάμεσα στις πέτρες-
δεν ξέρεις πόσο φέρνεις
λέξεις θαλασσινές και κούραση,
εσύ, πλούσια σαν ανάμνηση,
όπως η άγονη εξοχή,
εσύ σκληρή και γλυκύτατη
λέξη, αρχαία από το αίμα
μαζεμένο στα μάτια
νέα, σαν ένα φρούτο
που είναι ανάμνηση κι εποχή-
η ανάσα σου αναπαύεται
κάτω από τον αυγουστιάτικο ουρανό
οι ελιές της ματιάς σου
ησυχάζουν τη θάλασσα,
κι εσύ ζεις ξαναζείς
χωρίς να ξαφνιάζεις, βέβαιη
σαν τη γη, σκοτεινή
σαν τη γη, λιοτρίβι
εποχών κι ονείρων
που στο φεγγάρι φανερώνεται
πανάρχαιο, όπως
τα χέρια της μητέρας σου
η κόγχη του μαγκαλιού

20 Οκτωβρίου 1945



The night you slept

Anche la notte ti somiglia,
la notte remota che piange
muta, dentro il cuore profondo,
e le stelle passano stanche.
Una guancia tocca una guancia;
è un brivido freddo, qualcuno
si dibatte e t'implora, solo,
sperduto in te, nella tua febbre.

La notte soffre e anela l'alba,
povero cuore che sussulti.
O viso chiuso, buia angoscia,
febbre che rattristi le stelle,
c'è chi come te attende l'alba
scrutando il tuo viso in silenzio.
Sei distesa sotto la notte
come un chiuso orizzonte morto.
Povero cuore che sussulti,
un giorno lontano eri l'alba.

4 aprile 1950


Μετάφραση:

Τη νύχτα που κοιμήθηκες

Ακόμα κι η νύχτα σου μοιάζει,
η μακρινή νύχτα που κλαίει
βουβά, βαθιά στην καρδιά,
και τ' άστρα περνούν κουρασμένα.
Κάποιο μάγουλο αγγίζει άλλο μάγουλο-
είναι ένα παγωμένο ρίγος, κάποιος
παλεύει, σ' ικετεύει, μόνος,
χαμένος μέσα σου, μέσα στον πυρετό σου.

Η νύχτα υποφέρει, λαχταρά την αυγή,
φτωχή καρδιά που τρέμεις.
Ω κλειστό πρόσωπο, σκοτεινή αγωνία,
πυρετέ που πικραίνεις τ' αστέρια,
υπάρχει κάποιος που σαν κι εσένα
καρτερά την αυγή
γυρεύοντας το πρόσωπο σου στη σιωπή.
Απλώθηκες κάτω απ' τη νύχτα
σαν ένας κλειστός, πεθαμένος ορίζοντας.
Φτωχή καρδιά που τρέμεις,
κάποτε ήσουν η αυγή.

4 Απριλίου 1950



The cats will know

Ancora cadrà la pioggia
sui tuoi dolci selciati,
una pioggia leggera come un alito o un passo.
Ancora la brezza e l'alba f
ioriranno leggere
come sotto il tuo passo,
quando tu rientrerai.
Tra fiori e davanzali
i gatti lo sapranno.

Ci saranno altri giorni,
si saranno altre voci.
Sorriderai da sola.
I gatti lo sapranno.
Udrai parole antiche,
parole stanche e vane c
ome i costumi smessi
delle feste di ieri.


Farai gesti anche tu.
Risponderai parole;
viso di primavera,
farai gesti anche tu.

I gatti lo sapranno,
viso di primavera;
e la pioggia leggera,
l'alba color giacinto,
che dilaniano il cuore
di chi più non ti spera, s
ono il triste sorriso
che sorridi da sola.
Ci saranno altri giorni,
altre voci e risvegli.
Soffieremo nell'alba,
viso di primavera.

10 aprile 1950


Μετάφραση:

Οι γάτες θα το ξέρουν

Θα πέφτει ακόμα η βροχή
στα λεία σου λιθόστρωτα,
μια βροχή ανάλαφρη
σαν πνοή ή σαν βήμα.
Ακόμα η αύρα κι η αυγή
θ' ανθίζουν ελαφρά
σαν κάτω από το βήμα σου,
όταν θα επιστρέφεις.
Μες στα λουλούδια
πάνω στα παράθυρα
οι γάτες θα το ξέρουν.

Θα 'ρθουν άλλες μέρες,
θα ΄ρθουν άλλες φωνές.
Μόνη σου θα χαμογελάς.
Οι γάτες θα το ξέρουν.
Θ' ακούς λέξεις αρχαίες,
κουρασμένες και άδειες
σαν τα πεταμένα ρούχα
της χτεσινής γιορτής.

Κι εσύ θα χειρονομείς.
Με λέξεις θ' αποκρίνεσαι-
ανοιξιάτικο πρόσωπο,
κι εσύ θα χειρονομείς.

Οι γάτες θα το ξέρουν,
ανοιξιάτικο πρόσωπο.
Και η ψιλή βροχή,
η αυγή με χρώματα υακίνθων,
που σπαράζουν την καρδιά
εκείνου που δεν ελπίζει πια σ' εσένα,
είναι το θλιμμένο χαμόγελο
που χαμογελάς μοναχή σου.
Θα 'ρθουν άλλες μέρες,
άλλες φωνές και ξυπνήματα.
Θα υποφέρουμε την αυγή,
ανοιξιάτικο πρόσωπο.

10 Απριλίου 1950



Στις 27 Αυγούστου 1950 ο Παβέζε βρέθηκε νεκρός
στο Τορίνο στο ξενοδοχείο της φωτογραφίας.

























Οι μεταφράσεις προέρχονται από τη συλλογή "Ο θάνατος θα 'ρθει και θα 'χει τα μάτια σου" σε μετάφραση του Σωτήρη Τριβιζά και εκδόσεις Καστανιώτη

Οι φωτογραφίες είναι "δανεισμένες" από τον ιστοχώρο "Διαπολιτισμός" όπου μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες και ποιήματα του Pavese.

Δεν υπάρχουν σχόλια:



Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!