26.5.08

Ιδού η Ρόδος...

Και να που πήρα τα πρώτα γραπτά.
Και να που έγινε αυτό που φοβόμουν...

Έχω ένα μαθητή στην ιστορία της Β' τάξης.
Όλη τη χρονιά δεν τα κατάφερα να τον πείσω ν' ανοίξει βιβλίο, να πει έστω και μια φορά μια κουβέντα, να συμμετέχει στο μάθημα. Εντάξει, απέτυχα, είναι σαφές.

Επειδή την προηγούμενη χρονιά τον είχα σ' όλα τα φιλολογικά, ξέρω ότι είναι πανέξυπνος, το μυαλό του τρέχει με 1000. Κι όμως φέτος, αδιαφορία, απάθεια...

Και τους είπα ότι δε θέλω να πάρω κανένα γραπτό που να μην έχει
όλες τις απαντήσεις, ακόμη κι αν είναι άσχετες. Απλώς να έχει απαντήσεις.

Και του είχα βάλει στα τρία τρίμηνα συνολικά 32. Δηλαδή έπρεπε να γράψει 6, για να περάσει.
Και απάντησε σε δύο ερωτήσεις που τις βαθμολόγησα με επιείκεια και πήρε 3. Άρα, επισήμως κόβεται.
Και δεν έχω κόψει μαθητή...
Και δε θέλω να τον κόψω...
Και δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος.
Να κοπεί, για να μάθει... όπως θα πουν πολλοί
Να μην κοπεί, γιατί δικαιούται πάντα μιας ευκαιρίας, γιατί εγώ φταίω που δε συμμετείχε, γιατί κι αυτοί που αρίστευσαν μετά από δυο μέρες δε θα θυμούνται σχεδόν τίποτε, γιατί, μη γράφοντας, με τιμωρεί γι' αυτά που του έκανα και γι' αυτά που δεν του έκανα ...

13 σχόλια:

Mariaak είπε...

Ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος; Πώς μπορούμε να πάρουμε μια λογική απόφαση στις συνθήκες παραλογισμού που συνιστούν για μένα οι εξετάσεις στο γυμνάσιο; Πόσα παιδιά χάνονται έτσι, παρατούν το σχολείο ή απλώς παραιτούνται από τη διαδικασία της μάθησης; Και αντί να έχουμε στη διάθεσή μας τα μέσα για να τα βοήθησουμε, έχουμε τα χέρια μας δεμένα από το εξεταστικό σύστημα.

Odysseas είπε...

Γιατί σκας; Απλά μην τον αφήσεις. Γιατί αν τον αφήσεις θα μάθει;

Ανώνυμος είπε...

Κόφτονα.

Διονύσης Μάνεσης είπε...

Πέρασα μια βόλτα και έπεσα πάνω στον προβληματισμό..
Πόσες και πόσες φορές στο παρελθόν ( και ίσως και σε λίγες μέρες..) δεν (θα) έχω μπει σε τέτοια διλήμματα...
Δε θα εκφράσω γνώμη - εννοείται.
Δε γνώρισα ποτέ το μαθητή και τη σχέση σας, τη δυναμική που αναπτύξατε, τις ισορροπίες που υπήρξαν ένα χρόνο τώρα στην τάξη. Ούτε κι εύκολα αποφασίζω να τον περάσω, γιατί " είναι σάπιο το σύστημα " ή να μην τον περάσω γιατί "έτσι είναι το σύστημα " ( στο οποίο, παρεμπιπτόντως, συμμετέχουμε..)
Συνήθως έχω κρίνει τις περιπτώσεις με βάση τη διάρκεια της ωφέλειας γι' αυτόν που μπορεί να έχει η ενέργειά μου.
Ξέρω, δε βοηθάω. Συμπαραστέκομαι, όμως!!
Καλές αποφάσεις.
(Ωραίο το ιστολόγιο, καλή συνέχεια!)

ο δυσλεξικός δάσκαλος είπε...

Μια καθηγήτρια μου στο Γυμνάσιο μας είχε πει πως δε θα άφηνε κανέναν μαθητή επειδή η φοίτηση ήταν υποχρεωτική. Συνεπώς , κάποιοι μαθητές έρχονται χωρίς να το θέλουν και κανείς δεν μπορεί να τους υποχρεώσει να μάθουν.
Τότε μου είχε φανεί λογικό. Βεβαια , εμεις δε γράφαμε εξετάσεις στο τέλος και οι καθηγητές τα κανόνιζαν πιο εύκολα αυτά τα πράγματα.

gyristroula2 είπε...

Θα διαφωνήσω με όσους υποστηρίζουν ότι ένα παιδί που μπορεί να αποδώσει στοιχειωδώς, που μπορεί να στρωθεί να διαβάσει λίγη ιστορία και να γράψει έναν αξιοπρεπή βαθμό, όταν δεν το κάνει, από καλώς εννοούμενη αντιδραστικότητα ή από κακώς εννοούμενο ετσιθελισμό, θα πρέπει να περάσει. Του καταστρέφουμε έτσι τον στοιχειώδη σεβασμό στους κανόνες, στα όρια που υπάρχουν και στο πιο προοδευτικό εκπαιδευτικό ή άλλο σύστημα. Είμαστε εκεί, για να τα συγχωρούμε όλα, την τεμπελιά, την αδιαφορία, τον τσαμπουκά, σαν τις υπερπροστατευτικές μαμάδες που ακολουθούν τα βλαστάρια τους με ένα μαξιλαράκι να μην κακοπέσουν, κάθε φορά που παίρνουν μια τούμπα στη ζωή. Ποτέ δεν έχω χάσει ξεκαθαρίζοντας αυτά τα όρια στους μαθητές μου και ποτέ δεν μου ήρθε παιδί το Σεπτέμβριο εντελώς αδιάβαστο (εκτός από εκείνα που λόγω ανυπέρβλητων μαθησιακών και άλλων δυσκολιών, τα αφήνουμε "για τα μάτια" , για λόγους εσωτερικής δικαιοσύνης και τα περνάμε το Σεπτέμβριο).
Τα παιδιά μαθαίνουν μόνο από τις συνέπειες των πράξεών τους, όχι από κηρύγματα και ευχολόγια. Δεν είναι "τιμωρία" να μείνει, είναι φυσική συνέπεια.

yorgos είπε...

Άλλη μια σύγκρουση των "ΠΡΕΠΕΙ' και των "ΘΕΛΩ"

Xrysostomos είπε...

Είναι όντως σοβαρό το δίλημμα. Και συμφωνώ ότι δεν είναι εύκολο να εκφράσεις άποψη αν δεν γνωρίζεις ποιος είναι ο μαθητής και ποια είναι η χημεία μεταξύ σας.

Θα απαντήσω μόνο στο ερώτημα του Οδυσσέα: "Απλά μην τον αφήσεις. Γιατί , αν τον αφήσεις θα μάθει;"

Ο χρυσόστομος (που τώρα γράφει με σχετική άνεση δημοσιεύσεις περί φυσικών επιστημών), στην πρώτη λυκείου ήταν ένα ρεμάλι και μισό. Η συνήθεια "δεν πολυδιαβάζω γιατί είμαι έξυπνος και τα πιάνω" του είχε μείνει από το δημοτικό.

Εμεινε λοιπόν μετεξεταστέος στη Χημεία (τη φυσική την πέρασε "χαριστικά").

Και πέρασε ένα καλοκαίρι παρεούλα με τον αβογκάντρο και τις χημικές ενώσεις. Και έμαθε.

Και χημεία και ευθύνη.

Και μετά από 3 χρόνια βρέθηκε στο φυσικό.

(προφανώς και δεν ισχυρίζομαι ότι κόβοντας ένα μαθητή αυτός αναγκαστικά θα μάθει. Υπάρχει όμως το ενδεχόμενο και εξαρτάται από το τί άνθρωπος είναι)

Odysseas είπε...

Χρυσόστομε,

έμενα πάντως όσοι συμμαθητές μου κόπηκαν σε κάποιο μάθημα είτε εγκατέλειψαν το σχολείο είτε το τελείωσαν με μεγάλη δυσκολία. Μόνο ένας κατάφερε, με δική του ατομική δουλειά, να ξεπεράσει τις δυσκολίες του.

Απλώς δεν καταλαβαίνω γιατί να πληρώνουν οι μαθητές τις ευθύνες ενός ολόκληρου εκπαιδευτικού συστήματος ή τις αδυναμίες της παιδαγωγικής επιστήμης.

reggina είπε...

an tn afhseis t mono pou 8a kanei einai na mishsei perissotero t ma8hma!dn prokeitai na katsei na t diavasei!perna tn!

Γιάννης είπε...

Σας ευχαριστώ όλους που συμμετείχατε στον προβληματισμό μου, καταθέτοντας τις απόψεις σας.

Μετά από πολλές σκέψεις που κινούνταν στο ίδιο μήκος κύματος με όσα γράφτηκαν ως σχόλια σε τούτη την ανάρτηση, αποφάσισα να δώσω τελικά τους 3 βαθμούς. Έτσι ο μαθητής μου θα "περάσει" την Ιστορία. Ο κυριότερος λόγος που με έσπρωξε να πάρω αυτήν την απόφαση είναι και η περσινή του παραπομπή για το Σεπτέμβρη, όπως με πληροφόρησε η συνάδελφισσα που του έκανε Ιστορία την προηγούμενη χρονιά. Με άλλα λόγια είτε τον παραπέμπουμε σε επαναληπτικές είτε όχι το αποτέλεσμα είναι ένα και το αυτό: ο μαθητής μας δεν έχει όρεξη να διαβάσει. Συνεχίζοντας θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν καταφέραμε να πείσουμε ένα μαθητή για την αναγκαιότητα της γνώσης.

Πέπε είπε...

(Κατόπιν εορτής):

Συμφωνώ απόλυτα με τη Γυριστρούλα. Πιο απόλυτα δε γίνεται: όποτε έχω συμμετάσχει σ' αυτή τη συζήτηση, χρησιμοποιώ ακριβώς τα λόγια που είπε.

Πάντως, για τέτοιες περιπτώσεις όπου ο δάσκαλος θέλει τελικά να περάσει το παιδί, υπάρχει μία λύση: αλλάζεις το βαθμό του Γ΄ τριμήνου (που ο μαθητής δεν τον ξέρει πριν το τέλος των εξετάσεων). Δεν είναι κάτι που θα έκανα με ήσυχη συνείδηση, ούτε κάτι που θα συνιστούσα, αλλά για όποιον έχει πάρει αυτή την απόφαση βοηθάει κάπως στο να τηρηθούν τα προσχήματα.

Γιάννης είπε...

Η παραπομπή ενός μαθητή τι απ' όλα σημαίνει;
α) την αποτυχία του μαθητή;
β) την αποτυχία του εκπαιδευτικού;
γ) την αποδοχή του εκπαιδευτικού συστήματος;
δ) την ηλιθιότητα του μαθήματος;
ε) την ομαδοποίηση των μαθητών;
στ) την αδιαφορία για την ατομικότητα;

Να σταθώ στη γ΄ περίπτωση, της αποδοχής του εκπαιδευτικού συστήματος και να ρωτήσω το εξής: Αν ένας μαθητής δεν κατάφερε σ' όλη τη χρονιά με την υποτιθέμενη παρουσία μας να κατανοήσει και να αγαπήσει ένα μάθημα, πώς θα το κάνει μόνος του στη διάρκεια του καλοκαιριού;
Αφού ως εκπαιδευτικό σύστημα δεν τον κρίνουμε κατάλληλο να περάσει, άρα ότι έχει ανάγκη κι άλλης εκπαίδευσης, γιατί δεν του την παρέχουμε στη διάρκεια του καλοκαιριού;
Πώς θα μάθει μόνος του ο μαθητής ό,τι δεν έμαθε με την παρουσία μας;



Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!