5.7.08

Και πάλι Νερούντα

Το 18ο από τα 20 ερωτικά ποιήματα του Πάμπλο Νερούντα:

Εδώ σε αγαπάω. Στα σκοτεινόχρωμα πεύκα χτενίζει τα μαλλιά του ο άνεμος.

Φωσφορίζει η σελήνη πάνω στ' αλήτικα νερά της θάλασσας.

Περνάνε μέρες, μέρες απαράλλαχτες,

αποπέμποντας η μια την άλλη.

Τα τούλια της ομίχλης σκίζονται

σε φιγούρες λεπτές ορχουμένων.

Ασημόχρυσος γλάρος πετιέται

μες απ' το δίσκο του ήλιου που βασιλεύει.

Εδώ κι εκεί ένα άλμπουρο. Και πάνω, στα ύψη, αστέρια.

Ω εκείνο εκεί το μαύρο σταυρωτό τουρκέτο της βαρκούλας!

Κατάμονο.

Πετιέμαι κάπου - κάπου από το λήθαργο

κι είμαι μούσκεμα ως το μεδούλι.

Βουίζει κι αντιβουίζει το πέλαγος.

Κι εδώ είν' το λιμάνι.

Εδώ σ' αγαπάω.

Εδώ σ' αγαπάω εγώ!

Δεν πα' να σε κρύβει όσο θέλει ο ορίζοντας - ματαιοπονεί!

Εσένα σ' αγαπάω εγώ· επιμένω·

ακόμα και μέσα στην ψύχρα των γύρω πραγμάτων.

Κάθε τόσο φεύγουν τα φιλιά μου

και πάνε μαζί με τα καράβια εκείνα,

τα ποντοπόρα, και φτάνουν πέρ' απ' το τέρμα, στα εκείθε.

Κάθομαι εδώ παρατημένος σαν τις γέρικες άγκυρες.

Μαραζώνουν οι μόλοι βαρύτερα,

μόλις έρχεται να δέσει εκεί το βράδυ.

Χαραμίζεται η ζωή μου μέσα στην πείνα που με τρώει αδίκως.

Αγαπώ αυτό που δεν έχω. Είσαι μακριά εσύ, τόσο μακριά.

Ο καημός μου πιάνεται στα χέρια με τ' ανελέητα δειλινά.

Έρχεται όμως μετά η νύχτα και με καλοπιάνει με τραγούδια.

Και το φεγγάρι βάνει το γαϊτανάκι των ονείρων να γυρνάει.

Με κοιτάν με τα μάτια σου από πάνω

τα πιο μεγάλα αστέρια.

Κι εκεί που, αγάπη μου, σε αγαπώ,

τα πεύκα μες στον άνεμο

λαχταράνε να τραγουδήσουν τ' όνομά σου

με τις πευκοβελόνες τους.






Δεν υπάρχουν σχόλια:



Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!