14.7.08

ΤΟ ΔΑΣΟΣ Ντίνος Χριστιανόπουλος

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
βλασταίνουν φύλλα και κλαδιά
κι έρχονται τα πουλιά του έρωτα και κελαηδούνε.

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
οι σπόροι τους φυτρώνουν δάσος σκοτεινό,
στις λόχμες του ο φόβος ενεδρεύει.

Ζώα μικρά και ζώα άγρια το κατοικούν,
όχεντρες έρπουν και ρημάζουν τις φωλιές μας,
λιοντάρια ετοιμάζονται να μας ξεσκίσουν.

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
έγιναν δάσος σκοτεινό και μας πλακώνει.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Δεν ξέρω αν άλλος ποιητής έχει παρομοιάσει ποτέ την απελπισία του με δάσος, που γενικά το χρησιμοποιούν ανέκαθεν για ευχάριστες εικόνες. Νομίζω ότι εδώ ο Χριστιανόπουλος είναι πρωτότυπος,τελείως. Και η πρωτοτυπία είναι ένα από τα μεγάλα προτερήματα ενός καλλιτεχνικού έργου. Του δίνει τη δύναμη και την ικανότητα να ζεί στο διηνεκές.



Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!