18.7.08

Ξανά Ιβάν Γκολ

39

Κατοικώ στο σώμα μιας νεκρής
όλη η χαρά μου πέταξε
τα μάτια μου ορθάνοιχτα δεν παγιδεύουν πια το φως
τα γόνατά μου θρύβονται σαν άμμος
όλα φεύγουν μπροστά μου
μόνο τ' αγρίμια τριγυρνάνε ακόμα
κι οσμίζονται το λείψανο της καρδιάς μου

40

Μαδήστε όλα τα λουλούδια
ποδοπατήστε τις φτέρες
κόψτε τις εκατόχρονες φοινικιές
ξεριζώστε τις δάφνες της δόξας
και φυτέψτε
μπροστά στην άδεια καλύβα μου
το μαύρο κυπαρίσσι
το δάχτυλο
του θανάτου

1 σχόλιο:

N.Ago είπε...

Καλώς σε βρήκα!



Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!