28.4.09

Για την παραγωγή κειμένου και πάλι

Να συνεχίσω λίγο τις σκέψεις μου πάνω στο προηγούμενο θέμα ξεκινώντας από τη διαπίστωση όλων "ότι πρέπει να συνδεθεί η διδασκαλία της έκθεσης με τα κριτήρια αξιολόγησης".

Η διαπίστωση αυτή μας οδηγεί σε δύο συμπεράσματα:
α) ότι η παραγωγή κειμένου πρέπει να διδαχθεί
β) ότι η παραγωγή κειμένου πρέπει να διδαχθεί σύμφωνα με κάποια αξιολογικά κριτήρια τα οποία οριοθετούν τι είναι σωστό και τι είναι λάθος.

Τι από τα δύο γίνεται σήμερα στα δώδεκα χρόνια σπουδών; ή στα τελευταία οκτώ χρόνια σπουδών, δηλ. από την Ε' δημοτικού και πέρα;

Η πρώτη περίπτωση ή η παραγωγή κειμένου πρέπει να διδαχθεί

Με τα νέα βιβλία του Δημοτικού και Γυμνασίου στην Ε' και Στ΄Δημοτικού δίνονται κάποιες αρκετά σαφείς οδηγίες - σχεδιαγράμματα για την κατά περίπτωση παραγωγή κειμένου.
Η ύλη των τάξεων αυτών επαναλαμβάνεται θεωρητικά στην Α' και Β' Γυμνασίου. Λέω θεωρητικά γιατί ούτε οι συγγραφείς των βιβλίων ούτε κι αυτοί που τα ενέκριναν δείχνουν να το έχουν πολυκαταλάβει αυτό. Κι αυτό γιατί; Γιατί ενώ σύμφωνα με τις οδηγίες στο Δ.Π.Σ. πρέπει να διδαχθεί η περιγραφή και η αφήγηση, στα βιβλία δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες, δεν υπάρχουν σχεδιαγράμματα και βέβαια το μεγαλύτερο μέρος των κειμένων που ζητούνται από το βιβλίο δεν είναι κείμενα περιγραφής και αφήγησης!!!!

Από την άλλη μεριά εγώ ως καθηγητής δεν έχω καθόλου σαφή εικόνα του τι σημαίνει περιγραφικό κείμενο. Πώς στήνεται η παράγραφος σ' ένα περιγραφικό κείμενο. Τι πρέπει να προσέξει ο μαθητής, πώς πρέπει να κατευθύνει τη σκέψη του. Με άλλα λόγια στην ουσία αδυνατώ να τον βοηθήσω.

Τέλος, πόσος χρόνος δίνεται για την παραγωγή κειμένου; Είμαστε ικανοποιημένοι με 6 - 8 κείμενα τη χρονιά;

Φυσικά τα ίδια γίνονται και στις άλλες τάξεις του Γυμνασίου και στο Λύκειο.

Συμπέρασμα πρώτο: Τελικά μάλλον δε διδάσκουμε παραγωγή κειμένου.

Η δεύτερη περίπτωση ή η παραγωγή κειμένου πρέπει να διδαχθεί σύμφωνα με κάποια κριτήρια

Εκτός από την ορθογραφία, λίγο τη δομή της παραγράφου με τι άλλο έχουμε ασχοληθεί συστηματικά;
Συστηματικά σημαίνει ότι σε κάθε κείμενο ο μαθητής θα πρέπει να γνωρίζει κατά πόσο το κείμενο του ικανοποιεί τα κριτήρια αξιολόγησης, άρα ο μαθητής θα πρέπει να γνωρίζει τα κριτήρια αξιολόγησης, ώστε να φροντίζει να τα πετύχει. Φυσικά θα πρέπει να γνωρίζει τα κριτήρια και ο εκπαιδευτικός!!!
Πολύ συχνά αναφέρουμε ως παρατήρηση το "ελλιπής ανάπτυξη". Κατά πόσο στέκει μια τέτοια παρατήρηση; Είναι σαφές ότι δεν έχει την ίδια αξία σε όλες τις περιπτώσεις. Αρκεί μια γενικόλογη παρατήρηση για να βοηθήσει κάποιον; Αν μας πει κάποιος την ώρα που οδηγούμε ότι δεν παίρνουμε σωστά τη στροφή, μάς φτάνει αυτή η παρατήρηση για να μας κάνει καλύτερους οδηγούς;

Συμπέρασμα δεύτερο: Σε γενικές γραμμές δε διδάσκεται η παραγωγή κειμένου με βάση κάποια γνωστά για το μαθητή κριτήρια, άρα δεν αξιολογείται και σωστά.

Και ενώ, λοιπόν δε διδάσκουμε συστηματικά και σε ποσότητα την παραγωγή κειμένου, εμείς περιμένουμε από τους μαθητές μας να γράψουν!

Μα γι αυτό γεμίζουν τα φρονιστήρια!

Κι εδώ έρχεται λογικά το ερώτημα: η ποιότητα των εξετάσεων συμβαδίζει με την ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στα σχολειά μας; Ή να το θέσω ανάστροφα: Νομιμοποιείται το εκπαιδευτικό σύστημα να εξετάζει τους μαθητές σε κάτι που ουσιαστικά δεν τους το δίδαξε;

16 σχόλια:

as eon είπε...

Δε θα είχα ουσιαστική αντίρρηση αν το συμπέρασμα ήταν διαφορετικό.
Τα φροντιστήρια γεμίζουν γιατί έχουμε το διαγωνισμό των Πανελλαδικών. Οι Πανελλαδικές είναι διαγωνισμός (έγιναν και εξετάσεις μετά τη βάση του 10). Οι μαθητές ξέρουν ότι θα πρέπει να γράψουν καλύτερα από τους συμμαθητές τους και αυτό τους οδηγεί στη λογική να κάνουν περισσότερα μαθήματα, περισσότερες ασκήσεις, περισσότερες ώρες, γενικά όσο πιο περισσότερα περισσότερα! γίνεται.
Δε συμβαίνει το ίδιο, ας πούμε, και στη λογοτεχνία γενικής παιδείας. Συνέβαινε όμως όταν οι μαθητές διαγωνίζονταν πανελλαδικά. Δε συμβαίνει το ίδιο στην ιστορία γενικής παιδείας, γιατί δεν επιλέγουν να διαγωνιστούν σε αυτήν πανελλαδικά.

Και παρεμπιπτόντως να θέσω με άλλους όρους το μάθημα της γλώσσας. Η μητρική γλώσσα, και στην πρότυπη (standart) εκδοχή της, δε «διδάσκεται» (με την έννοια ότι ο μαθητής γνωρίζει ήδη τη γλώσσα), κατακτάται. Και σε αυτό παίζει ρόλο τι γράφουν και τι διαβάζουν οι μαθητές και στα υπόλοιπα μαθήματα, που βεβαίως, ακόμα και τα μαθηματικά – κυρίως αυτά – είναι γλωσσικά μαθήματα. Το μάθημα της έκθεσης είναι περισσότερο λόγος για τη γλώσσα και όχι διδασκαλία της γλώσσας.

Πόσο γράφουν, λοιπόν οι μαθητές στα υπόλοιπα μαθήματα; Πόσο ασκούνται στον περιγραφικό λόγο των φυσικών επιστημών; Σαφώς η έκθεση είναι ιδιόρρυθμο μάθημα. Θα έπρεπε, ίσως, να διδάσκεται και να συνεξετάζεται, όχι χωριστά, αλλά μαζί με κάθε άλλο μάθημα, ως άσκηση συνεχούς γραπτού λόγου σε αυτό...

gyristroula2 είπε...

Δεν θα διαφωνήσω ούτε σε μία λέξη της ανάρτησης. Θα προσθέσω μόνο ότι ούτε καν η ορθογραφία ή η στίξη δεν διδάσκονται συστηματικά, πόσο μάλλον τα λεγόμενα εκφραστικά ή συντακτικά λάθη. Το πρώτο πράγμα που έπρεπε να κάνουν οι επίδοξοι συγγραφείς ενός βιβλίου γλώσσας ήταν να διαμορφώσουν ασκήσεις και διδακτικό υλικό γενικά, με βάση την ανάλυση λαθών των μαθητών, που θα έχει προηγηθεί.
Και να ενσωματώσουν στη διδασκαλία της έκθεσης τεχνικές της δημιουργικής γραφής, για να ξεκλειδώσουν το λόγο των μαθητών, να τους εμπνεύσουν, κι όχι όπως τώρα να στομώνουν με αβάσταχτο φορμαλισμό κάθε φυσική ροπή του παιδιού προς τη γλωσσική έκφραση.
Όσο για τα φροντιστήρια, ακόμα και τα πιο διαφημισμένα και αποτελεσματικά στα υπόλοιπα μαθήματα, στην έκθεση χωλαίνουν εμφανώς. Μεγάλο και καλό φροντιστήριο της περιοχής μου είδε όλους τους άριστους μαθητές του να πατώνουν στην έκθεση- ομιλία πριν από 3 χρόνια, γιατί δεν είχαν διδαχθεί συστηματικά επικοινωνιακό πλαίσιο, είδος κειμένου, περιορισμό λέξεων κ.λ.π, αλλά διδάσκονταν δοκίμιο με την παλιά ξεπερασμένη τεχνική που υπήρχε στην εποχή των εκθέσεων- σεντονιών. Η διδασκαλία της έκθεσης, εννοείται, ήταν ένα ατέλειωτο μπλα μπλα πάνω στην ανάπτυξη θεμάτων και τα αντίστοιχα βιβλία το ίδιο. Οι μαθητές δε στο εξεταστικό κέντρο προσήλθαν με μαρκαρισμένες τις sos εκθέσεις, που τις διάβαζαν λίγο πριν να μπουν στην τάξη. Μη ρωτήσετε τι έγραψαν, αρκεί να σας πω ότι οι καλύτερες εκθέσεις ήταν των μέτριων και "αδιάβαστων" μαθητών (και στη βαθμολογία!).

as eon είπε...

"Η εκδίκηση του κακού μαθητή" και μπράβο στους βαθμολογητές.

Μήπως όμως τα "απρόσμενα" αποτελέσματα έγιναν αφορμή να δεχθούν βέλη και κατηγορίες για αδυναμίες στην αξιολόγηση; Πώς αλλιώς το μάρκετινγκ θα δικαιολόγησε ότι τόσοι μαθητές αγόρασαν ένα προϊόν του οποίου η ημερομηνία είχε λήξει;

Και δεν είναι επιτυχία και του σχολείου η επιβράβευση «των μέτριων και "αδιάβαστων" μαθητών» που αγνοούν τη φροντιστηριακή συνταγή επιτυχίας;

Όμως, συνεχίζουμε να μιλάμε για καλό φροντιστήριο (και προφανώς όχι για καλό σχολείο...)

Θύματα και 'μεις της κυρίαρχης ιδεολογίας που ενοχοποιεί το θύμα...

gyristroula2 είπε...

as eon, η δουλειά αυτού του φροντιστηρίου στα θετικά μαθήματα είναι αξιοζήλευτη. Έχει τόσο καλά οργανώσει μέθοδο και υλικό, οι διδάσκοντες έχουν πραγματική μαεστρία στο να κάνουν το δύσκολο εύκολο, να εξηγούν αυτά που το σχολείο τα θεωρεί αυτονόητα ή για λίγους και εκλεκτούς, που δεν μπορείς να δείξεις μικροψυχία, υψώνοντας τα τεχνητά σύνορα μεταξύ παιδείας και παραπαιδείας. Ανεβάζουν τον πήχη κι αυτό κάνει καλό και σε μας.
Για μένα η πραγματική παραπαιδεία είναι κυρίως η παρεχόμενη από μας τους ίδιους στους έχοντες μαθητές μας, με το αζημίωτο.
Το σχολείο στην περίπτωση που ανέφερα επιβραβεύεται δια της πλήρους απουσίας του στη διδασκαλία της έκθεσης. Τα παιδιά απλώς έχασαν το χρόνο τους παρακολουθώντας το σχετικό μάθημα.

Odysseas είπε...

Γιάννη,

παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις τελευταίες σου αναρτήσεις, που ουσιαστικά αναφέρεσαι στην διδασκαλία του γραπτού λόγου και στον τρόπο αξιολόγησής του. Συγκεκριμένα γράφεις:

"Από την άλλη μεριά εγώ ως καθηγητής δεν έχω καθόλου σαφή εικόνα του τι σημαίνει περιγραφικό κείμενο. Πώς στήνεται η παράγραφος σ' ένα περιγραφικό κείμενο. Τι πρέπει να προσέξει ο μαθητής, πώς πρέπει να κατευθύνει τη σκέψη του. Με άλλα λόγια στην ουσία αδυνατώ να τον βοηθήσω."

και αλλού:

"Εκτός από την ορθογραφία, λίγο τη δομή της παραγράφου με τι άλλο έχουμε ασχοληθεί συστηματικά;
Συστηματικά σημαίνει ότι σε κάθε κείμενο ο μαθητής θα πρέπει να γνωρίζει κατά πόσο το κείμενο του ικανοποιεί τα κριτήρια αξιολόγησης, άρα ο μαθητής θα πρέπει να γνωρίζει τα κριτήρια αξιολόγησης, ώστε να φροντίζει να τα πετύχει. Φυσικά θα πρέπει να γνωρίζει τα κριτήρια και ο εκπαιδευτικός!!!
Πολύ συχνά αναφέρουμε ως παρατήρηση το "ελλιπής ανάπτυξη". Κατά πόσο στέκει μια τέτοια παρατήρηση; Είναι σαφές ότι δεν έχει την ίδια αξία σε όλες τις περιπτώσεις. Αρκεί μια γενικόλογη παρατήρηση για να βοηθήσει κάποιον; Αν μας πει κάποιος την ώρα που οδηγούμε ότι δεν παίρνουμε σωστά τη στροφή, μάς φτάνει αυτή η παρατήρηση για να μας κάνει καλύτερους οδηγούς;".

Αυτές σου οι παρατηρήσεις ταυτίζονται με πολλές δικές μου, όπως πιστεύω και με άλλων συναδέλφων. Επομένως αποφάσισα να κάνω την εξής πρόταση:

Γιατί δεν φτιάχνουμε εμείς τα κριτήρια αξιολόγησης; Γιατί δεν συνεργαζόμαστε μέσω ενός wiki, blog, google group ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο για να επιχειρήσουμε να λύσουμε αυτά τα προβλήματα; Παραθέτεις βεβαίως κάποια κριτήρια σε προηγούμενη ανάρτηση που, αν και βρίσκονται στο σωστό δρόμο, στην πράξη είναι πολύ γενικόλογα, ενώ τους λείπουν και οι διδακτικές προτάσεις που απορρέουν από αυτά.

Η πρόταση αυτή φυσικά δεν αφορά μόνο τους δυο μας. Είναι στην ουσία μια ανοικτή πρόσκληση τόσο στην γυριστρούλα και τον as eon, που συμμετέχουν και αυτοί στη συζήτηση, όσο και οποιοδήποτε άλλον το επιθυμεί.

Περιμένω απάντησή σας.

as eon είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
as eon είπε...

Οδυσσέα, είμαι δεκτικός και ανοιχτός σε κάθε συνεργασία. Το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους συζητητές.

Δηλώνω, νομίζω, φανερά την ταυτότητά μου σχετικά με τα γλωσσικά ζητήματα, γιατί σαφώς και πρέπει να υπάρχει μια βασική, κοινή αφετηρία.

Γίνομαι σαφέστερος και αναπαράγω διασκευασμένες τις αρχές του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας από «κείμενο του Α.-Φ. Χριστίδη»,το δημοσιεύει ο Γιάννης Χάρης).

1. Η νεοελληνική γλωσσική αγωγή απαλλάσσεται από ιδεολογικού τύπου συμπλέγματα και ελέγχεται κυρίως με τα κριτήρια και τα δεδομένα των αρμόδιων επιστημών.2. Η νεοελληνική γλώσσα συναρτάται, αλλά δεν εξαρτάται από την αρχαία ελληνική γλώσσα και τις ενδιάμεσες λόγιες παραλλαγές της.3. Η καλλιέργεια της νεοελληνικής γλώσσας αποδεσμεύεται από ανελαστικά κανονιστικά πρότυπα και επαφίεται κυρίως στην καθημερινή άσκηση ομιλίας και γραφής της.4. Τέλος καταβάλλεται προσπάθεια να αποφευχθούν οι συμπληγάδες τόσο της γλωσσικής έπαρσης όσο και της γλωσσικής αγωνίας σχετικά με την ελληνική γλώσσα.Αν συμφωνούμε...

gyristroula2 είπε...

Εδώ και καιρό είχα σκεφθεί και προτείνει μέσα από το μπλογκ μου τη δημιουργία ενός διαδικτυακού εκπαιδευτικού ομίλου, για να συντονίσουμε όσες πιο πολλές εκπαιδευτικές παρουσίες υπάρχουν στο διαδίκτυο και να προωθήσουμε μερικά από τα μεγάλα εκπαιδευτικά θέματα. Ένα από αυτά και η διδασκαλία της γλώσσας. Αν όμως, as eon, επιδιώξουμε ο καθένας να δικαιώσει τις δικές του απόψεις, πχ εγώ θέλω τα αρχαία στο γυμνάσιο, εσύ όχι, εσύ δεν απορρίπτεις τα γκρίκλις, εμένα μου προκαλούν αλλεργία, δεν θα βρούμε άκρη. Σημασία έχει να βρούμε και να προωθήσουμε αυτά στα οποία συμφωνούμε, που σίγουρα, όπως φάνηκε κι από αυτή τη συζήτηση, δεν είναι λίγα. Προς αυτή την κατεύθυνση, πρόθυμα θα συμμετέχω, Odyssea.

Γιάννης είπε...

Είμαστε τέσσερις αυτή τη στιγμή που συζητάμε· έστω ότι διαβάζουν άλλοι δέκα, που όμως δεν καταθέτουν την άποψή τους· μπροστά στους χιλιάδες φιλολόγους είμαστε σταγόνα στον ωκεανό. Έπειτα ό,τι κι αν πούμε είναι λόγια. Εκείνο που χρειάζεται είναι να αναλάβει κάποιος να συνεχίσει πέρα από τα λόγια, να καταθέσει μια διδακτική πρόταση, να επαναοριοθετήσει τους στόχους, να γράψει ένα καινούργιο βιβλίο-παράδειγμα, να το δούμε αν δουλεύει στην πράξη...

Αυτή τη στιγμή έχουμε κάποια άποψη στο μυαλό μας, ίσως μπορούμε και να την εφαρμόσουμε στην τάξη, άρα έχουμε κάποια άποψη με στοιχεία ότι προχωράει, ποιος όμως θα μας ακούσει; Υπάρχουν τα ευήκοα ώτα;

Παρόλα αυτά δε διαφωνώ καθόλου με την ιδέα του κοινού χώρου έκφρασης και διατύπωσης απόψεων, γιατί στο τέλος είναι ο μοναδικός δρόμος οι τέσσερις να γίνουν δεκατέσσερις...

as eon είπε...

γυριστρούλα,
Σ’ ευχαριστώ που θεωρείς «δικές μου» απόψεις αυτά που έγραφε ο Α.-Φ. Χριστίδης και που εκφράζουν τη δουλειά που έγινε και γίνεται ακόμη στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (ας πούμε το πρόγραμμα αρχαιογνωσία και αρχαιογλωσσία).

Γιάννη,
ο ένας έχει πάντα άδικο, από τους δύο αρχίζει η αλήθεια...

Επανέρχομαι στις αρχές που διατυπώνονται και στο προηγούμενο σχόλιό μου. Για μένα είναι αφετηρία κάθε προσπάθειας. Στοιχειωδώς πρέπει να εννοούμε το ίδιο πράγμα όταν λέμε «γλώσσα».

«Λυπάμαι» αλλά τα ιδεολογήματα, η ρυθμιστική νοοτροπία, η καθαρευουσιάνικη λογική, που χαρακτηρίζουν την αντίληψη Μπαμπινιώτη με βρίσκει ριζικά αντίθετο
(το πλείστος δεν είναι υπερθετικό του πολύς στην Κοινή Νεοελληνική, είναι στην νεοκαθαρεύουσα που άρχισε να διδάσκεται στα δημοτικά και μας οδηγεί χρόνια πίσω. Συμφωνούμε;)

gyristroula2 είπε...

"Σε πλείστες όσες περιπτώσεις", πληκτρολόγησέ το αυτό στο google να δεις, as eon, σε πόσα κείμενα κάθε είδους θα το βρεις. Αυτοί όλοι είναι νεοκαθαρευουσιάνοι, δεν γνωρίζουν την Κοινή Νεοελληνική;
Για μένα κάθε τάση καθαρισμού της γλώσσας από όσα κουβαλάει στην κοίτη της, λόγιους τύπους, ιδιωματισμούς, τύπους της αργκό κλπ είναι καθαρευουσιανισμός.
Ναι, εγώ πιστεύω επίσης απόλυτα ότι το καλό προκύπτει από τέτοιες διαφωνίες.

Odysseas είπε...

as eon και gyristroula2,

η πρότασή μου αφορά τη διδασκαλία του γραπτού λόγου στα νέα ελληνικά και όχι στα αρχαία. Το αν θα διδάξει κάποιος το πλείστος σαν γλωσσικό τύπο των νέων ή των αρχαίων ελληνικών προσωπικά δε με ενδιαφέρει. Όχι γιατί δεν είναι σημαντικό το θέμα, αλλά γιατί υπάρχουν σημαντικότερα στα οποία πιστεύω πως θα υπάρχουν λιγότερες διαφωνίες. Αν αναλωθούμε με το αν πρέπει να διδάσκονται τα αρχαία ή όχι, εξάλλου εμένα δε με αφορά και πολύ αφού είμαι στο Δημοτικό, τότε η προσπάθεια πιθανότατα θα αποτύχει πριν καν ξεκινήσει. Κάτι που σίγουρα δεν το θέλει κανένας μας.

Γιάννη,

δεν ξέρω αν είμαστε σταγόνα στον ωκεανό ή όχι. Αυτό που ξέρω είναι πως θέλουμε να βελτιώσουμε τη διδασκαλία μας και αυτό μου αρκεί.

Πέρα από τα παραπάνω πιστεύω πως πιο σημαντικό είναι το πως θα συνεργαστούμε. Μου φαίνεται πιο σωστό να χρησιμοποιήσουμε ένα wiki π.χ. της wetpaint γιατί συνδυάζει κάποια από τα χαρακτηριστικά των ιστολογίων και των google groups και έχει και καλύτερο σύστημα πλοήγησης.

Εξίσου σημαντικό είναι να οριοθετήσουμε με ακρίβεια με τι ακριβώς θα ασχοληθούμε. Για μένα προτεραιότητα έχει το πως θα διδάξουμε την αφήγηση και κατ' επέκταση πως θα αξιολογηθεί ο μαθητής και όχι αν πρέπει να χρησιμοποιούμε το πλείστος.

as eon είπε...

Καλοί μου συνάδελφοι, χαίρομαι τη συζήτηση και αναγνωρίζω τις καλές προθέσεις όλων μας.
Συγνώμη όμως, μια κριτική αντιμετώπιση των γλωσσικών θεμάτων και τις γλωσσικής πολιτικής είναι αναγκαία, ώστε να έχουμε κοινή αφετηρία.

Επειδή οι απόψεις μου παρανοούνται (ας πούμε εγώ γράφω για το πλείστος και η γυριστρούλα το στρεβλώνει σα να γράφω για όσους εν γένει χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη λέξη) και επειδή το βρίσκω ανούσιο να αναπαράγω το σκεπτικό του Α.-Φ. Χριστίδη, παραπέμπω «ξανά σε αυτόν»επίσης, στο βιβλίο του Γλώσσα, πολιτική, πολιτισμός. Αθήνα: Πόλις, 1999.

Υιοθετώ τη κριτική στάση του πρόωρα χαμένου επιστήμονα και δηλώνω με αυτόν τον τρόπο την ταυτότητά μου.

Κάθε προσπάθεια και κάθε προσέγγισή μας στα γλωσσικά θέματα έχει κάποιες αφετηρίες.

Και επειδή μαλλον η κουβέντα ξεφεύγει από το ποστ του Γιάννη, είμαι διαθέσιμος να συζητήσουμε μια κοινή αφετηρία, πριν "σκοντάψουμε" σε άλλα ζητήματα.

Οδυσσέα,ξεκίνα το wiki με ένα τέτοιο κείμενο κοινής αφετηρίας και βλέπουμε.... (δεν έχω ιδέα από τα «βίκια», φαντάζομαι θα είναι εξίσου έυκολα με τα μπλογκ)

Άσχετο: θα είναι κανένας σας στη Σύρο το επόμενο Σαββατοκύριακο; (συνέδριο ΤΠΕ στην εκπάιδευση)

Odysseas είπε...

as eon,

τα wikis είναι αρκετά απλά στη χρήση τους. Πάντως θα πρέπει να κάνετε λίγη υπομονή γιατί θα βρίσκομαι το επόμενο Σαββατοκύριακο σε ένα συνέδριο στη Φλώρινα σχετικά με τις ΤΠΕ και τη διδασκαλία των Φυσικών Επιστημών. Έχω κάποια εισήγηση εκεί. Το πώς και το γιατί σύντομα στο blog μου.

ΦΩΚΑΣ είπε...

http://fokas2000hotmailcom.blogspot.com/

mikrosarist είπε...

Η περιγραφή χωρίζεται στην περιγραφή αντικειμένου, στη ν περιγραφή διαδικασίας (ή λειτουργίας) και στην περιγραφή απόψεων δικών μας ή άλλων προσώπων.
-Για να περιγράψουμε ένα αντικείμενο το διαιρούμε σε μέρη και αναφέρουμε τα κυριότερα από αυτά και τα χαρακτηριστικά τους.Για να περιγράψουμε μια διαδικασία αναφέρουμε τις διάφορες κύριες φάσεις της. Τέλος, για να περιγράψουμε απόψεις, τις αναφέρουμε απλώς χωρίς να αποδείξουμε αν είναι σωστές ή λανθασμένες.
-Τις περιγραφές αντικειμένου και διαδικασίας (ή λειτουργίας)μπορούμε να τις ονομάσουμε καθαυτό περιγραφές, ενώ την περιγραφή απόψεων να την ονομάσουμε ιδιότυπη περιγραφή.
-Η ιδιότυπη περιγραφή αγγίζει τα όρια του αποδεικτικού λόγου.Αν επιχειρήσουμε να αποδείξουμε αν οι απόψεις είναι σωστές ή όχι, τότε θα έχουμε πλέον καθαρά αποδεικτικό λόγο.
-Υπάρχουν διάφορες περιπτώσεις καθαυτό περιγραφής. Μια είναι να περιγράψουμε στο ίδιο κείμενο δυο αντικείμενα, πρέπει όμως τότε αυτά να έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους (το αυτοκίνητο και η μηχανή του, ή ο Καβάφης και ο χαρακτήρας του).Άλλη περίπτωση είναι να περιγράψουμε στο ίδιο κείμενο το αντικείμενο και μια διαδικασία που έχει σχέση με αυτό το αντικείμενο (η φωτογραφική μηχανή και η διαδικασία φωτογράφισης).
-Η σημερινή θεωρία δομής για την περιφραφή έχει ένα σοβαρό λάθος. Λέει ότι η περιγραφή προχωρεί παραγωγικά και περιπλέκει έτσι αναίτια τα πράγματα. Το σωστό και οφθαλμοφανές είναιότι η περιγραφή προχωρεί διαιρετικά, από το αντικείμενο δηλαδή στα μέρη του και στα χαρακτηριστικά τους, ή προκειμένου για διαδικασίες/λειτουργίες ότι προχωρεί διαιρετικά και ανάφέρει τις κυριότερες φάσεις της διαδικασίας.
- Επίσης, η σημερινή θεωρία δομής αναφέρει τον όρο λεπτομέρειες. Έναν όρο που μόνον χάος προκαλεί στη σκέψη μας, γιατί είναι πολύ γενικός και περιλαμβάνει τα πάντα. Το σωστό είναι ότι στην περιγραφή αναφέρουμε τα κυριότερα χαρακτηριστικά των κυριότερων μερών.Πρέπει λοιπόν να πετάξουμε στο καλάθι των αχρήστων τον όρο λεπτομέρειες καινα λέμε απλώς ότι στην περιγραφή αναφέρουμε τα μέρη και τα χαρακτηριστικά τους.
-Για περισσότερα, βλέπε το βιβλίο μου "Για την παράγραφο" του 2004, εκδόσεις "Κώδικας".



Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!