19.5.11

έχω, ένα ωραίο ρήμα

Ένα από τα πιο ωραία ρήματα όλων των γλωσσών είναι το "έχω".
Έχω κάτι σημαίνει ότι κάτι βρίσκεται στην ιδιοκτησία μου. Οι σημασίες του ρήματος είναι πολλές. Παραπέμπω στο λεξικό της Πύλης για την ελληνική γλώσσα.

Η ωραιότητα του ρήματος φαίνεται στο μέλλοντα των αρχαίων ελληνικών, που γίνεται "ἕξω". Από το μέλλοντα προκύπτει και η λέξη ἕξις, η συνήθεια. Όταν έχεις κάτι το συνηθίζεις, γίνεται δεύτερη φύση σου, γι' αυτό και λέει ο Αριστοτέλης: ἕξις, δευτέρα φύσις.

Στον αντίποδα της έξης βρίσκεται η αποχή. Ενώ δηλαδή μέχρι τώρα είχα κάτι, τώρα δεν το έχω ή αποφασίζω να μην το έχω, γιατί έτσι κρίνω πως είναι σωστό.

Αν βέβαια πρόκειται για μια κακή έξη, τότε η αποχή είναι φάρμακο. Για παράδειγμα ένας καπνιστής έχει την έξη του καπνίσματος. Η αποχή από το κάπνισμα στην περίπτωση αυτή είναι σωτήρια.

Αν όμως πρόκειται για τους δημοκρατικούς θεσμούς τότε η αποχή είναι σωτήρια ή μήπως είναι βλαβερή;

Απείχαν οι φοιτητές από τις φοιτητικές εκλογές ή λίγο νωρίτερα απείχαν οι ψηφοφόροι από τις εκλογές για την αυτοδιοίκηση.

Συνειδητοποίησαν με άλλα λόγια οι φοιτητές ή οι ψηφοφόροι ότι η "κατοχή" των δημοκρατικών θεσμών είναι ανάξια λόγου και προτίμησαν την "αποχή".

Την "αποχή" σκέφτονται και οι εκπαιδευτικοί από τις εκλογές για την ανάδειξη νέου δ.σ. στην ΟΛΜΕ.

Αν όμως απέχουμε όλοι, τότε ποιος θα έχει;

Αν κάνω την αποχή ιστορία θα γίνει κάπως έτσι:

Κάποτε οι θεοί για να βοηθήσουν τους ανθρώπους στη δύσκολη ζήση τους, αποφάσισαν να τους δώσουν τη φωτιά. Μια φορά το χρόνο, έριχναν στη γη τη φωτιά, την έπαιρναν οι άνθρωποι κι είχαν να πορεύονται, να ζεσταίνονται, να ψήνουν το φαγητό τους, τα αγγεία τους. Οι άνθρωποι χάρηκαν με το δώρο των θεών και κάθε χρόνο έτρεχαν να πάρουν τη φωτιά που έριχναν οι θεοί.

Μια μέρα όμως βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι πονηροί που πήραν τη φωτιά κι αντί να τη χρησιμοποιήσουν για καλό σκοπό, όπως γινόταν ως τότε, άρχισαν να καίνε τα σπίτια των γειτόνων τους.

Όλοι αυτοί που κάηκαν τα σπίτια τους σκέφτηκαν από δω, σκέφτηκαν από κει κι αποφάσισαν πως φταίνε τελικά οι θεοί που κάηκαν τα σπίτια τους, γιατί οι θεοί ήταν που έριξαν τη φωτιά. Έτσι, είπαν αναμεταξύ τους, πως την επόμενη φορά που θα έριχναν οι θεοί φωτιά, αυτοί θα απείχαν, και δε θα πήγαιναν να πάρουν. Και δεν πήγαν. Πήγαν όμως οι άλλοι, εκείνοι που με τη φωτιά έβαζαν φωτιά στα σπίτια των γειτόνων τους.

Έτσι νομίζω πως κάνουν σήμερα όλοι αυτοί οι αποφασισμένοι και αηδιασμένοι από την πολιτική, από το συνδικαλισμό. Απέχουν, για να σωθούν... από τη φωτιά...


Για κάτι άλλο εκτός από λόγια και ατέρμονες συζητήσεις στον ιστοχώρο μου

"Ελληνικός Πολιτισμός"

Κάθε συνεργασία είναι καλοδεχούμενη!