Η ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ

Ούτε δυο γαϊδάρων άχυρα

2011-09-17T18:43:00.002+03:00

Είναι μια από τις αγαπημένες μου φράσεις που την άκουγα να τη λένε οι δικοί μου: "αυτός είναι τόσο ανίκανος, που δεν μπορεί να μοιράσει ούτε δυο γαϊδάρων άχυρα".

Τη θυμήθηκα και πάλι τώρα με τα σημειωματάκια της εφορίας που μας ζητούν να πληρώσουμε για άλλη μια φορά. Και γιατί στα καλά καθούμενα τους ήρθε να μας βάλουν να πληρώσουμε; Μα γιατί με τις ηλιθιότητές τους έπεσαν έξω τα έσοδα.Και ποιες είναι οι ηλιθιότητες;Ας δούμε την ιστορία από την αρχή.Πρώτα μας μειώνουν στο μισό τα δώρα (Χριστουγέννων, Πάσχα) και το επίδομα άδειας.Στη συνέχεια ψηφίζουν το φορολογικό νομοσχέδιο, που προβλέπει επιστροφή φόρων ανάλογα του ποσού των αποδείξεων.Έρχεται η ώρα της κρίσης και ξαφνικά παίρνουμε τη μεγαλύτερη επιστροφή φόρων που πήραμε ποτέ. Προσωπικά πήρα το διπλάσιο ποσό.Είναι προφανές ότι αυτοί, οι κυβερνώντες, ξύπνησαν ένα πρωί και διαπίστωσαν ότι έκαναν μια τρύπα στο νερό.Και πώς να τη διορθώσουν τη βλακεία τους; Μας βάζουν να πληρώσουμε αυτά που λόγω ηλιθιότητας μας επέστρεψαν, ή να το πω διαφορετικά, αυτά που δε μας πήραν, όταν έπρεπε.Αυτοί οι ανίκανοι, που δεν είναι ικανοί ούτε δυο γαϊδάρων άχυρα να μοιράσουν, αυτοί κυβερνάνε τις τύχες μας.Και μεις, που τάχα ξέρουμε να τα μοιράζουμε, καθόμαστε και τους βλέπουμε.

Επιτέλους, χωρίς βιβλία

2011-09-15T18:38:00.000+03:00

Δε θα σχολιάσω καθόλου το γιατί δεν εκτυπώθηκαν τα βιβλία, ποιος φταίει και ποιος δε φταίει. Το γεγονός είναι ότι δεν έχουμε βιβλία και δε θα τα έχουμε πριν από τα μέσα του Νοέμβρη.Αυτό είναι για το καλό μας ή για το κακό μας;Είναι αναγκαία τα σχολικά βιβλία ή όχι;Όλοι μας έχουμε παραπονεθεί κατά καιρούς πόσο "κακά" είναι τα σχολικά βιβλία και ειδικά της γλώσσας. Για το θέμα έχω γράψει πάρα πολλά στο παρελθόν. Αφού λοιπόν έχουμε κατηγορήσει τα βιβλία, γιατί τώρα να παραπονιόμαστε που δεν τα έχουμε; Απεναντίας θα έπρεπε να πανηγυρίζουμε. Επιτέλους, είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε, να διδάξουμε επιτέλους νεοελληνική γλώσσα μέσα από την ίδια τη γλώσσα και όχι μέσα από την κονσέρβα του βιβλίου. Επιτέλους, απαλλαχτήκαμε από τα συγκεκριμένα κείμενα, τις ερωτήσεις τους, και το ατέλειωτο χάσιμο χρόνου να διδάσκουμε όλα αυτά που δεν ενδιαφέρουν κανένα ελληνόφωνο μαθητή γυμνασίου.Μακάρι, βέβαια, να μας άφηναν ελεύθερους για όλη τη χρονιά, αλλά...Ας εκμεταλλευτούμε αυτούς τους δύο μήνες ελευθερίας κι ας ασχοληθούμε με την παραγωγή κειμένου, με τον προφορικό λόγο, με τη ζωντανή γλώσσα.

έχω, ένα ωραίο ρήμα

2011-05-19T18:17:00.004+03:00

Ένα από τα πιο ωραία ρήματα όλων των γλωσσών είναι το "έχω".
Έχω κάτι σημαίνει ότι κάτι βρίσκεται στην ιδιοκτησία μου. Οι σημασίες του ρήματος είναι πολλές. Παραπέμπω στο λεξικό της Πύλης για την ελληνική γλώσσα.

Η ωραιότητα του ρήματος φαίνεται στο μέλλοντα των αρχαίων ελληνικών, που γίνεται "ἕξω". Από το μέλλοντα προκύπτει και η λέξη ἕξις, η συνήθεια. Όταν έχεις κάτι το συνηθίζεις, γίνεται δεύτερη φύση σου, γι' αυτό και λέει ο Αριστοτέλης: ἕξις, δευτέρα φύσις.

Στον αντίποδα της έξης βρίσκεται η αποχή. Ενώ δηλαδή μέχρι τώρα είχα κάτι, τώρα δεν το έχω ή αποφασίζω να μην το έχω, γιατί έτσι κρίνω πως είναι σωστό.

Αν βέβαια πρόκειται για μια κακή έξη, τότε η αποχή είναι φάρμακο. Για παράδειγμα ένας καπνιστής έχει την έξη του καπνίσματος. Η αποχή από το κάπνισμα στην περίπτωση αυτή είναι σωτήρια.

Αν όμως πρόκειται για τους δημοκρατικούς θεσμούς τότε η αποχή είναι σωτήρια ή μήπως είναι βλαβερή;

Απείχαν οι φοιτητές από τις φοιτητικές εκλογές ή λίγο νωρίτερα απείχαν οι ψηφοφόροι από τις εκλογές για την αυτοδιοίκηση.

Συνειδητοποίησαν με άλλα λόγια οι φοιτητές ή οι ψηφοφόροι ότι η "κατοχή" των δημοκρατικών θεσμών είναι ανάξια λόγου και προτίμησαν την "αποχή".

Την "αποχή" σκέφτονται και οι εκπαιδευτικοί από τις εκλογές για την ανάδειξη νέου δ.σ. στην ΟΛΜΕ.

Αν όμως απέχουμε όλοι, τότε ποιος θα έχει;

Αν κάνω την αποχή ιστορία θα γίνει κάπως έτσι:

Κάποτε οι θεοί για να βοηθήσουν τους ανθρώπους στη δύσκολη ζήση τους, αποφάσισαν να τους δώσουν τη φωτιά. Μια φορά το χρόνο, έριχναν στη γη τη φωτιά, την έπαιρναν οι άνθρωποι κι είχαν να πορεύονται, να ζεσταίνονται, να ψήνουν το φαγητό τους, τα αγγεία τους. Οι άνθρωποι χάρηκαν με το δώρο των θεών και κάθε χρόνο έτρεχαν να πάρουν τη φωτιά που έριχναν οι θεοί.

Μια μέρα όμως βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι πονηροί που πήραν τη φωτιά κι αντί να τη χρησιμοποιήσουν για καλό σκοπό, όπως γινόταν ως τότε, άρχισαν να καίνε τα σπίτια των γειτόνων τους.

Όλοι αυτοί που κάηκαν τα σπίτια τους σκέφτηκαν από δω, σκέφτηκαν από κει κι αποφάσισαν πως φταίνε τελικά οι θεοί που κάηκαν τα σπίτια τους, γιατί οι θεοί ήταν που έριξαν τη φωτιά. Έτσι, είπαν αναμεταξύ τους, πως την επόμενη φορά που θα έριχναν οι θεοί φωτιά, αυτοί θα απείχαν, και δε θα πήγαιναν να πάρουν. Και δεν πήγαν. Πήγαν όμως οι άλλοι, εκείνοι που με τη φωτιά έβαζαν φωτιά στα σπίτια των γειτόνων τους.

Έτσι νομίζω πως κάνουν σήμερα όλοι αυτοί οι αποφασισμένοι και αηδιασμένοι από την πολιτική, από το συνδικαλισμό. Απέχουν, για να σωθούν... από τη φωτιά...

Τα κουφά του Σαμαρά

2011-05-07T20:42:00.007+03:00

Μεταξύ άλλων είπε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και τα εξής ωραία:

"Πέμπτον: Αναθεώρηση του τρόπου εισαγωγής στις Στρατιωτικές Σχολές.
Οι υποψήφιοι να εισάγονται, όχι μέσα από Πανελλήνιες Εξετάσεις, αλλά με εξετάσεις στις Σχολές.
Το ίδιο ισχύει και για τις Σχολές Αστυνομίας. Διότι, για μένα, δεν μπορείς να γίνεις παπάς, στρατιωτικός ή αστυνομικός, από τύχη ή καραμπόλα."

Δηλαδή απ' όσο καταλαβαίνω, ο κ. Σαμαράς εννοεί ότι κάποιος μαθητής δηλώνει κατά λάθος τις στρατιωτικές σχολές! Για παράδειγμα, ένας μαθητής δηλώνει πρώτη προτίμηση στο Μαθηματικό και επειδή δεν περνάει στο Μαθηματικό "ξεπέφτει" στις στρατιωτικές σχολές!

Αυτός ο άνθρωπος είναι αρχηγός κόμματος και δεν ξέρει ούτε το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Και καλά αυτόν θα μπορούσα να τον δικαιολογήσω, άνθρωπος είναι, μπορεί να κάνει λάθος... αλλά οι παρατρεχάμενοι του που του γράφουν τους λόγους...

Δηλαδή δεν ξέρουν ότι στις στρατιωτικές σχολές περνούν οι αριστούχοι των αριστούχων. Για το Ψυχολογικό (ΣΣΑΣ) η βάση ήταν 19386, για την Ικάρων η βάση ήταν 19040 κι όσοι μαθητές έπιασαν αυτά τα νούμερα, μας λέει ο Σαμαράς, ήταν "νούμερα" και μπήκαν στις στρατιωτικές σχολές "από τύχη ή καραμπόλα"!!!!!!!!!!!!!

Δηλαδή, ήθελαν να περάσουν στο Μαθηματικό Αθηνών, που η βάση ήταν 17315, και δεν πέρασαν και από καραμπόλα μπήκαν στην Ικάρων...

Εξάλλου, χρειάζεται ειδική δήλωση για τις στρατιωτικές και αστυνομικές σχολές!!!!!!!!

Επίτηδες το κάνει...
Θέλει να μας τρελάνει...
Δε γίνεται αλλιώς, δεν εξηγείται...

Η ουσία όμως είναι αλλού...
Τα ωραία αυτά λόγια ο Σαμαράς τα είπε σε στρατιωτικούς. Οι οποίοι στρατιωτικοί θυμούνται τις παλιές δόξες, όταν δηλαδή ο γιος του συνταγματάρχη Δεκαβάλα, με πολύ σπρώξιμο από δω, κάτι οι γνωριμίες από εκεί, γινόταν κι αυτός συνταγματάρχης στη θέση του πατέρα του. Κι ήρθαν αυτές οι άθλιες Πανελλήνιες, το τελευταίο προπύργιο της αξιοκρατίας, και τους χάλασαν τη μανέστρα.
Κι αυτό, λοιπόν, θέλει ο Σαμαράς να το καταργήσει, για να μπορούν βέβαια τα δικά τους παιδιά να βολεύονται...

Δε διορθώνεται αυτός ο τόπος. ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ

Ποια γλώσσα μιλάνε οι νέοι;

2011-04-26T18:32:00.005+03:00

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης, κάθισα να ξαποστάσω σ' ένα βρομερό ψευτοπάρκο. Τα λιγοστά παγκάκια ήταν γεμάτα από μηνύματα. Από περιέργεια τα διάβασα όλα. Δε θα σταθώ στο τι έγραφαν αλλά στο πώς το έγραφαν. Κάποια ήταν γραμμένα με αγγλικούς χαρακτήρες, κάποια με ελληνικούς και κάποια ανάμεικτα, όπως φαίνονται στις φωτογραφίες.

Η επίδραση των ΜΜΕ, έντυπων και ηλεκτρονικών, είναι ολοφάνερη. Τα παιδιά με "άνεση" συνηθίζουν σε μια νέα γλώσσα και μια νέα γραφή. Άλλωστε η γλώσσα είναι κι αυτή μια συνήθεια. Εκεί όμως που τις προηγούμενες δεκαετίες το κυρίαρχο θέμα ήταν η καθαρεύουσα ή η δημοτική, εκεί πάλι που τα τελευταία χρόνια οι διάφοροι λόγιοι και ψευτολόγιοι επαναφέρουν το ίδιο θέμα, η νέα γενιά προσπερνά ασυγκίνητη και χαράζει το δικό της δρόμο.
Ελληνικά, λοιπόν, με πάρα πολλές αναφομοίωτες ξένες λέξεις (αγγλικές) αλλά και αγγλική γραφή.

Και ποιος είναι ο δικός μας ρόλων των δασκάλων και καθηγητάδων της γλώσσας;
Πώς μπορούμε να αντισταθούμε;

Τι γλώσσα μιλάνε οι τηλεοπτικοί σταθμοί;

2011-04-20T20:26:00.002+03:00

prime series, prime time, mega cinema master chef, chef on air, dancing with the stars...

Από ιστοσελίδα ελληνικού τηλεοπτικού σταθμού!

Σ' όλο και περισσότερες εκπομπές ή ζώνες τηλεοπτικού προγράμματος οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί μας προτιμούν τα αγγλικά από τα ελληνικά. Οι εκπομπές αυτές μάλιστα απευθύνονται κυρίως στο νεανικό κοινό, γι' αυτό και η προτίμηση στα αγγλικά.

Σαν να μην έφτανε μόνο αυτό, έχουμε και τις πληροφορίες στ' αγγλικά που δίνουν τα κανάλια για το προβαλλόμενο πρόγραμμα. Με την ψηφιακή τηλεόραση (με τον ημιελληνικό και αγγλογραμμένο τίτλο digea ο φορέας) έχουμε τη δυνατότητα να πληροφορούμαστε για τις διάφορες εκπομπές. Βεβαίως όλες αυτές οι πληροφορίες είναι στα αγγλικά Ακόμη και οι πληροφορίες για τα δελτία ειδήσεων ή για τις ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες, εκείνες τις παλιές με τη Βουγιουκλάκη, την Καρέζη, το Χατζηχρήστο κ.τ.λ. Έτσι, η Γκόλφω, για παράδειγμα, έγινε Golfo, ο Χαραλάμπης έγινε Haralampis και πάει λέγοντας.
Τα ίδια συμβαίνουν και στους ιστοχώρους των τηλεοπτικών σταθμών. Η φωτογραφία παραπάνω τα λέει όλα.

Αναρωτιέμαι ποιος είναι το κοινό αυτού του τόπου; Τι γλώσσα μιλάμε σ' αυτήν τη χώρα!

Πριν να αρχίσω να γκρινιάζω σε μια ανάρτηση στο απέραντο διαδίκτυο, έστειλα ένα ηλεκτρονικό μήνυμα στο περίφημο Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο, στο οποίο ανέφερα όλα τα παραπάνω, και ζητούσα να μου πουν τι προβλέπεται από τη νομοθεσία, αν προβλέπεται, τι πρόκειται να κάνουν, αν πρόκειται να κάνουν...
Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Περιμένω απάντηση ακόμη.

Έτσι μου έμεινε άλυτη η απορία: Τι γλώσσα μιλάνε τελικά οι τηλεοπτικοί σταθμοί;

Επιστροφή

2011-04-19T21:55:00.000+03:00

Μετά από σιωπή σχεδόν δύο χρόνων ήρθε ο καιρός για την επιστροφή.
Καμιά φορά η σιωπή είναι χρυσός, καμιά φορά όμως είναι και συμβιβασμός ή παραίτηση.

ΤΕΛΟΣ

2009-12-16T21:13:00.007+02:00

Φτάνουν πια τόσα λόγια.
Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση.

Ευχαριστώ όσους έκαναν τον κόπο και διάβαζαν όσα έγραφα.

Οδηγός Εκθέσεων

2009-11-06T21:05:00.002+02:00

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Χατζηθωμάς, ένας νέος πληρέστατος οδηγός για την παραγωγή λόγου. Πιστεύω ότι είναι από το καλύτερο απ' όσα κυκλυφορούν αυτή τη στιγμή. Πραγματικό βοήθημα για το μαθητή και το δάσκαλο.

Το βιβλίο περιλαμβάνει:

Α) ΘΕΩΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΛΟΓΟΥ, για:
Την λέξη (ουσιαστικό, επίθετο, επίρρημα, παράγωγα, σύνθετα, πρόθημα, επίθημα, ομόηχα, υπώνυμα, παρασύνθετα...), το ρήμα.
Τον συνταγματικό και παραδειγματικό άξονα.
Την ενεργητική και παθητική σύνταξη.
Την πρόταση, περίοδο, ημιπερίοδο.
Τα σχήματα λόγου, τα σημεία στίξης.
Το ύφος.
Την περίληψη με οδηγίες σύνθεσης της.
Την παράγραφο, τα δομικά της μέρη, τους τρόπους ανάπτυξής της.
Την σύνδεση και συνοχή παραγράφων, κειμένων.
Το πολυτροπικό κείμενο.
Το πώς γίνεται η παραγωγή κειμένου, με σχεδιαγράμματα.
Όλα συνοδεύονται από εφαρμογές και ασκήσεις απαντημένες.

Β) ΤΗΝ ΑΦΗΓΗΣΗ, για:
Τα αφηγηματικά είδη.
Τις αφηγηματικές τεχνικές
Τον αφηγητή, τους αφηγηματικούς τύπους, την οπτική γωνία του αφηγητή.
Το αφηγηματικό περιεχόμενο.
Την αφηγηματική πράξη.
Τους αφηγηματικούς τρόπους.
Το αφηγηματικό ύφος.
Τον αφηγηματικό χρόνο.
Την αφηγηματική περίληψη.
Την αφηγηματική παράγραφο.
Την αφηγηματική παραγωγή λόγου, με σχεδιαγράμματα και ανεπτυγμένα θέματα (συνολικά 15).
10 Κριτήρια με ασκήσεις και απαντήσεις.
(Όλα συνοδεύονται από εφαρμογές και ασκήσεις).

Γ) ΤΗΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ, για:
Την γλώσσα της περιγραφής (και λεξιλόγιο ανάλογο).
Τα είδη της περιγραφής. Περιγραφή σε σχέση με το χώρο (στάση - κίνηση).
Την περίληψη περιγραφικού κειμένου.
Την περιγραφική παράγραφο.
Πώς γίνεται η παραγωγή περιγραφικού λόγου, με διάφορα είδη που συνοδεύονται από σχεδιαγράμματα, συνολικά 15 ανεπτυγμένα θέματα.
10 Κριτήρια με ασκήσεις απαντημένες.
(Όλα συνοδεύονται από εφαρμογές και ασκήσεις).

Δ) ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ, για:
Τα είδη.
Το επιχείρημα.
Τους συλλογισμούς.
Την περίληψη επιχειρηματολογικού κειμένου.
Την αποδεικτική και επεξηγηματική παράγραφο.
Τη χρήση μεταβατικών παραγράφων.
Την παραγωγή επιχειρηματολογικού λόγου με σχεδιάγραμμα.
20 Κριτήρια με ασκήσεις απαντημένες και θεωρία εννοιών, με σχεδιαγραμματική παρουσίαση, για την παραγωγή λόγου.
(Όλα συνοδεύονται από εφαρμογές και ασκήσεις).

Ε) ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΔΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΛΟΓΟΥ, για:
Την επιστολή.
Το ημερολόγιο.
Το άρθρο.
Το δοκίμιο (τα είδη του).
Το χρονογράφημα.
Την επιφυλλίδα.
Την αίτηση, την ανακοίνωση, τη βεβαίωση, τη δήλωση.

Για τις εκδόσεις Χατζηθωμάς πατήστε εδώ

το σχολείο, οι μαθητές, οι δάσκαλοι

2009-10-20T17:48:00.003+03:00

Στην προηγούμενη ανάρτηση σχολιάζει σε κάποιο σημείο η gyristroula:

"Εδώ χρειάζεται η ουσιαστική παρέμβαση των δασκάλων που δικαιώνουν το ρόλο τους, για να βρεθούν αποτελεσματικότεροι τρόποι διεκδίκησης, που δεν θα τιμωρούν τους "πελάτες" της κάκιστης παιδείας, με ανύπαρκτη παιδεία."

Συνεχίζω τις δικές μου σκέψεις:
Το πρόβλημα τις πιο πολλές φορές είμαστε εμείς οι ίδιοι, με τη συμπεριφορά μας, με τις αντιλήψεις μας, με τη στενομυαλιά μας.
Ένα από τα αιτήματα των παιδιών ήταν η προσευχή. Δεν αρνιόντουσαν την προσευχή, που θα ήταν δικαίωμά τους να αρνηθούν· αρνήθηκαν να τη λένε υποχρεωτικά. Πρότειναν μάλιστα τα ίδια τα παιδιά να τη λένε κάποιοι συγκεκριμένοι συμμαθητές τους που δεν έχουν πρόβλημα, και μάλιστα τους είχαν βρει ήδη.
Κι όμως... Ακόμα και σ' αυτό υπήρχαν αντιδράσεις από μέρους της διεύθυνσης... Ώσπου ήρθε η προϊσταμένη του Γραφείου, και συμφώνησε με τα παιδιά, για να συμφωνήσει υποτακτικά με τη σειρά της και η διεύθυνση του σχολείου! Έπρεπε να γίνει κατάληψη για το αυτονόητο.

Όπως στρώνουμε, έτσι κοιμόμαστε.

Για να γίνει με τα παιδιά η συζήτηση, πρέπει πρώτα να γίνει με τους καθηγητές τους αλλά και με τους γονείς τους. Δεν ξέρω πώς, αλλά οι αντιλήψεις των περισσότερων για τα παιδιά και την παιδεία είναι ένα κουβάρι μπλεγμένο στο μυαλό τους. Μπορεί σε μια συζήτηση στο γραφείο να ακούσεις τις πιο αντιφατικές απόψεις και μετά από λίγο να δεις τις πιο αντιφατικές συμπεριφορές. Αυτοί που είπαν το "α" να συμπεριφέρονται "β" κι αυτοί που είπαν το "β" να συμπεριφέρονται "α". Κουφά πράγματα. Ήταν μια συναδέλφισσα που στην πρώτη συνεδρίαση, από την πρώτη στιγμή απαιτούσε αποβολές για ψύλλου πήδημα. Τρόμαξα. Καθώς ήταν οι πρώτες μου μέρες στο σχολείο, φρίκιασα με τη σκέψη πού πήγα κι έπεσα.
Πριν από δυο τρεις μέρες ήρθε ένα κλιμάκιο του συμβουλευτικού σταθμού να συζητήσουμε μαζί με τα παιδιά, στην τάξη, για δύο ώρες. Το κουφό. Ήρθε αυτή η συναδέλφισσα! Έπαιξε με τα παιδιά, έδειξε έναν άλλο εαυτό. Δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι είναι ο ίδιος άνθρωπος!

Πολλοί από μας άλλωστε θεωρούμε πως οι μαθητές είναι ένα κακό πράγμα, χωρίς στην ουσία κανένα δικαίωμα, με μοναδική υποχρέωση να μας ακούνε για επτά ώρες, να διαβάζουν, να είναι συνεχώς ήσυχοι κτλ κτλ.

Δεν μπορώ να το χωνέψω πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι να απαιτούν, π.χ. από ένα εστιατόριο, μια ταβέρνα, να έχει χαρτί η τουαλέτα και από την άλλη να αρνούνται το χαρτί στις τουαλέτες του σχολείου με την ψευτοδικαιολογία ότι οι μαθητές το πετούν στη λεκάνη και βουλώνουν τις αποχετεύσεις. Όχι ότι κάτι τέτοιο δε γίνεται από κάποιους, αλλά θα δεχόντουσαν ποτέ την ίδια δικαιολογία από τον εστιάτορα ή τον ταβερνιάρη; Φυσικά και όχι.

Δυστυχώς για πολλούς το σχολείο είναι απλώς ένας χώρος καταναγκαστικής δουλειάς ή μάλλον δουλείας. Νιώθουν σαν τους φυλακισμένους που με την απειλή του φύλακα πρέπει να σπάσουν πέτρες.

... κουράστηκα... η συνέχεια στο επόμενο...

28 Οκτωβρίου και ρατσισμός

2009-10-19T21:31:00.006+03:00

Εδώ και μέρες ετοιμάζουμε τη γιορτή της 28ης.

Από τα 20 παιδιά της ομάδας περίπου οι 13 είναι παιδιά μη ελληνικής υπηκοότητας, μη ελληνικής καταγωγής. Αυτά τα παιδιά θα μιλήσουν για τον πόλεμο, για τον αγώνα των Ελλήνων ενάντια στο φασισμό!
Τι ειρωνεία! Θα μιλήσουν κατά του φασισμού, θα συμπεριφερθούν σαν Έλληνες θα τραγουδήσουν σαν Έλληνες, όταν εμείς οι Έλληνες τους στερούμε το δικαίωμα να γίνουν Έλληνες, αν το θελήσουν. Η ελληνική νομοθεσία σ' αυτό το ζήτημα είναι από τις πιο φασιστικές στην Ευρώπη. Φροντίζουμε να διατηρήσουμε τη καθαρότητα της φυλής!

Πάνω που κυλούσαν οι μέρες ήσυχα και όμορφα ήρθε και η κατάληψη. "Καθιερωμένη" θα τολμούσα να την πω· όχι βέβαια ότι λύθηκε και κανένα αίτημα από την περσινή!

Ήρθαν απ' έξω και κάποιοι "αγανακτισμένοι" γονείς.
Δύο θέματα έθιξε κάποιος απ' αυτούς: Το πρώτο είχε να κάνει με τη λογική απορία πού βρήκαν τα κλειδιά οι μαθητές; Σωστό ερώτημα, είπα· άλλωστε, το ίδιο είχα σκεφτεί και γω. Η συνέχεια όμως ήταν αυτή που έπρεπε να περιμένω, ...τα έδωσαν οι καθηγητές, είπε ο γονιός, για να χάσουν μάθημα... Το δεύτερο πια ήταν αναμενόμενο: Ποιοι κάνουν την κατάληψη; Μα φυσικά οι ξένοι... Είδε απλώς ο γονιός κάποιες φάτσες στο 30 Χ 50 παράθυρο της αυλόπορτας κι έβγαλε το συμπέρασμα. Γνωστή συμπεριφορά.

Σαν να μην έφταναν οι δηλώσεις των αγανακτισμένων γονιών, ήρθαν και οι αγανακτισμένοι καθηγητές. Ο ένας, που τόσον καιρό με διάφορες προφάσεις έκανε μάθημα μόνο 5 μέρες, έβγαλε το μπουφάν κι ήταν έτοιμος να σκαρφαλώσει το μαντρότοιχο, φωνάζοντας και βρίζοντας· ήθελε να δείξει τέλος πάντων την ελληνική μαγκιά του. Μετά φαίνεται πως το καλοσκέφτηκε, τα μάζεψε, ντύθηκε κι ήσυχα άραξε στη γωνιά του.
Ένας άλλος άρχιζε να βρίζει τους Αλβανούς, τους Ρώσους που ήρθαν στην Ελλάδα κτλ. κτλ. Άραγε τα σκέφτηκε αυτά που είπε ή του ήρθαν στο μυαλό διάφορες αρλούμπες απ' αυτές που ακούει από διάφορους αρλουμποπολιτικούς ή αρλουμποδημοσιογράφους; Στο κάτω κάτω δε σκέφτηκε το πιο απλό, ότι αν δεν ήταν τα "ξενάκια", δηλαδή το 60% του σχολείου, το σχολείο θα είχε κλείσει και μαζί μ' αυτό χιλιάδες άλλα και μαζί με τα σχολεία δε θα διοριζόντουσαν εκπαιδευτικοί την τελευταία δεκαετία. Τι μας νοιάζει όμως για το σπίτι του γείτονα που καίγεται...
Το κακό τρίτωσε μ' έναν άλλο συνάδελφο που ήθελε τον εισαγγελέα. Γιατί; Γιατί είναι ποινικά κολάσιμη πράξη! Μα την κόλαση και μα τον παράδεισο, έτσι το είπε.

Μου αρέσει πολύ αυτό που κάνουμε εμείς οι Έλληνες· όταν μας βολεύει ο νόμος, τον θυμόμαστε· όταν δε μας βολεύει, ο νόμος είναι λάθος. Δε χρειάζεται να πω ότι ο συνάδελφος είναι απ' αυτούς που βρίσκονται στο σχολείο ίσα ίσα στο τρίωρο ή στο τετράωρο του μαθήματος...

Φυσικά κανένας δεν κατέβηκε μια βόλτα στις τουαλέτες να δει τι γίνεται. Ούτε κανείς απ' αυτούς είδε τους τοίχους των τάξεων που είναι μισογκρεμισμένοι, βρόμικοι, άβαφοι. Δεν έχει σημασία που κάνουν μάθημα σ' αυτές τις τάξεις. Ούτε είδε ότι το σχολείο δε διαθέτει σχεδόν τίποτα από εξοπλισμό. Ούτε είδε ότι ακόμα γράφουμε με τις κιμωλίες στους πίνακες.

Με τον τελευταίο από τους συναδέλφους και μ' ένα γονιό πιάσαμε ψιλή κουβέντα, για να μην πω ψιλό καβγά. Τους ρώτησα αν συμφωνούν οι τουαλέτες να μην έχουν χαρτί. Να μην έχουν σαπούνι να πλυθούν οι μαθητές. Να είναι βρόμικοι οι τοίχοι. Αν διαφωνούν πως χρειάζεται στο Γυμνάσιο η ενισχυτική...
Με κοιτούσαν με κάτι μάτια... γεμάτα έκπληξη...
Συγχύστηκα με την μαλακεία τους κι έφυγα...

Για τους υπολογιστές των μαθητών

2009-10-03T17:51:00.002+03:00

Τόσα πολλά ευρώ για τόσα λίγα!

450 € στοιχίζει στον κάθε Έλληνα και κάθε Ευρωπαίο φορολογούμενο ο ηλεκτρονικός υπολογιστής των μαθητών. Ένας υπολογιστής που διαθέτει μόνο 1 γίγα μνήμη και 160 γίγα σκληρό δίσκο.
Μου φάνηκαν τόσα πολλά τα ευρώ για τόσα λίγα! Έτσι, έκανα μια βόλτα στα ηλεκτρονικά καταστήματα και είδα τους υπολογιστές που πρόσφεραν ειδικά για τους μαθητές. Διάλεξα μερικά μοντέλα και μετά έκανα μια νέα αναζήτηση. Το νέο:

Τα ίδια μοντέλα τα βρήκα σε τιμές πολύ πολύ μικρότερες. Μέχρι και 200 € φτηνότερα!

Με 450 € θα μπορούσε να αγοράσει κάποιος φορητό υπολογιστή (λάπτοπ) με 3πλάσιες αποδόσεις και με οθόνη πολύ μεγαλύτερη από τις έντεκα ίντσες.

Εκείνος ο υπολογιστής των 100€, που είχε ξεκινήσει ο Νεγκρεπόντε και απ' ότι θυμάμαι είχε ενδιαφερθεί και το ελληνικό δημόσιο, τι έγινε; Για όσους είναι δύσπιστοι ας διαβάσουν σχετικό άρθρο εδώ ή εδώ ή εδώ. Γιατί ξεχάστηκε εντελώς; Μήπως δεν μας έκανε γιατί ήταν πολύ φτηνός;

Εκτός από τις πανάκριβες συκευές, μέσα στα 450 € συμπεριλαμβάνεται και η αμοιβή προς τη μικρομαλακή, τη μάικροσοφτ, για το καταπληκτικό (!) λογισμικό της, τα βίστα. Για να μην κατηγορήσει όμως κανείς την κυβέρνηση ότι ξεπουλιέται στη μικρομαλακή συμπεριέλαβαν και δωρεάν λογισμικό· μια έκδοση των λάινουξ, την ουμπούντου.
Η ουμπούντου είναι η πιο φιλική προς το χρήστη έκδοση και μοιάζει με κείνη της μικρομαλακής.

Αφού όμως υπάρχει το δωρεάν λογισμικό, γιατί εμείς έπρεπε να πληρώσουμε και τη μικρομαλακή! Μωρέ, μήπως μας θεωρούν μικρομαλάκες;

Αφού δόθηκαν τα κουπόνια στους μαθητές, οι οποίοι διάλεξαν τους υπολογιστές τους σύμφωνα με ποιο κριτήριο (μου έλεγαν περίπτωση που πήγε ο γονιός με την κόρη του σ' ένα μαγαζί, τους έλεγε ο υπάλληλος τα χαρακτηριστικά των διάφορων υπολογιστών και στο τέλος, όταν ρώτησε ποιον υπολογιστή θέλετε απ' όλους, απάντησε η κόρη: τον ροζ!) ήρθε και η σειρά των καθηγητών.

Οι καθηγητές θα πρέπει κι αυτοί να πάρουν το κουπόνι τους και να τρέξουν στα μαγαζιά...
Για να πάρουν το κουπόνι θα πρέπει πρώτα οι καθητητές να δηλώσουν ότι θα κάνουν το μάθημα με ψηφιακό τρόπο κατά 30% τουλάχιστον, να γίνει συνεδρίαση του συλλόγου, να γραφεί πρακτικό, να σταλεί το πρακτικό στις διευθύνσεις και μετά να πάρουν τον υπολογιστή. Λογικά θα περίμενε κανείς ότι μετά από τόση διαδικασία οι υπολογιστές θα ανήκουν στους εκπαιδευτικούς. Χα, χι, χο. Λάθος. Οι υπολογιστές θα ανήκουν στο σχολείο.

Ερώτηση 1η. Κι αν κανένας καθηγητής δε δηλώσει ότι θα κάνει το μάθημα ψηφιακά, τι θα γίνουν οι υπολογιστές που πήραν οι μαθητές; Θα τους επιστρέψουν;

Ερώτηση 2η. Συμφωνώ απολύτως οι υπολογιστές να μη δοθούν στους καθηγητές ως περιουσία αλλά να ανήκουν στο σχολείο. Αφού όμως θα ανήκουν στο σχολείο τι χρειάζεται όλη τούτη η διαδικασία; Δεν ήταν πιο εύκολο να στείλουν τους διευθυντές να αγοράσουν πέντε υπολογιστές για κάθε σχολείο;

Ο κάθε μαθητικός υπολογιστής περιέχει και τα σχολικά βιβλία σε μορφή pdf.
Πάλι απορίες έχω κι εδώ
α) Αφού έχουν τα κανονικά βιβλία τι τα θέλουν τα ψηφιακά;
β) Αφού στο δικτυακό τόπο του ΟΕΔΒ διατίθενται τα βιβλία και σε μορφή htm, δηλαδή στη μορφή που διαβάζετε αυτή τη στιγμή αυτό το κείμενο και είναι πιο εύκολα στο χρήστη γιατί μπορεί να αντιγράψει ό,τι θέλει, γιατί τα βάλανε σε pdf που θέλει και γνώσεις και λογισμικό για την επεξεργασία τους;

Και να σκεφτεί κανείς ότι ακόμα τα όργανα δεν άρχισαν να βαρούν.

Πάντως εγώ που διδάσκω ιστορία πρώτης τάξης, άρα οι μαθητές μου θα έχουν από την Τρίτη 6 Οκτωβρίου υπολογιστή, δε βρήκα ακόμη τον τρόπο πώς να χωρέσω τις 150 σελίδες ύλη σε ερευνητική μάθηση.

Όποιος έχει καμιά καλή και κυρίως εφαρμόσιμη πρόταση, παρακαλώ να βοηθήσει.

Βεβαίως δεν έχει πεισθεί ακόμη ο διευθυντής του Λυκείου, με το οποίο συστεγαζόμαστε και ο οποίος διαχειρίζεται το χρήμα, ότι χρειαζόμαστε δικτύωση, υποδομές κτλ κτλ.

Ή πολύ μαύρα τα βλέπω όλα ή πολύ μαύρα είναι!
Μήπως φταίει το φόντο που έχω, που μου φτιάχνει την τέτοια διάθεση;...

Άντε και καλό βόλι στις εκλογές.
Σημαδέψτε καλά και ... ψηφίστε!

Νέα χρονιά - Καλή χρονιά

2009-09-06T12:43:00.006+03:00

Αρχίζει και πάλι η νέα σχολική χρονιά.

Το σημαντικό νέο για φέτος θα είναι οι υπολογιστές στους μαθητές της Α' Γυμνασίου.
Μπαίνει, λοιπόν, και η ελληνική εκπαίδευση στην ψηφιακή εποχή. Ουάου που λένε κι οι Αμερικάνοι.

Βέβαια δε θα γίνονται όλα τα μαθήματα με τη βοήθεια του υπολογιστή... Από τα φιλολογικά, για παράδειγμα, θα διδάσκεται μόνο η Ιστορία.

Όχι πως θέλω να γκρινιάξω, αλλά κάποια πράγματα, βρε παιδί μου, βγάζουν μάτι.
Έχω κι ένα κιλό απορίες:

Ποιοι συνάδελφοι ξέρουν τι να κάνουν και πώς να το κάνουν, τώρα που οι μαθητές τους θα έχουν υπολογιστή;

Ξέρουμε ότι παρόλο που πολλοί συνάδελφοι πήγαν στην επιμόρφωση α' επιπέδου, και πέρασαν την πιστοποίηση, δε θυμούνται σχεδόν τίποτε απ' αυτά που έμαθαν· δυστυχώς με δική τους ευθύνη ή εξαιτίας της ανευθυνότητάς τους.

Οι συνάδελφοι των άλλων ειδικοτήτων (θεολόγοι, ξενόγλωσσοι) που διδάσκουν ιστορία ως δεύτερη ανάθεση, και τραβούν τα μύρια όσα με το μάθημα, λόγω ασχετοσύνης, τώρα τι θα κάνουν;

Οι μαθητές θα κουβαλούν στο σχολείο τον υπολογιστή καθημερινά, μαζί με τα σχολικά βιβλία; Με άλλα λόγια 10 κιλά τα βιβλία και άλλα 2 ο υπολογιστής σύνολο 12 κιλά στην πλάτη τους;

Αν κάποιος μαθητής κουβαλήσει τον υπολογιστή του στο σχολείο και τελειώσει η μπαταρία του τι θα γίνει; Θα τον αποβάλουμε, όπως συνηθίζουν αρκετοί συνάδελφοι, όταν οι μαθητές τους δε φέρνουν τα βιβλία τους;

Αυτά τα τόσο ωραία προγράμματα (!!!!!!) που υπάρχουν για τα μαθήματα (δες στο Π.Ι.) αυτά θα δουλέψουν οι συνάδελφοι στην τάξη;

Μήπως θα εφαρμοστούν οι ωραίες, πλην όμως ανεφάρμοστες λόγω χρόνου διδακτικές προτάσεις όσων έχουν περάσει από την επιμόρφωση β' επιπέδου; Αναφέρω για παράδειγμα την ωραιότατη και πληρέστατη δουλειά δύο συναδελφισσών για την ασπίδα του Αχιλλέα, για την οποία απαιτούνται οκτώ (8) ώρες διδασκαλίας, όταν στο κανονικό μάθημα αφιερώνονται 2 λεπτά. (δες εδώ)

Ξέρει κανείς αν προβλέφτηκε σε κάποιο σχολείο η διαμόρφωση των χώρων; Να υποθέσω πως οι τάξεις θα χρειάζονται πλήθος από πρίζες, ανάλογη διάταξη των θρανίων κ.τ.λ. Στην αρχή κάτι ακούστηκε ότι κάτι θα γίνει σε επιλεγμένα σχολεία σ' όλη την Ελλάδα, αλλά από τη στιγμή που υπολογιστή παίρνουν όλοι οι μαθητές, άρα... Κι αν ένα σχολείο έχει 2, 3, 4, 5 τμήματα στην Α' τάξη, φαντάζεστε τι υλικοτεχνικές υποδομές απαιτούνται στα σχολεία; Κι αυτά μόνο για φέτος, γιατί υποθέτουμε ότι υπολογιστή θα πάρουν οι μαθητές και της επόμενης χρονιάς και της μεθεπόμενης κ.ο.κ.

Μήπως κάτι για εσωτερικό δίκτυο στην κάθε τάξη; Λογικά οι ασκήσεις και το επιπλέον υλικό δε θα δίνονται σε φωτοτυπίες αλλά σε ηλεκτρονικό αρχείο, κι αυτό χωρίς δίκτυο δεν εφαρμόζεται! Εκτός κι αν ο κάθε μαθητής κουβαλάει και το φλασάκι του και ο καθηγητής μεταφέρει τα αρχεία σε κάθε φλασάκι χωριστά. (Χι χι χι... στα προηγούμενα μπορούσαμε να χαμογελάσουμε· εδώ γελάμε πολύ!)

Μήπως θα γίνει τελικά της κακομοίρας;

Μήπως τελικά οι μόνοι κερδισμένοι θα είναι α) οι μαθητές που θ' αποοκτήσουν δωρεάν Η/Υ και θα μπορούν να κάνουν chat με τους φίλους τους, και β) τα καταστήματα που θα τρελαθούν στις πωλήσεις.

Δεν είναι λίγα τα λεφτά Άρη... 450€ Χ 110.000 μαθητές = 49.500.000 €

Εκτός από τους υπολογιστές έχουμε κι άλλα ωραία(!) νέα.

Γράφτηκε η νέα γραμματική, αναρτήθηκε στον ιστοχώρο του Π.Ι., αλλά τελικά στα σχολεία στάλθηκε η παλιά γραμματική και το παλιό συντακτικό!!!!

Εκείνος ο διάλογος για την Παιδεία που είχε ξεκινήσει και μάλλον θα έφτανε στο τέλος του, τώρα τι θα γίνει. Αν εκλεγεί το ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσει ο ίδιος ή θα ξεκινήσει νέος διάλογος από νέα μηδενική βάση... (Κουράζομαι μόνο που το σκέφτομαι)

Τι άλλο θα δουν τα μάτια μας φέτος;

Αγιασμός, Εκλογές, 28η Οκτωβρίου, γρίπη, ίσως ξανά εκλογές, Χριστούγεννα, γρίπη, ίσως ξανά εκλογές, Πάσχα, τέλος.

Αν κάνουμε μάθημα φέτος, θ' ανάψω μια λαμπάδα στους τρεις ιεράρχες...

Kαλή χρονιά

Οι εξετάσεις

2009-06-25T06:50:00.003+03:00

Την αφορμή για το σημερινό κείμενο μού την έδωσε το σχόλιο κάποιου μαθητή Γ' Γυμνασίου σε παλιότερη ανάρτηση.

Βλέποντας τα θέματα των Πανελλαδικών εξετάσεων στ' αρχαία, ένιωσα γι' άλλη μια φορά πόσο υπερβολικοί είμαστε όσοι δουλεύουμε στα Γυμνάσια. Οι ασκήσεις της γραμματικής και του συντακτικού στις Πανελλαδικές είναι πανεύκολες σε σύγκριση μ' αυτά που βάζουν πολλοί συνάδελφοι στις εξετάσεις της Β' ή της Γ' Γυμνασίου. Κραυγαλέα θέματα, τα sos θα λέγαμε, στις πανελλαδικές, η διύλιση του κουνουπιού στο Γυμνάσιο.

Ακόμα και στην Α' Γυμνασίου δεν παύουν οι υπερβολές. Στις τελευταίες ενότητες διδάσκεται η ετεροπροσωπία, μια από τις πιο δύσκολες ενότητες για μαθητές Α' Γυμνασίου - αν όχι η πιο δύσκολη. Είναι ολοφάνερο ότι επειδή βρίσκεται στο τέλος της ύλης, δε διδάσκεται και τόσο καλά· άλλωστε έχει πιάσει η άνοιξη και ποιανού παιδιού το μυαλό βρίσκεται στην τάξη! Ασκήσεις στην τάξη δεν έχουν γίνει πολλές - για τις ασκήσεις στο σπίτι δε το συζητώ, γιατί δεν τις αποδέχομαι - άρα η αφομοίωση είναι αμφίβολη. Κι όμως οι συνάδελφοι επιμένουν στην ετεροπροσωπία! Οι μαθητές γράφουν μπούρδες κι οι καθηγητές τους απορούν και βρίζουν που δε διαβάζουν τα παιδιά!!! (Θε μου, πώς κρατάς τα κεραμίδια ξεκάρφωτα και δεν πέφτουν να μας πλακώσουν!)

Μαζί με τα παραπάνω μου ξανάρχονται κι οι ίδιες πάλι σκέψεις: τι εξυπηρετούν οι εξετάσεις σε κάποια λιγότερο σημαντικά μαθήματα, π.χ. τα Θρησκευτικά, τη Γεωγραφία, τη Βιολογία, τα Κείμενα. Γιατί θα πρέπει να μας κυνηγάει τόσο πολύ αυτή η μανία του διαγωνίσματος, της εξέτασης, του γραπτού ελέγχου, του καταναγκασμού;
Τα θρησκευτικά αφορούν την πίστη κάποιου. Η Λογοτεχνία είναι αισθητική απόλαυση. Η Γεωγραφία και η Βιολογία μια σειρά ατελείωτων πληροφοριών που όσο και να τις απομνημονεύεις, δύσκολα θα τις συγκρατήσεις. Είναι μαθήματα που επειδή δεν επαναλαμβάνονται, οι πληροφορίες τους είναι καταδικασμένες να χαθούν. Θυμάμαι κάποτε μαθαίναμε σχεδόν όλα τα οστά του ανθρώπου. Ποιος θυμάται σήμερα πάνω από πέντε; Ακόμα και με την Ιστορία το ίδιο δε συμβαίνει; Όσο και να κλείνουμε τα μάτια αυτή είναι η πραγματικότητα. Πόσοι μαθητές της Γ' Γυμνασίου θυμούνται από την ύλη της Α' Γυμνασίου πότε έγινε η μάχη του Μαραθώνα;

Θα είχαν λόγο εξετάσεις σε τέτοιου είδους μαθήματα, όταν δε θα εξεταζόταν η απομνημόνευση των διδαγμένων αλλά η εφαρμογή των γνώσεων σε άγνωστο. Με άλλα λόγια, τι νόημα έχει να εξετάσεις τον Ιούνιο την ανάλυση που έκανες σ' ένα λογοτεχνικό κείμενο τον προηγούμενο Δεκέμβριο; Το μόνο κέρδος είναι η παπαγαλία. Θα πρέπει να ανοίξει ο μαθητής τα τετράδιά του ή τα λυσάρια του και να διαβάσει ξανά, ξερές και ανούσιες πληροφορίες. Το ίδιο και στη Γεωγραφία, το ίδιο και στη Βιολογία ή τα Θρησκευτικά. Αν όμως στις εξετάσεις εφάρμοζαν τη μεθοδολογία που διδάχθηκαν όλη τη χρονιά πάνω σε ένα άγνωστο αντικείμενο, τότε ίσως θα είχε νόημα να γίνει η εξέταση.

Αυτό όμως προϋποθέτει ότι άλλη δουλειά πρέπει να γίνεται στο σχολείο κι όχι αυτό το σημερινό ρεσιτάλ παπαγαλίας.

Ας ελπίσουμε ότι κάτι τέτοιο ονειερεύεται ο Μπαμπινιώτης κι ο επόμενος υπουργός οικονομικών...

Η γραμματική, η σύνθεση, η παραγωγή κι εμείς

2009-06-15T11:49:00.002+03:00

Για το θέμα της παραγωγής και της σύνθεσης στη νέα ελληνική έχω γράψει αρκετές φορές· σε μία από αυτές έγραφα για τη διαφορετική αντίληψη της παραγωγής και της σύνθεσης στα νέα βιβλία της γλώσσας σε σύγκριση με εκείνα της αρχαίας. (βλέπε εδώ)

Τόσα χρόνια είχαμε μια γραμματική (του Τριανταφυλλίδη) που είχε εντελώς διαφορετική θεωρία για τα δύο αυτά φαινόμενα από εκείνη των νέων βιβλίων. Περίμενα τη νέα γραμματική με αγωνία, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά για να δω με ποια άποψη θα συμφωνεί: με κείνη του Τριανταφυλλίδη ή του Μπαμπινιώτη και της Φιλιππάκη, τις απόψεις των οποίων υιοθετούν τα βιβλία της γλώσσας.

Κυκλοφόρησε, λοιπόν, η νέα γραμματική (στον ιστοχώρο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου). Εκεί στις σελίδες 158-161 διαβάζουμε περί παραγωγής και σύνθεσης την άποψη του Τριανταφυλλίδη.

Βέβαια, οι συγγραφείς της γραμματικής, ο Σωφρόνης Χατζησαββίδης και η Αθανασία Χατζησαββίδη, γνώριζαν την άποψη Μπαμπινιώτη, γι' αυτό και στη σελίδα 161 σημειώνουν "σύμφωνα με ορισμένες αναλύσεις της νέας ελληνικής, οι λέξεις που σχηματίζονται με αχώριστα μόρια είναι παράγωγες..."

Όμως, εμείς

ποια άποψη θα διδάσκουμε: των βιβλίων της γλώσσας ή της γραμματικής;

Τι θα πούμε στους μαθητές όταν διαπιστώσουν ότι άλλα γράφει το βιβλίο κι άλλα η γραμματική;

Τελικά ποιος ρυθμίζει σ' αυτόν τον τόπο τι είναι παραγωγή και τι είναι σύνθεση;

Μήπως να κάνω κι εγώ μια νέα θεωρία, μια θεωρία που θα λέει ότι:
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η παραγωγή και η σύνθεση, αλλά εμάς δε μας νοιάζει ούτε η παραγωγή ούτε η σύνθεση, γι' αυτό ας πάμε στην αυλή να παίξουμε!!!!

Για την παραγωγή κειμένου και πάλι

2009-04-28T00:07:00.004+03:00

Να συνεχίσω λίγο τις σκέψεις μου πάνω στο προηγούμενο θέμα ξεκινώντας από τη διαπίστωση όλων "ότι πρέπει να συνδεθεί η διδασκαλία της έκθεσης με τα κριτήρια αξιολόγησης".

Η διαπίστωση αυτή μας οδηγεί σε δύο συμπεράσματα:
α) ότι η παραγωγή κειμένου πρέπει να διδαχθεί
β) ότι η παραγωγή κειμένου πρέπει να διδαχθεί σύμφωνα με κάποια αξιολογικά κριτήρια τα οποία οριοθετούν τι είναι σωστό και τι είναι λάθος.

Τι από τα δύο γίνεται σήμερα στα δώδεκα χρόνια σπουδών; ή στα τελευταία οκτώ χρόνια σπουδών, δηλ. από την Ε' δημοτικού και πέρα;

Η πρώτη περίπτωση ή η παραγωγή κειμένου πρέπει να διδαχθεί

Με τα νέα βιβλία του Δημοτικού και Γυμνασίου στην Ε' και Στ΄Δημοτικού δίνονται κάποιες αρκετά σαφείς οδηγίες - σχεδιαγράμματα για την κατά περίπτωση παραγωγή κειμένου.
Η ύλη των τάξεων αυτών επαναλαμβάνεται θεωρητικά στην Α' και Β' Γυμνασίου. Λέω θεωρητικά γιατί ούτε οι συγγραφείς των βιβλίων ούτε κι αυτοί που τα ενέκριναν δείχνουν να το έχουν πολυκαταλάβει αυτό. Κι αυτό γιατί; Γιατί ενώ σύμφωνα με τις οδηγίες στο Δ.Π.Σ. πρέπει να διδαχθεί η περιγραφή και η αφήγηση, στα βιβλία δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες, δεν υπάρχουν σχεδιαγράμματα και βέβαια το μεγαλύτερο μέρος των κειμένων που ζητούνται από το βιβλίο δεν είναι κείμενα περιγραφής και αφήγησης!!!!

Από την άλλη μεριά εγώ ως καθηγητής δεν έχω καθόλου σαφή εικόνα του τι σημαίνει περιγραφικό κείμενο. Πώς στήνεται η παράγραφος σ' ένα περιγραφικό κείμενο. Τι πρέπει να προσέξει ο μαθητής, πώς πρέπει να κατευθύνει τη σκέψη του. Με άλλα λόγια στην ουσία αδυνατώ να τον βοηθήσω.

Τέλος, πόσος χρόνος δίνεται για την παραγωγή κειμένου; Είμαστε ικανοποιημένοι με 6 - 8 κείμενα τη χρονιά;

Φυσικά τα ίδια γίνονται και στις άλλες τάξεις του Γυμνασίου και στο Λύκειο.

Συμπέρασμα πρώτο: Τελικά μάλλον δε διδάσκουμε παραγωγή κειμένου.

Η δεύτερη περίπτωση ή η παραγωγή κειμένου πρέπει να διδαχθεί σύμφωνα με κάποια κριτήρια

Εκτός από την ορθογραφία, λίγο τη δομή της παραγράφου με τι άλλο έχουμε ασχοληθεί συστηματικά;
Συστηματικά σημαίνει ότι σε κάθε κείμενο ο μαθητής θα πρέπει να γνωρίζει κατά πόσο το κείμενο του ικανοποιεί τα κριτήρια αξιολόγησης, άρα ο μαθητής θα πρέπει να γνωρίζει τα κριτήρια αξιολόγησης, ώστε να φροντίζει να τα πετύχει. Φυσικά θα πρέπει να γνωρίζει τα κριτήρια και ο εκπαιδευτικός!!!
Πολύ συχνά αναφέρουμε ως παρατήρηση το "ελλιπής ανάπτυξη". Κατά πόσο στέκει μια τέτοια παρατήρηση; Είναι σαφές ότι δεν έχει την ίδια αξία σε όλες τις περιπτώσεις. Αρκεί μια γενικόλογη παρατήρηση για να βοηθήσει κάποιον; Αν μας πει κάποιος την ώρα που οδηγούμε ότι δεν παίρνουμε σωστά τη στροφή, μάς φτάνει αυτή η παρατήρηση για να μας κάνει καλύτερους οδηγούς;

Συμπέρασμα δεύτερο: Σε γενικές γραμμές δε διδάσκεται η παραγωγή κειμένου με βάση κάποια γνωστά για το μαθητή κριτήρια, άρα δεν αξιολογείται και σωστά.

Και ενώ, λοιπόν δε διδάσκουμε συστηματικά και σε ποσότητα την παραγωγή κειμένου, εμείς περιμένουμε από τους μαθητές μας να γράψουν!

Μα γι αυτό γεμίζουν τα φρονιστήρια!

Κι εδώ έρχεται λογικά το ερώτημα: η ποιότητα των εξετάσεων συμβαδίζει με την ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στα σχολειά μας; Ή να το θέσω ανάστροφα: Νομιμοποιείται το εκπαιδευτικό σύστημα να εξετάζει τους μαθητές σε κάτι που ουσιαστικά δεν τους το δίδαξε;

Σύστημα αναλυτικής αξιολόγησης.

2009-04-26T22:43:00.003+03:00

Ανεβάζω το σύστημα αναλυτικής αξιολόγησης για την παραγωγή κειμένου.

ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΝΑΛΥΤΙΚΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

Α. Ορθογραφία, Μορφολογία
1. Κακή χρήση του τόνου
2. Ακόμα και πολύ απλές λέξεις παρουσιάζονται με λάθη στην κλίση. Πολύ σοβαρά προβλήματα στην ορθογραφία.
3. Μερικά προβλήματα στις καταλήξεις των ουσιαστικών, αλλά αρκετά συχνά προβλήματα στις καταλήξεις των ρημάτων. Συχνά λάθη στην ορθογραφία των λέξεων.
4. Επαρκής έλεγχος στη γραφή των καταλήξεων, αλλά σποραδικά λάθη στη γραφή των λέξεων. Προβλήματα στην κλίση των αρχαιότροπων επιθέτων.
5. Κανένα πρόβλημα στο γραμματικό σχηματισμό των λέξεων. Πολύ καλός έλεγχος στην ορθογραφία, ακόμα και σε δύσκολες ή ασυνήθιστες λέξεις.

Β. Στίξη.
1. Τα σημεία της στίξης σχεδόν απουσιάζουν από το κείμενο.
2. Ικανοποιητική η χρήση της τελείας, αρκετά προβλήματα με το κόμμα και ανεπαρκής χρήση των άλλων σημείων στίξης.
3. Ελάχιστα προβλήματα με το κόμμα, δεν αξιοποιούνται τα άλλα σημεία στίξης.
4. Ελάχιστα προβλήματα με το κόμμα, αξιοποιούνται και τα άλλα σημεία στίξης.
5. Η στίξη εξυπηρετεί τη νοηματική συνοχή του κειμένου και, επιπλέον. αναδεικνύει τα σημεία στα οποία πρέπει να δοθεί έμφαση και ιδιαίτερος νοηματικός χρωματισμός.

Γ. Σύνταξη.
1. Η ασυνταξία προκαλεί δυσκολίες στην κατανόηση του νοήματος.
2. Πολύ απλοϊκή σύνταξη, χρήση κυρίως της παράταξης.
3. Ο πομπός προσπαθεί να χρησιμοποιήσει πιο σύνθετο λόγο, με υποτακτική σύνταξη, αλλά παρουσιάζονται προβλήματα που σχετίζονται με τη σαφήνεια του νοήματος και με τη χρήση της στίξης.
4. Χρήση πολύπλοκης σύνταξης, χωρίς προβλήματα τις περισσότερες φορές.
5. Χρησιμοποιείται μια ποικιλία συντάξεων, συμπεριλαμβανομένης και εκείνης των μετοχών.

Δ. Λεξιλόγιο.
1. Λεξιλόγιο περιορισμένο στις βασικές καθημερινές λέξεις.
2. Προσπάθεια του πομπού να διανθίσει το λόγο του με επίθετα και ορισμένες ειδικές ή ασυνήθιστες λέξεις. Τις περισσότερες φορές όμως, η χρήση τους δεν είναι επιτυχής και ακριβής.
3. Ο πομπός κατέχει ένα επαρκές βασικό λεξιλόγιο. Η προσπάθειά του, όμως, να εκφραστεί μεταφορικά ή να χρησιμοποιήσει ειδικές ή λιγότερο γνωστές λέξεις συναντά αρκετές φορές προβλήματα.
4. Ικανοποιητικός ο έλεγχος του πομπού στο λεξιλόγιο, με το οποίο μπορεί να εκφράσει και τις αφηρημένες έννοιες.
5. Κατοχή ενός πλούσιου λεξιλογίου. Ο πομπός έχει τη δυνατότητα και τη γνώση να επιλέγει ανάμεσα σε συνώνυμα, τη σωστή λέξη για τις απαιτήσεις του λόγου του κάθε φορά.

Ε. Οργάνωση του κειμένου.
1. Καμία ένδειξη λογικής οργάνωσης των σκέψεων.
2. Γίνεται λανθασμένος χωρισμός των παραγράφων, έτσι ώστε η ανάγνωση να δυσχεραίνεται μάλλον παρά να διευκολύνεται. Επίσης, δεν υπάρχει οργανωμένος νοηματικός άξονας.
3. Γίνεται κατάχρηση στο χωρισμό των παραγράφων, σχεδόν ύστερα από κάθε πρόταση. Λίγες διαρθρωτικές λέξεις χρησιμοποιούνται, οι οποίες δίνουν στο κείμενο στοιχειώδη συνοχή. Συχνά οι σκέψεις δεν τακτοποιούνται στο νοηματικό άξονα.
4. Ικανοποιητική παραγραφοποίηση. Λίγες διαρθρωτικές λέξεις χρησιμοποιούνται, οι οποίες δίνουν στο κείμενο στοιχειώδη συνοχή. Η αλληλουχία, όμως, των νοημάτων διασπάται, κάποιες φορές, και η δομή του κειμένου διαταράσσεται.
5. Η διάρθρωση του κειμένου, μια μεγάλη ακτίνα διαρθρωτικών λέξεων καθώς και η στίξη δηλώνουν ξεκάθαρα τη λογική σχέση των ιδεών, τα σημεία στα οποία πρέπει να δοθεί έμφαση κ.τ.λ. και γενικότερα οδηγούν τον αναγνώστη να δει το θέμα μέσα από την προοπτική του πομπού.

ΣΤ. Καταλληλότητα του περιεχομένου.
1. Καμία σχέση του περιεχομένου με το θέμα.
2. Περιορισμένη ανάπτυξη, που αφήνει ακάλυπτες σημαντικές πλευρές του θέματος.
3. Ορισμένες πλευρές του θέματος δεν έχουν αναπτυχθεί επαρκώς και, συνεπώς το περιεχόμενο δεν αναδεικνύει όλες τις δυνατότητες του θέματος.
4. Ο δέκτης αναγνώστης τελειώνει την ανάγνωση ικανοποιημένος, αλλά με την αίσθηση ότι χρειαζόταν κάτι ακόμη πριν κλείσει το θέμα.
5. Ικανοποιητική η ανάπτυξη του θέματος. Πλούσιο περιεχόμενο.

Ζ. Αποτελεσματικότητα.
1. Καμιά επικοινωνία του δέκτη δεν επιτυγχάνεται, καθώς δεν υπάρχει επίγνωση της ανάγκης αυτής.
2. Γίνεται προσπάθεια να χρησιμοποιήσει ο πομπός το γράψιμο ως εργαλείο για επικοινωνία. Η ιεράρχηση των σκέψεων και η δομή του κειμένου αρχίζουν να χρησιμοποιούνται έτσι, ώστε να εξυπηρετούν το σκοπό αυτό.
3. Συνείδηση του ιδιαιτέρου ακροατηρίου και προσπάθεια του πομπού να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του. Η αποτελεσματικότητα δεν είναι εξασφαλισμένη, αλλά πιθανή.
4. Η έμφαση σε συγκεκριμένα γεγονότα, χαρακτηριστικά, συναισθήματα κ.τ.λ. λειτουργεί έτσι, ώστε να εδραιωθεί μια επιτυχημένη επικοινωνία μεταξύ πομπού και δέκτη.
5. Η ισχυρή συνοχή και η κατάλληλη διάρθρωση του κειμένου, σε συνδυασμό με το προσωπικό στιλ, συνηγορούν στο να αποδεχτεί ο δέκτης την άποψη του πομπού και καθιστούν το λόγο του αποτελεσματικό.

Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

Το ερώτημα είναι γιατί δεν καθιερώθηκε η μέθοδος - καλή ή κακή, υπερβολική ή όχι - εδώ και τόσα χρόνια; Η απάντηση θα είναι κρυμμένη σε κάποιο συρτάρι κάποιου γραφειοκράτη-κομματόσκυλου!

2009-04-26T08:38:00.004+03:00

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα της παραγωγής κειμένου ως εξεταζόμενου μαθήματος στις πανελλαδικές εξετάσεις είναι η αξιολόγηση. Από τότε που κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά τα βιβλία της Έκθεσης-Έκφρασης στο Λύκειο, είχαν δοθεί οδηγίες για τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να αξιολογείται το κάθε κείμενο. Οι οδηγίες αυτές, βέβαια, δεν είχαν υποχρεωτικό χαρακτήρα κι έτσι έμειναν κενό γράμμα. Όσοι τις μελέτησαν και ενδιαφέρθηκαν να αναθεωρήσουν τον τρόπο αξιολόγησης που εφάρμοζαν, είδαν τα θετικά αποτελέσματα μιας ολοκληρωμένης αξιολόγησης από τις επιπτώσεις που είχαν στα παραγόμενα από τους μαθητές κείμενα. Οι πολλοί όμως, αγρόν ηγόρασαν.

Το δυστύχημα είναι ότι ποτέ οι διορθωτές στις πανελλήνιες δεν ενημερώθηκαν, δεν επιμορφώθηκαν, δεν ελέγχθηκαν συστηματικά για τον τρόπο με τον οποίο βαθμολογούν. Έτσι, έχουμε τις τεράστιες βαθμολογικές αποκλίσεις που παρατηρούνται κάθε χρόνο.

Το Υπουργείο από τη μεριά του απλώς στέλνει οδηγίες!
Αντιγράφω από τις "Οδηγίες για την αξιολόγηση της παραγωγής κειμένου στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας του ΓΕΛ και του ΕΠΑ.Λ. "

1. Το περιεχόμενο του παραγόμενου κειμένου αξιολογείται με είκοσι (20) μονάδες. Κριτήρια για την αξιολόγηση του περιεχομένου είναι: η συνάφεια των εκτιθέμενων σκέψεων με τα ζητούμενα του θέματος, η επαρκής τεκμηρίωση των σκέψεων με την παράθεση κατάλληλων επιχειρημάτων, η ανάπτυξη όλων των θεματικών κέντρων, η πρωτοτυπία των ιδεών, ο βαθμός επίτευξης του στόχου που επιδιώκεται με το παραγόμενο κείμενο κ.ά.

2. Η έκφραση/μορφή του κειμένου αξιολογείται με δώδεκα (12) μονάδες. Τα κριτήρια για την αξιολόγηση της έκφρασης είναι η σαφής και ακριβής διατύπωση, ο λεκτικός και εκφραστικός πλούτος, η επιλογή της κατάλληλης γλωσσικής ποικιλίας ανάλογα με το είδος του παραγόμενου κειμένου, η τήρηση των μορφοσυντακτικών κανόνων, η ορθογραφία και η σωστή χρήση των σημείων στίξης κ.ά.

3. Η δομή/διάρθρωση του κειμένου αξιολογείται με οκτώ (8) μονάδες. Τα κριτήρια για την αξιολόγηση της δομής είναι η λογική αλληλουχία των νοημάτων, η συνοχή του κειμένου (ομαλή σύνδεση προτάσεων, παραγράφων και ευρύτερων μερών του κειμένου), η ένταξη του παραγόμενου λόγου στο ζητούμενο επικοινωνιακό πλαίσιο κ.ά.

Είναι προφανές ότι, σε συνδυασμό με την εκτίμηση των επιμέρους στοιχείων (περιεχομένου, έκφρασης και δομής), είναι αναγκαία η συνολική θεώρηση του παραχθέντος κειμένου, πριν από την τελική αξιολόγησή του…»

Ακόμη όμως κι αυτές οι οδηγίες είναι γενικόλογες. Ας δούμε το δεύτερο κριτήριο. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνει την ορθογραφία. Έτσι γενικά και αόριστα. Ορθογραφικό λάθος είναι να γράψεις την κατάληξη του ρήματος με -ο- ή με -η-· ορθογραφικό λάθος είναι και ένα λάθος στο θέμα του ρήματος, π.χ. τελειώνο, τελιώνω. Ποιο από τα δύο λάθη είναι σημαντικότερο; Με ποιο βαθμό θα βαθμολογηθούν και τα δύο; Το λάθος της κατάληξης δείχνει άγνοια βασικών κανόνων της ορθογραφίας. Το λάθος στο θέμα δείχνει απλώς άγνοια της ορθογραφίας της συγκεκριμένης λέξης. Είναι ισοδύναμα; Σαφώς όχι. Όμως η ασάφεια των οδηγιών του υπουργείου θα οδηγήσει να θεωρήσουμε και τα δυο λάθη ως ισοδύναμα.

Να μείνουμε μια στιγμή και σ' ένα επιμέρους στοιχείο του τρίτου κριτηρίου· την ένταξη του παραγόμενου λόγου στο ζητούμενο επικοινωνιακό πλαίσιο. Έστω ότι στο θέμα ορίζεται ως επικοινωνιακό πλαίσιο μια επιστολή προς κάποιο φίλο. Αν είναι έτσι, τότε η έκφραση "δικέ μου, έπαθα μεγάλη πλάκα" είναι σωστή, αφού το επικοινωνιακό πλαίσιο την επιτρέπει. Πόσοι όμως βαθμολογητές θα τη δεχτούν ως σωστή. Συνηθισμένοι οι περισσότεροι στο στείρο βερμπαλισμό, θα την απορρίψουν χωρίς δεύτερη κουβέντα, κρίνοντάς την ως ακατάλληλη. Ταυτόχρονα θα επηρεαστεί η κρίση τους και για το πρώτο κριτήριο "λεκτικός και εκφραστικός πλούτος" αφού θα θεωρήσουν ότι ο μαθητής δεν έχει τον κατάλληλο λεκτικό και εκραστικό πλούτο! Με τι βαθμό τελικά θα βαθμολογήσουν το κείμενο; Θα οφείλεται σε λάθος του μαθητή ή σε άγνοια - λάθος του εξεταστή;

Μ' αυτές και με τούτες τις αστειότητες και προχειρότητες αντιμετωπίζεται τόσα χρόνια η έκθεση.
Τι θα πρέπει να γίνει:
α) να καταργηθεί από τα εξεταζόμενα μαθήματα.
β) αν δεν καταργηθεί, να γίνει συστηματική επιμόρφωση όλων όσων εμπλέκονται στη διδασκαλία και στην αξιολόγηση της παραγωγής κειμένου.

Τι θα γίνει απ' αυτά;
Τίποτα απολύτως.
Γιατί;
Γιατί "εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε", γιατί μ' αυτά και μ' εκείνα "ήμουνα νιος και γέρασα και τα μαλλιά μου άσπρισαν"

2009-04-18T11:03:00.001+03:00

ΕΥΧΕΣ

Η έκθεση

2009-02-21T09:05:00.005+02:00

Και να που έσκασε και η πρώτη απόφαση του νέου υπουργού: Μειώνεται κατά δέκα μονάδες η βαθμολόγηση της "έκθεσης"...

Όπως ήταν αναμενόμενο, ένα μεγάλο μέρος των συναδέλφων - κυρίως μη φιλολόγων αλλά και κάποιων λίγων φιλολόγων - το βρήκε θετικό, ενώ η πλειοψηφία των φιλολόγων άρχισε να ακονίζει τα μαχαίρια της, έσφιξε τις γροθιές της και άρχισε τις ρητορείες για τη γλώσσα που χάνεται, για την εκφραστική ικανότητα των μαθητών που υποβαθμίζεται κ.τ.λ.

Υπάρχουν μια σειρά από ερωτήματα που σχετίζονται τόσο με το χρόνο και τον τρόπο λήψης της απόφασης όσο και με την ίδια την "έκθεση" ως εξεταζόμενο μάθημα για την εισαγωγή στα ΑΕΙ και ΤΕΙ.

1. Η απόφαση αυτή του υπουργού έχει σχέση με την tabula rasa ή όχι;

Αν ναι, έγινε κάποιος διάλογος από μηδενική βάση;

2. Να υποθέσω ότι γνωμοδότησε γι' αυτήν κάποιος φορέας, π.χ. το παιδαγωγικό ινστιτούτο ;

3. Πρέπει να εξετάζονται οι μαθητές στην παραγωγή κειμένου;

Το ερώτημα δεν είναι καινούργιο. Συζητείται εδώ και πολλά χρόνια. Απλώς, κανείς δεν τολμάει να πει ξεκάθαρα ότι η έκθεση είναι περιττή ως εξέταση για τους υποψηφίους των μη φιλολογικών σχολών.
Μήπως αποδεικνύει κάτι διαφορετικό η πετυχημένη παραγωγή κειμένου;
Εξαρτάται η γνώση των μαθηματικών, της χημείας, της φυσικής, της βιολογίας από την παραγωγή κειμένου σχετικό με την παράδοση, το διάλογο...;

4. Πρέπει η παραγωγή κειμένου να περιορίζεται μόνο στην περίληψη και στην έκθεση ιδεών για καθετί το επιστητό;

Γιατί είναι σημαντικό να γράφει κανείς μόνο ψευτοδοκιμιακού τύπου κείμενα; Η περιγραφή, η αφήγηση δεν είναι είδη λόγου; Αν είναι, γιατί αποκλείονται;
Μήπως η περιγραφή είναι ίσως πιο σημαντική από το δοκίμιο για έναν υποψήφιο της ιατρικής ή της φυσικομαθηματικής;

5. Είναι λογικό με τα εφόδια που δίνει μ ό ν ο το σχολείο να γράψει ποιοτικό κείμενο ένας μαθητής;

Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι αν δεν πήγαιναν οι υποψήφιοι στα φροντιστήρια, όπου γράφουν καμιά τριανταριά κείμενα, θα ήταν άξιοι και ικανοί να μάθουν να γράφουν μόνο με τα 4 ή 5 ή 6 κείμενα που γράφουν στο σχολείο;

6. Είναι διδακτή η παραγωγή κειμένου;

Έχουμε απαντήσει θετικά στο ερώτημα εδώ και χρόνια, γι' αυτό και τα νέα βιβλία είναι προσανατολισμένα σ' αυτό το στόχο.

7. Είναι διδακτή η αξιολόγηση ενός γραπτού κειμένου;

Εδώ ερχόμαστε στο ζήτημα των ζητημάτων. Αν είναι η διδακτή η παραγωγή, τότε είναι διδακτή και η αξιολόγηση. Αυτό είναι ξεκαθαρισμένο στη διεθνή βιβλιογραφία, όμως το αντιπαρέρχεται επίμονα ένα μεγάλο μέρος των φιλολόγων καθώς αρνείται κάθε μεθοδική αξιολόγηση με βάση κάποια κριτήρια.

Και στην ελληνική άλλωστε βιβλιογραφία υπάρχουν εξαιρετικές δουλειές (δες εδώ), που αποδεικνύουν:

α) ότι είναι δυνατή η αντικειμενική αξιολόγηση ενός κειμένου με βάση προκαθορισμένα κριτήρια, π.χ. ορθογραφία, σύνταξη, δομή, επικοινωνιακό πλαίσιο κ.τ.λ.,
β) ότι όπου εφαρμόστηκε η αξιολόγηση έδινε σχεδόν τα ίδια αποτελέσματα, με ελάχιστη βαθμολογική απόκλιση,
γ) ότι βοηθάει κυρίως τους μαθητές, γιατί τους δείχνει εύκολα και γρήγορα τα σημεία στα οποία κάνουν λάθη, άρα τα σημεία που θα πρέπει να διορθώσουν,
δ) ότι μεγάλο μέρος των φιλολόγων βαθμολογεί με βάση υποκειμενικά και ακαθόριστα κριτήρια. Άλλωστε, το βλέπουμε στα αποτελέσματα των πανελληνίων: 35 μόρια ο α' βαθμολογητής, 85 μόρια ο β'!

Το ζήτημα της παραγωγής κειμένου είναι τεράστιο!
Το εκπαιδευτικό μας σύστημα θεωρητικά αναγνωρίζει τη σημασία του.
Στην πράξη το έχει γραμμένο στα παλιά του τα παπούτσια.
Αρκεί να δει κανείς τα βιβλία της γλώσσας: 9 διδακτικές ώρες μιας ενότητας για όλα τα άλλα, 1 ώρα για παραγωγή κειμένου.

Τέλος, μια απορία: αν καταργηθούν οι εξετάσεις, και οι απόφοιτοι του Λυκείου εγγράφονται στο Πανεπιστήμιο αμέσως, τότε τι θα έχει να πει η Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων και όλοι όσοι τάσσονται υπέρ της έκθεσης ως μάθημα που εξετάζεται για την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση;

Για το διάλογο, τα κτίρια κ.ά.

2009-02-01T12:21:00.006+02:00

"Πες μου το φίλο σου να σου πως ποιος είσαι", λέει μια παροιμία.
"Δείξε μου τα σχολικά κτίρια να σου πω τι εκπαίδευση έχεις" θα μπορούσε να γίνει μια παροιμιώδης έκφραση, τώρα που είναι και πάλι επίκαιρο το μέγα ζήτημα της δημόσιας εκπαίδευσης.

Ήθελα εδώ και πολύ καιρό να γράψω για τα σχολικά κτίρια, όλο όμως και το ανέβαλα. Νομίζω πως ήρθε πια ο καιρός του. Και ήρθε ο καιρός του, γιατί μπήκαμε για άλλη μια φορά στις ατελείωτες συζητήσεις του τίποτα. Δε θέλω, αλήθεια, να προδικάσω τις προθέσεις κανενός, αλλά όποιος έχει καεί από το γάλα φυσάει και το γιαούρτι.

Ποια συζήτηση για αναβάθμιση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης μπορεί να γίνει, όταν δε συζητάμε για τα λεφτά. ΛΕΦΤΑ, ΧΡΗΜΑΤΑ, money, πώς το λέτε εσείς εδώ, γιατί δε θυμάμαι πως το λέμε εμείς εκεί, που έλεγε και η Βασιλειάδου.

Πώς να αναβαθμίσεις το Δημοτικό ή το Γυμνάσιο ή το Λύκειο με τα υπάρχοντα κτίρια και τις υπάρχουσες υλικοτεχνικές υποδομές; Γίνεται;

Ας τα πούμε με παραδείγματα. Μιλάμε για την αναγκαιότητα της πληροφορικής στην εκπαίδευση. Ωραία και καλά (ως ένα βαθμό, γιατί χωράει πολλή συζήτηση το θέμα). Πώς όμως να κάνεις το μάθημα με υπολογιστές, όταν δεν έχεις υπολογιστές; Ή τους υπολογιστές που έχεις στο εργαστήριο πληροφορικής δεν μπορείς να τους χρησιμοποιήσεις, γιατί δεν υπάρχει ελεύθερη ώρα ή γιατί όταν υπάρχει ελεύθερη ώρα εσύ δεν κάνεις μάθημα με το τμήμα που θέλεις; Με τα λόγια όλα είναι ωραία! Στην πράξη τι γίνεται!

Κι αν ευσταθεί η δικαιολογία πως τα περισσότερα κτίρια είναι παλιά, τι να πεις για τα καινούρια; Πόσες αίθουσες εργαστηρίων πληροφορικής ή φυσικής ή χημείας ή καλλιτεχνικών προβλέπουν; Να μην πω για τις αίθουσες-εργαστήρια γλώσσας, κατά το παράδειγμα της Κύπρου. Να μη ρωτήσω βέβαια για τους υπόλοιπους χώρους, όπως βιβλιοθήκες, γυμναστήρια, αποδυτήρια, χώρους εστίασης.

Αν έχουμε κατά νου ένα άλλο σχολείο, ένα άλλο εκπαιδευτικό σύστημα, αυτό δε γίνεται να χωρέσει στα υπάρχοντα σχολικά κτίρια. Αν θέλουμε σχολειά σύμφωνα με το παράδειγμα του γαλλικού ή του γερμανικού ή του φιλανδικού μοντέλου δε γίνεται να μην έχουμε εργαστήρια, γυμναστήρια, χώρους εστίασης. Επιμένω με το χώρο εστίασης, γιατί το ζήσαμε και το ζούμε με τα ολοήμερα δημοτικά. Αν περάσει μια βόλτα το υγειονομικό δε νομίζω ότι θα μείνουν και πολλά σχολεία με ολοήμερο.

Εδώ, κάλλιστα μπορείτε να με βρίσετε που μιλώ για αίθουσες εστίασης όταν, κάνουμε μάθημα στα υπόγεια, στις αποθήκες, όταν καταργήσαμε τα γυμναστήρια και τα μετατρέψαμε σε αίθουσες με γυψοσανίδες! Δίκιο θα έχετε!

Και ο χορός των δικαιολογιών μακρύς. Τάχα μου στα μεγάλα αστικά κέντρα δεν υπάρχουν οικόπεδα. Άσχετο αν υπάρχουν οικόπεδα, τα οποία είναι δεσμευμένα για απαλλοτρίωση εδώ και χρόνια και περιμένουν την ημερομηνία αποδέσμευσής τους. Γύρω στη γειτονιά μου υπάρχουν τέσσερα τέτοια οικόπεδα, δεσμευμένα εδώ και δεκαετίες. Σ' όλο αυτό το διάστημα δεν έγινε καμιά προσπάθεια από το δήμο για την ανέγερση κάποιου σχολείου. Κι έπειτα βγαίνουν οι δημαρχαίοι και οι νομαρχαίοι στις τηλεοράσεις και λένε αρλούμπες. Γιατί άραγε παραμένουν έτσι τα οικόπεδα αυτά; Μήπως πρόκειται να κερδίσει κάποιος που δε θα γίνουν σχολεία; Έτσι ρωτάω, για πλάκα.

Κι η άλλη η δικαιολογία, τάχα μου ότι δεν έχουμε λεφτά. Καλέ, αλήθεια! Πόσα θα ξοδέψουν μόνο οι υπουργοί για να αλλάξουν τη διακόσμηση των γραφείων τους. Πόσα θα ξοδέψουμε για όπλα, για φόρμες παραλλαγής, για αρβύλες, για μπερέδες... (δες το άρθρο στο tvxs). Να μην αναφερθώ στα γνωστά 28 δις...

Άραγε ο κ. Μπαμπινιώτης πώς τη φαντάζεται την αλλαγή στην εκπαίδευση. Νομίζει πως είναι πολύ επαναστατική η ιδέα του με τα σχολικά φροντιστήρια το απόγευμα και πως με κάτι τέτοια θα γίνουμε Φιλανδία;
Δύο τινά έχω να πω:

α) πρέπει να μάθει ότι τα σχολικά φροντιστήρια πρωτολειτούργησαν ήδη από το 1980κάτι. Ήταν τα γνωστά μεταλυκειακά. Εξακολουθούν θεωρητικά να γίνονται ως σήμερα με άλλη ονομασία... (το γνωστό ελληνικό αλλάζει τα ρούχα του ο Μανολιός). Μα αν τα σχολικά φροντιστήρια λύνουν το πρόβλημα, τότε θα είχε λυθεί εδώ και χρόνια. Αλλά δεν...

β) Αν δε γίνονται σήμερα στα περισσότερα σχολεία τα φροντιστήρια είναι γιατί υπάρχουν τα λεφτά (έτσι λένε), γιατί η γραφειοκρατία (δηλαδή η πολιτική και οι πολιτικοί) κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να μην λειτουργούν, προβάλλοντας του κόσμου τις δικαιολογίες και φέρνοντας του κόσμου τα εμπόδια, π.χ. ο αριθμός μαθητών ανά τμήμα, οι προσλήψεις των καθηγητών κ.τ.λ.

Καημένε Μπαμπινιώτη, δεν ήξερες, δε ρώταγες;

Η συνέχει στο επόμενο, λόγω ψυχικής εξάντλησης.
Αυτή η εκπαίδευση με σκοτώνει!

Διάβολε, άρχισε ο διάλογος

2009-01-30T17:10:00.004+02:00

Πρώτα ορίστηκε ο υπεύθυνος του διαλόγου, που δεν είναι άλλος από τον κ. Μπαμπινιώτη (σχετικό άρθρο στο in.gr).

Όμως πριν καλά καλά αρχίσει ο διάλογος, άρχισαν τα όργανα. Ο άλλος υπεύθυνος σοφός για τα εκπαιδευτικά θέματα, ο κ. Βερέμης, δυσανασχέτησε για το ρόλο του κ. Μπαμπινιώτη και κατά συνέπεια το δικό του παραμερισμό, τα είπε έξω από τα δόντια, ότι αυτός είναι ο Καραμανλής του εκπαιδευτικού κι ο Μπαμπινιώτης ο υπουργός παιδείας, ο Μπαμπινιώτης του απάντησε, ο Βερέμης ίσως του απαντήσει κ.τ.λ. κ.τ.λ.

Μου αρέσει αυτή η ένταση!

Και μια κακία: οι απόψεις του κ. Μπαμπινιώτη για την αναμόρφωση της Παιδείας είναι τόσο ξεκάθαρες όσο ξεκάθαρες είναι και οι απόψεις του για τη γλώσσα;

Πόσο ωραίες είναι μερικές κακίες, που λέει και μια αγαπημένη φίλη.

1ο Υ.Γ. Η παροιμία που λέμε εμείς ο λαός "δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα" ταιριάζει εδώ; Όχι και τόσο... άλλωστε κι αυτοί της εκπαίδευσης ανθρώποι είναι.

2ο Υ.Γ. Το ανθρώποι μου αρέσει πάρα πολύ.

Γραμματική

2009-01-21T17:24:00.002+02:00

Υποθέτω ότι ο νέος υπουργός Παιδείας θα χρειάζεται ένα εύλογο χρονικό διάστημα ώστε να ενημερωθεί για τις νέες του αρμοδιότητες, τα προβλήματα της εκπαίδευσης, τα μικρά και μεγάλα κενά.
Ευελπιστώ ότι θα βρεθεί κάποιος από τους πολλούς παρατρεχάμενους να του πει πως εδώ και τέσσερα χρόνια δεν υπάρχει επίσημη σχολική γραμματική, αφού η προηγούμενη, του Τριανταφυλλίδη, μετά από ευδόκιμη υπηρεσία κρίθηκε ως ακατάλληλη, αφού τα νέα βιβλία της γλώσσας του γυμνασίου δεν τη χρησιμοποιούν σχεδόν καθόλου.
Ευελπιστώ ότι κάποιος θα εξηγήσει στον υπουργό ότι το ακατάλληλο της γραμματικής Τριανταφυλλίδη δεν κρίθηκε από κανένα συνέδριο γλωσσολόγων.
Ευελπιστώ ότι ο νέος υπουργός θα διερευνήσει τάχιστα, πριν από το διάλογο tabula rasa για την παιδεία, το ιδιαίτερα σοβαρό τούτο θέμα και θα προσπαθήσει να βρει τη λύση του.

Με τις λιγοστές μου γνώσεις θα μπορούσα να πληροφορήσω τον υπουργό ότι ο καθηγητής πανεπιστημίου που ανέλαβε τη συγγραφή της έχει ήδη (εδώ και 2 χρόνια) ολοκληρώσει το έργο του.

Περιμένω εναγωνίως να με πληροφορήσει κάποιος ως πότε θα διδάσκεται στο μάθημα της γλώσσας του Δημοτικού ότι η λέξη διατροφή είναι σύνθετη και στο μάθημα της γλώσσας του Γυμνασίου ότι η λέξη διατροφή είναι παράγωγη.

Επιτέλους, ας λύσει κάποιος κάποτε αυτή τη διαστροφή με τη διατροφή.

Ευελπιστώ η συζήτηση για τη γραμματική να μην τύχει της tabula rasa και quo vadis τύχης της υπόλοιπης εκπαίδευσης.

Υ.Γ.
Με tabula rasa και quo vadis πέρασα 20 χρόνια δάσκαλος. Υπομονή, έμειναν άλλα 15.

Λατινικά

2009-01-16T07:16:00.003+02:00

Tabula rasa ο ένας
Quo vadis ο άλλος
Άντε στα τσακίδια κι οι δυο σας,
λέω εγώ σεμνά και ταπεινά.

Ο διάλογος

2009-01-15T05:57:00.002+02:00

Αν θυμάμαι καλά, ο πρώτος διάλογος για την Παιδεία έγινε την εποχή που υπουργός παιδείας ήταν ο Σουφλιάς. Είχε τυπώσει τότε ο υπουργός ειδικά ερωτηματολόγια για τους εκπαιδευτικούς, για τους μαθητές και δε θυμάμαι για ποιους άλλους. Τα είχαμε συμπληρώσει, τα στείλαμε και μετά ο Σουφλιάς ... έπαψε να είναι υπουργός!

Τα ερωτηματολόγια κάπου συγκεντρώθηκαν, υποθέτω, κάποιος θα τα διάβασε, θα κωδικοποίησε τις απαντήσεις, ίσως και να έβγαλε κάποιο συμπέρασμα. Ίσως και να μην τα διάβασε κανείς. Δε μου φαίνεται περίεργο. Την απορία μου όμως εξακολουθώ να την έχω: τι να έγιναν όλα εκείνα τα ερωτηματολόγια;
Μετά τον Σουφλιά ήρθαν κι άλλοι υπουργοί. Έχασα πια τον μπούσουλα ποιοι από αυτούς ξεκίνησαν διάλογο για την παιδεία.

Κάποια στιγμή έγιναν της μόδας οι επιτροπές "σοφών. Επί Σημίτη πρέπει να ήτανε. Τότε είχαμε σοφούς για την οικονομία (επιτροπή Σπράου), επιτροπή για το ασφαλιστικό, επιτροπή για την παιδεία κλπ. Η επιτροπή σοφών είναι μια ωραία ιστορία. Βάζει η κυβέρνηση κάποιους σοφούς για να αποφανθούν για μια σειρά θεμάτων. Η κοινή γνώμη, που έχει ήδη πληροφορηθεί μέσω διαρροών τις αποφάσεις της επιτροπής, αντιδρά. Η κυβέρνηση όμως δε φέρει καμία ευθύνη, αφού οι προτάσεις δεν ήταν δικές της, αλλά της επιτροπής!

Τα τελευταία χρόνια έχουμε και τα δύο. Και τους σοφούς και το διάλογο. Η Μαριέτα ήθελε να κάνει διάλογο, ο Στυλιανίδης ήθελε να κάνει διάλογο, ε τι να κάνει και ο Άρης, είπε να κάνει κι αυτός ένα διάλογο!

Τόσα χρόνια διαλεγόμαστε σ' αυτόν τον τόπο.

Τώρα θα πρέπει να διαλεχθούμε για άλλη μια φορά για την περιβόητη εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Πιστεύει κανείς ότι οι κυβερνήσεις που τόσα χρόνια νομοθετούσαν εξεταστικούς νόμους άλλαξαν άποψη και συμφώνησαν με το πάγιο αίτημα των εκπαιδευτικών για αποδέσμευση του Λυκείου από τις εξετάσεις ή για την κατάργηση των εξετάσεων; Γίνονται τέτοιες αλλαγές από τη μια μέρα στην άλλη; Να που γίνονται. Γιατί όμως;

Αν νομιμοποιηθούν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα υπάρξει το εξής πρόβλημα. Από τη μια θα έχουμε δημόσια πανεπιστήμια στα οποία για να μπει κάποιος θα χρειάζεται να δώσει εξετάσεις και να γράψει κατά μέσο όρο 10 και από την άλλη θα έχουμε τα ιδιωτικά στα οποία θα μπαίνει όποιος θέλει μ' ότι βαθμό κι αν έχει, κάτι σαν το μπάτε σκύλοι αλέστε, της παροιμίας, σαν αυτό που γίνεται ως τα σήμερα.

Για να μην υπάρξει αυτή η "αδικία" δύο τινά πρέπει να γίνουν:
α) ή οι μαθητές να δίνουν εξετάσεις και για τα δημόσια και για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ή
β) να καταργηθούν οι εξετάσεις.

Πάντως θα γελάσουμε πάρα πολύ αν δούμε την ΟΛΜΕ, υπερασπιζόμενη το δωρεάν δημόσιο πανεπιστήμιο, να διαφωνεί με την ελεύθερη πρόσβαση.

Ερώτηση: Γιατί η κυβέρνηση δεν εξαγγέλλει ευθέως τη θέση της; Μήπως σκοπεύει να την πουλήσει ως προεκλογική υπόσχεση;

Καλώς τον Άρη

2009-01-08T07:25:00.004+02:00

Τέλειωσε κι αυτός ο υπουργός.
Τι έγινε, πώς έγινε, κανείς δεν το κατάλαβε.
Εκεί που συζητούσε με τον πρώτο για τη συνέχιση του μεταρρυθμιστικού έργου, αυτός τον έπαψε.
Γι' αυτό και ο πρώην δήλωσε με θλίψη ότι δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το έργο του, ότι ήθελε άλλους 8 μήνες...

Αν θυμάμαι καλά η πρώτη μεταρρυθμιστική πράξη του αποχωρήσαντος ήταν η αντικατάσταση του βιβλίου ιστορίας της Στ' Δημοτικού! Εκείνο το βιβλίο που ήταν η αιτία να μην επανεκλεγεί η προηγούμενη υπουργός Παιδείας. Άλλη μεταρρυθμιστική πράξη δε θυμάμαι. Όχι, λάθος έκανα. Είχαμε και μια δεύτερη· είχαμε εκείνη τη φθινοπωρινή φαρσοκωμωδία του προγραμματισμού! (Τι να έγιναν όλα εκείνα τα χαρτιά που συμπληρώθηκαν; Πού να βρίσκονται άραγε;) Είχαμε και μια τρίτη, να μην τον αδικώ. Ήταν εκείνη για το μάθημα των θρησκευτικών, που θα το παρακολουθούσαν όσοι ήθελαν, ενώ αυτοί που δε θα το παρακολουθούσαν δε θα δήλωναν το λόγο που δε θέλουν να το παρακολουθήσουν κι όσοι δε το παρακολουθούσαν θα παρακολουθούσαν κάτι άλλο, αλλά τελικά δεν πρόλαβα να παρακολουθήσω τι ακολούθησε... ... ... με παρακολουθείτε;

Τέλος πάντων, για ποιο μεταρρυθμιστικό έργο θλίβεται ο αποχωρήσας; Προφανώς θα εννοεί το τεράστιο πρόβλημα (;) της πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση!

Το έχουμε μάθει καλά το μάθημά μας τόσα χρόνια. Στο υπουργείο παιδείας η μεταρρύθμιση αφορά:
α) τους απόφοιτους του Λυκείου
και β) το διάστημα από τις 30 Ιουνίου ως τις 31 Αυγούστου.

Θα υπάρξει κανένας υπουργός που θα ασχοληθεί και με τους υπόλοιπους μαθητές και τις υπόλοιπες ημέρες του χρόνου;

Ας ελπίσουμε ότι ο Άρης θα αποτελέσει την εξαίρεση.

Ελπίζω κι εγώ σε κάτι πράγματα...

Τα δεκεμβριάτικα

2008-12-21T22:09:00.004+02:00

Από τα τόσα πολλά που έγιναν αυτές τις ημέρες, από τα τόσα λόγια που ειπώθηκαν, τις τόσες "βαθυστόχαστες" αναλύσεις ποιο συμπέρασμα προέκυψε για τους πολιτικούς και τις πολιτικές τους; Άραγε το κατάλαβαν οι πολιτικοί μας -μηδενός εξαιρουμένου- πως ό,τι έγινε, έγινε επειδή έπαψαν πια να εμπνέουν, επειδή κατάργησαν τον κατεξοχήν ρόλο των κομμάτων, που δεν είναι άλλος από το να αποτελούν την πηγή του οράματος για την κοινωνία του μέλλοντος;

Ο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ ξευτέλισαν το όνειρο της αλλαγής.
Ο Καραμανλής και η ΝΔ ξευτέλισαν το όνειρο της επανίδρυσης του κράτους.
Τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι ανίκανα ακόμη και να δώσουν την ψευδαίσθηση του ονείρου.
Έτσι, το 90% του εκλογικού σώματος έμεινε μετέωρο.

Η απαισιοδοξία και το αδιέξοδο που κυριαρχεί σε κάθε δημοσκόπηση πέρασε και στη νέα γενιά. Κι αν οι μεγαλύτεροι θάβουν το μηδενισμό τους μέσα στην κατανάλωση, κι αν την κατανάλωση την έκαναν τρόπο ζωής για τα παιδιά τους, ξέχασαν ότι κάπου στην άκρη της νεανικής ιδιοσυγκρασίας υπάρχει πάντα μια σπίθα που δε θέλει πολύ για να γίνει φλόγα και να κάψει τα πάντα.

Δε θέλω να γίνω μάντης κακών, όμως πολύ φοβάμαι ότι αφού οι πολιτικοί μας εξακολουθούν να υπνοβατούν -για τους δικούς τους μικροκομματικούς, ψηφοθηρικούς λόγους- θα δούμε κι άλλες θυμικές εξεγέρσεις.

Τέλος, θα ήθελα να προτρέψω αρκετούς τηλεμαλάκες να μελετήσουν την αρχή της γαλλικής επανάστασης. Ίσως κάτι να διδαχτούν.

Οι εκδρομές και οι υπηρεσίες

2008-12-06T13:07:00.003+02:00

Σ' αυτήν λοιπόν την τριήμερη (δες την προηγούμενη ανάρτηση) διανυκτερεύσαμε σ' ένα πεντάστερο (!) ξενοδοχείο, κάτω ακριβώς από την Ακρόπολη (το περίφημο Ντιβάνι). Οι γονείς των μαθητών επέμεναν μόνο για πεντάστερα ξενοδοχεία, πιστεύοντας ότι θα εξασφάλιζαν τις καλύτερες συνθήκες στα δωμάτια και τις υπηρεσίες.

Μόλις φτάσαμε και τακτοποιήθηκαν οι μαθητές μας στα δωμάτιά τους άρχισαν και τα προβλήματα. Ενώ τους είχαμε προειδοποιήσει ότι δεν τους συμφέρει σε καμιά περίπτωση να προτιμήσουν τετράκλινο, κάποιοι επέμεναν κι έτσι είχαμε δύο τετράκλινα. Με το που ανέβηκαν στα δωμάτια κατέβηκαν αμέσως, γιατί τα δωμάτια είχαν γεμίσει από κρεβάτια και δεν υπήρχε καθόλου χώρος ούτε και να περπατήσουν. Ευτυχώς, με το που το είπαμε στην Υποδοχή, αμέσως τα τετράκλινα αντικαταστάθηκαν από δίκλινα και το πρόβλημα λύθηκε.

Το 1ο ερώτημα που προκύπτει είναι: γιατί το ξενοδοχείο μας έδωσε τέτοια τετράκλινα και δεν εξήγησε ευθύς εξαρχής ότι ο χώρος του δωματίου δε θα είναι αρκετός; Μήπως έλπιζε ότι οι μαθητές δε θα αντιδρούσαν;

Με το που ξημέρωσε η δεύτερη μέρα και ψάχναμε στα δωμάτια τους μαθητές για να κατεβούν για το πρωινό, διαπιστώνω σ' ένα από τα τρίκλινα ότι δεν ήταν ακριβώς τρίκλινο, αλλά δίκλινο με συμπλήρωμα ως τρίτη κλίνη ένα "ράντζο". Ρωτάω τους μαθητές μου αν υπάρχουν κι άλλα τέτοια δωμάτια και διαπιστώνω με έκπληξη ότι τελικά τα πιο πολλά τρίκλινα είναι ραντζοτρίκλινα.

Απευθύνομαι στο συνοδό του πρακτορείου και του ζητώ να διαμαρτυρηθεί στη διεύθυνση του ξενοδοχείου. Και τι μου λέει ο υποτίθεται συνοδός που οφείλει να με προστατεύσει, ότι δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί, γιατί έτσι είναι τα τρίκλινα σ' όλα τα ξενοδοχεία. Του απαντώ ότι δεν είναι έτσι τα τρίκλινα, ότι τα τρίκλινα σημαίνουν τρεις κλίνες κι όχι δύο κλίνες κι ένα ράντζο, ότι το υποτιθέμενο δικό μου μονόκλινο είναι τρίκλινο (ένα διπλό και ένα μονό κρεβάτι), ότι οι μαθητές μου πλήρωσαν κλίνη κι όχι ράντζο, ότι οι γονείς των μαθητών θα γίνουν έξαλλοι μόλις μάθουν ότι πλήρωσαν του κόσμου τα λεφτά για να κοιμηθεί το παιδί τους στο ράντζο, ότι στο τέλος τέλος οφείλει να με προστατεύσει! Κοντεύουμε να καυγαδίσουμε κανονικά, παρόλα αυτά αρνείται επίμονα να κάνει την οποιαδήποτε ενέργεια.

Εδώ προκύπτει το 2ο ερώτημα: γιατί το ξενοδοχείο μας πετάει σε τέτοια δωμάτια; Οι μαθητές δεν είναι πελάτες; Μήπως είναι κατώτερης στάθμης πολίτες-άνθρωποι; Είναι δυνατόν τα ξενοδοχεία και τα πρακτορεία να μας εξαπατούν με τόση αναίδεια;

Καταλήγω στο μερίδιο της ευθύνης μας. Και τα πρακτορεία και τα ξενοδοχεία κάνουν τη δουλειά τους, (να το πω έτσι ωμά). Εμείς τι κάνουμε; Γιατί επιτρέπουμε με την άγνοιά μας, με την αδιαφορία μας ή τον ωχαδερφισμό μας να ευδοκιμούν τέτοιες καταστάσεις;

Τέλος, θα ήθελα να εφιστήσω την προσοχή όλων των συναδέλφων που ετοιμάζονται για εκδρομές να δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα στα συμβόλαια με τα τουριστικά πρακτορεία και να απαιτούν από τα ξενοδοχεία τις καλύτερες των συνθηκών και των υπηρεσιών.

Ας υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας.

Και να μην ξεχνάμε ότι τα πιο πολλά πρακτορεία και ξενοδοχεία επιβιώνουν χάρη στις μαθητικές εκδρομές.

Η τριήμερη

2008-12-03T18:45:00.004+02:00

Είχα αποφασίσει να μη συνοδεύσω ξανά μαθητές της Γ' Γυμνασίου στην περίφημη "εκπαιδευτική" εκδρομή στη Βουλή... είναι όμως που δεν άντεξα εκείνα τα μεγάλα μάτια που με κοιτούσαν παρακαλώντας με, εκλιπαρώντας με. Άφησα κατά μέρος τις αποφάσεις του παρελθόντος κι είπα να δώσω μια νέα ευκαιρία, κυρίως στον εαυτό μου. Ήταν τόσο όμορφα αυτά τα μάτια, ήταν τόσο γλυκές αυτές οι μισοάγουρες μισοώριμες φατσούλες που δεν μπόρεσα να αντισταθώ, με νίκησαν.

Η τριήμερη εκδρομή στη Βουλή καθιερώθηκε για να γνωρίσουν οι μαθητές, επισκεπτόμενοι το κοινοβούλιο, τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος και ταυτόχρονα να μάθουν την ιστορία του κτιρίου. Με αυτήν την ευκαιρία συμπληρώνουμε το πρόγραμμα με επισκέψεις σε διάφορους αρχαιολογικούς χώρους, π.χ. την Ακρόπολη ή το Σούνιο, με θεατρικές παραστάσεις, επισκέψεις σε μουσεία, πινακοθήκες κ.τ.λ. Τέλος, αφιερώνουμε και μια βραδιά για διασκέδαση. Αυτοί τουλάχιστον ήταν οι στόχοι μας και γι' αυτό τις πραγματοποιούσαμε.

Όμως, κάπου στράβωσε όλη η υπόθεση. Οι στόχοι μας χάθηκαν στη διαδρομή και από όλο το πρόγραμμα της εκδρομής τελικά απέμενε αυτό που δεν είχαμε υπολογίσει, τις διανυκτερεύσεις. Έτσι, κουβαλούσαμε μαθητές από τον ένα αρχαιολογικό χώρο στο άλλο μουσείο, από το θέατρο στην πινακοθήκη και κανένας ή σχεδόν κανένας δεν άκουγε τίποτα. Γεμάτοι αδιαφορία σέρνονταν υπάκουα από εδώ κι από εκεί με αυτιά κλειστά και μάτια σφραγισμένα. Η Ακρόπολη τελικά δεν ήταν τίποτα άλλο παρά πέτρες, στην πινακοθήκη οι πίνακες ήταν μουτζούρες που τις κάνει κι ένα παιδάκι κ.τ.λ. κ.τ.λ. Το μόνο που ενδιέφερε τα παιδιά ήταν πώς θα περάσουν το βράδυ στο δωμάτιο, πόσες "εξυπνάδες" θα κάνουν, πώς θα ξεγελάσουν τους καθηγητές, πώς θα παρακάμψουν τους περιορισμούς, πώς θα δείξουν ότι μεγαλώνουν...

Ξέφυγε από τα χέρια μας ο εκπαιδευτικός χαρακτήρας της εκδρομής, χάθηκε, εξανεμίστηκε και οι ευθύνες μας εδώ είναι τεράστιες. Γιατί είναι προφανές ότι δεν γίνεται επίσκεψη σε κανένα χώρο, αν προηγουμένως δεν έχει γίνει η κατάλληλη προετοιμασία κι αν μετά την εκδρομή-επίσκεψη δε γίνει απολογισμός των γνώσεων. Το μόνο που απέμεινε λοιπόν, είναι η διανυκτέρευση και η διασκέδαση. Κι εδώ άλλο ένα τεράστιο μερίδιο ευθύνης. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που συνάδελφοι επέτρεψαν την κατανάλωση αλκοόλ στα διάφορα μαγαζιά σε παιδιά κάτω των 17 ετών ή που τους έσερναν σε μπουζουκομάγαζα για να ακούσουν τις φίρμες της εποχής.

Έλπιζα ότι αυτή τη φορά θα ήταν αλλιώς τα πράγματα. Μου φαινόντουσαν πιο ώριμοι αυτοί οι μαθητές...
Δε φρόντισα όμως να κάνω και αυτά που έπρεπε...

Άλλωστε έτσι όπως εξελίχτηκε αυτός ο θεσμός, ποιοι μαθητές είναι διατεθειμένοι να μελετήσουν, να έχουν μαζί τους ερωτηματολόγια, να καταγράψουν ό,τι παρακολουθούν; Για τους μαθητές μας η τριήμερη είναι μόνο η διασκέδαση και η διανυκτέρευση.

Αν είναι τότε έτσι, την επόμενη φορά γιατί να τους πάμε στην Αθήνα και να μη διανυκτερεύουμε σ' ένα ξενοδοχείο στην πόλη μας, να τους αφήσουμε να ξεσαλώσουν το βράδυ και το πρωί τους παίρνουμε;

Έτσι, δεν ξαναπάω καμιά εκδρομή.

Τρίμηνα

2008-11-18T21:16:00.004+02:00

Πέρασε κοντά ένας μήνας από την προηγούμενη ανάρτηση. Ας γκρινιάξω, λοιπόν, για άλλη μια φορά μετά από την μπλογκανάπαυση, η οποία οφείλεται κατά ένα μέρος και στις πολλές υποχρεώσεις στο Γυμνάσιο.

Μία από τις αλλαγές που έγιναν τα τελευταία χρόνια στο λύκειο ήταν η αντικατάσταση των 3 τριμήνων από τα 2 τετράμηνα. Δυστυχώς, αυτή η μείωση δεν πέρασε στα γυμνάσια. Ίσως να φαίνεται ασήμαντο γεγονός για κάποιον που δεν έχει σχέση με τα εκπαιδευτικά θέματα, είναι όμως αρκετά σημαντικό. Αν η διδακτική χρονιά χωρίζεται στα τρία (τρίμηνα), τότε θα πρέπει να βγουν τρεις προφορικοί βαθμοί, ένας για κάθε τρίμηνο. Ο προφορικός βαθμός προκύπτει από την καθημερινή εξέταση και από τα υποχρεωτικά γραπτά διαγωνίσματα. Η χρονιά, βεβαίως, υποτίθεται ότι αρχίζει στις 11 Σεπτεμβρίου. Στην πραγματικότητα όμως, σε πολλά σχολεία της Ελλάδας, παρόλες τις μεγαλόστομες διακηρύξεις των εκάστοτε υπουργών, η χρονιά αρχίζει ουσιαστικά στις αρχές ή στα μέσα ή και στα τέλη του Οκτώβρη! Κι ενώ η χρονιά μόλις έχει αρχίσει, εμείς θα πρέπει να βγάλουμε βαθμούς, δηλαδή να αξιολογήσουμε την πορεία των μαθητών, των μαθητών που καλά καλά δεν ξέρουμε ούτε τα ονόματά τους. Αρχίζει, λοιπόν, ένας αγώνας δρόμου για να παραδώσουμε ύλη, ώστε να βάλουμε διαγώνισμα, για να έχουμε στις 30 Νοεμβρίου, που τελειώνει το τρίμηνο, τους πρώτους βαθμούς. Με άλλα λόγια ΧΑΜΟΣ! Υπάρχει και μια ωραία σχετική παροιμία: "Τρεχάτε ποδαράκια μου, να μη σας χέσει ο κώλος". Τα θύματα; Γνωστή η απάντηση...
Οι μαθητές, περνούν ένα μήνα, συνήθως το Νοέμβριο, στον οποίο θα πρέπει να διαβάζουν, για να γράψουν στα διαγωνίσματα. Υπολογίστε ότι τα μαθήματα στα οποία γράφουν διαγώνισμα είναι περίπου 14 με 16...ΠΑΝΙΚΟΣ!

Μήπως θα έπρεπε γενικότερα να αναδιοργανώσουμε τον εκπαιδευτικό χρόνο αλλά και τις εκπαιδευτικές αργίες;

Οι εισαγγελείς

2008-10-19T08:58:00.006+03:00

Λίγο μετά την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς κι ενώ μόλις είχαν ξεκινήσει τα μαθήματα - μετά από τις καθυστερήσεις στις τοποθετήσεις στην ανατολική Θεσσαλονίκη - άρχισαν και οι καταλήψεις.
Δε θα αναφερθώ καθόλου στους λόγους που οδηγούν τους μαθητές σε κατάληψη του σχολείου τους.

Εκείνο που με εντυπωσιάζει είναι ο τρόπος που αντιδρά η εισαγγελία. Ποινικοποίησε τους καταληψίες μαθητές και τους γονείς τους, προσπαθώντας να λύσει μ' αυτόν τον τρόπο το πρόβλημα. Πρόβλημα της εισαγγελίας, θα μου πείτε.

Εκείνο όμως που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί η εισαγγελία δεν ποινικοποιεί και τις συνθήκες με τις οποίες γίνονται τα μαθήματα. Από πού να ξεκινήσω και πού να σταματήσω:
από τη διπλή βάρδια στα σχολεία;
από το ότι περίπου 40% των νηπίων δε βρήκαν θέση στα δημόσια νηπιαγωγεία, ενώ το κράτος υποτίθεται ότι οφείλει να παρέχει δημόσια εκπαίδευση;
από την κατάργηση των εργαστηρίων φυσικών επιστημών και τη μετατροπή τους σε κοινές αίθουσες;
από το ότι σε πάρα πολλά σχολεία γίνονται μαθήματα σε υπόγειες αίθουσες, ενώ απαγορεύεται ρητά;
από τον ανεξέλεγκτο τρόπο με τον οποίο οι δήμοι διαχειρίζονται τα χρήματα των σχολείων;
από την ακαταλληλότητα των κτιρίων;
από το ότι πολλά νεόδμητα σχολεία βρίθουν από κακοτεχνίες;
από το ότι πολλά νεόδμητα σχολεία κρίθηκαν ακατάλληλα, δεν τα παρέλαβαν οι δήμοι και κανένας εργολάβος δεν τιμωρήθηκε;
από τη λειτουργία διαφόρων καφέ έξω από τα σχολεία, παρά την αντίθετη νομολογία;

Αυτά δεν αφορούν την τήρηση των νόμων;

Υπάρχει κάποιος λόγος που οι εισαγγελείς παραβαίνουν το νόμο;

Υπάρχει περίπτωση να επέμβει κάποιος εισαγγελέας και να ποινικοποιήσει τους εισαγγελείς, επειδή δεν τηρούν τους νόμους;

Για το Θανάση και πάλι

2008-10-13T23:12:00.003+03:00

Η συνέχεια μιας ιστορίας

Αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία:

Κλείνει ο φάκελος για την πτώση του «Χιούι» με τους τρεις νεκρούς
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Του ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΟΥΛΗ

Χωρίς απαγγελία κατηγοριών για πρόσωπα ολοκληρώθηκε η έρευνα του ανακριτή του Στρατοδικείου Θεσσαλονίκης για την πτώση του «Χιούι» με τους τρεις νεκρούς -μέλη του πληρώματος, σε αγροτική περιοχή ανάμεσα στις λίμνες Κορώνεια και Βόλβη Θεσσαλονίκης. Δεν προέκυψαν κατηγορούμενοι, λόγω καταστροφής των πειστηρίων από την πτώση και την πυρκαγιά που ξέσπασε στα συντρίμμια του ελικοπτέρου. Το περιστατικό έγινε δίπλα στην παλιά εθνική οδό Θεσσαλονίκης-Καβάλας το πρωί της 18ης Μαρτίου.

Οι πραγματογνώμονες που κλήθηκαν να παράσχουν τις τεχνικές τους γνώσεις σχετικά με αίτια και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έπεσε το στρατιωτικό ελικόπτερο δήλωσαν αδυναμία να εκδώσουν πόρισμα. Κατέθεσαν ότι το πτητικό μέσο καταστράφηκε σε τόσο μεγάλο βαθμό, που ήταν αδύνατος ο έλεγχος της μηχανής.

Τα έγγραφα τεχνικών ελέγχων και συντήρησης του ελικοπτέρου δεν έδειξαν κάτι το επιλήψιμο και ο ανακριτής διαβίβασε τη δικογραφία στον αρμόδιο εισαγγελέα του Στρατοδικείου, ο οποίος αναμένεται να κάνει πρόταση προς το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών για την παύση της ποινικής δίωξης ή τη διενέργεια συμπληρωματικής έρευνας.

Το «Χιούι» είχε απογειωθεί με καλό καιρό από τη στρατιωτική μονάδα της Αλεξάνδρειας Ημαθίας ενώ οι χειριστές του αρχικά είχαν επικοινωνία με τον Πύργο Ελέγχου της Μίκρας Θεσσαλονίκης. Το πλήρωμα δεν ανέφερε μηχανική βλάβη και στη συνέχεια το ελικόπτερο έπεσε κάθετα χωρίς να περιέλθει σε κατάσταση αναγκαστικής προσγείωσης και χάθηκε από τα ραντάρ έξω από το Βασιλούδι Θεσσαλονίκης. Διερχόμενοι οδηγοί το είδαν να συντίβεται και να τυλίγεται αμέσως στις φλόγες.

Από τα συντρίμμια του ανασύρθηκαν νεκροί ο 33χρονος κυβερνήτης, ανθυπασπιστής της Αεροπορίας Στρατού Ευστάθιος Καρδόπουλος, ο 24χρονος συγκυβερνήτης, επιλοχίας Αθανάσιος Κατσιάς και ο 28χρονος μηχανοσυνθέτης, αρχιλοχίας Ευάγγελος Καστανίδης. Ο θάνατός τους επήλθε από πολλαπλές κακώσεις από την πρόσκρουση του ελικοπτέρου στο έδαφος.

Έτσι απλά, έτσι εύκολα τελειώνουν όλα;
Ώστε, λοιπόν, οι ζωές τριών ανθρώπων που χάθηκαν άδικα, που χάθηκαν εξαιτίας της εγκληματικής αμέλειας κάποιων "υψηλά ιστάμενων", δε λογαριάζονται καθόλου;
Ώστε, λοιπόν, δε θα βρεθούν για άλλη μια φορά οι ένοχοι;

Σ' αυτόν τον τόπο, άλλωστε, δεν υπάρχουν ποτέ ένοχοι!

Ο απρογραμμάτιστος προγραμματισμός ή η φάρσα

2008-10-01T05:52:00.004+03:00

Το νέο που μας έφερε η νέα σχολική χρονιά ήταν η απαίτηση του υπουργείου να προγραμματίσουμε τη ύλη που θα διδάξουμε και να στείλουμε αυτόν τον προγραμματισμό στους συμβούλους.

Ένας ψιλοπανικός έπεσε στα σχολεία. Τι είναι τούτο που μας ζητάνε, γιατί το θέλουνε, τι να προγραμματίσουμε, τι κρύβεται πίσω από αυτόν τον προγραμματισμό, ήταν μερικές από τις κουβέντες-προβληματισμούς που ακούγονταν σε όλους τους συλλόγους. Οι συζητήσεις έδιναν και έπαιρναν, χαρτιά κυκλοφορούσαν, ξεθάφτηκαν τα περσινά βιβλία ύλης κι όλοι έστυβαν το μυαλό τους να προγραμματίσουν...

Κάποιοι θυμήθηκαν και την ΟΛΜΕ! Έψαξαν να βρουν τι είχαν να πουν επ' αυτού οι συνδικαλιστές. Διάφορες γνώμες ακούγονταν... Κάποιοι, κυρίως οι φιλοκυβερνητικοί, προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν την ορθότητα της απόφασης. "Ναι" έλεγαν, "πρέπει να γίνει αυτός ο προγραμματισμός, αφού τον ζητάει το υπουργείο." "Όχι" , απαντούσαν οι άλλοι, "δε χρειάζεται ο προγραμματισμός, γιατί το μόνο που ενδιαφέρει το υπουργείο είναι η αξιολόγηση κι ο προγραμματισμός είναι η αρχή αυτής της αξιολόγησης."

Πέρα από τις συνδικαλιστικές τοποθετήσεις κάποιοι προβληματίστηκαν και για την ουσία του προγραμματισμού. "Χρειάζεται", έλεγαν οι μεν "για να μπορούμε με τάξη και οργάνωση να ρυθμίσουμε την πορεία της διδασκαλίας". "Δε χρειάζεται", έλεγαν οι δε, "γιατί δεν μπορείς να προγραμματίσεις για όλη τη χρονιά, για ένα τμήμα που δεν ξέρεις τη δυναμική του."

Για να μην τα πολυλογούμε, τα χαρτιά συμπληρώθηκαν, τα πρακτικά γράφτηκαν κι όλα μαζί στάλθηκαν.

Κανείς όμως δεν είχε υπολογίσει το αυτονόητο: ότι ζούμε σε χώρα μαγική.

Μόλις κόπασε ο θόρυβος και κατακάθησε ο κουρνιαχτός, το υπουργείο με το παιδαγωγικό ιστιτούτο έστειλε με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο τη βόμβα.

Τι βόμβα ήταν αυτή; Μα φυσικά, ο προγραμματισμός διδασκαλίας, με άλλα λόγια οι οδηγίες για τις ενότητες που θα διδαχτούν κανονικά, για τις ενότητες που θα διδαχτούν περιληπτικά και για τις ενότητες που θα παραλειφτούν.

Κι ο προγραμματισμός που κάναμε μετά από τόσες συζητήσεις και με τόσο κόπο πού πήγε;

Μα φυσικά στα γραφεία των συμβούλων...

Όλα αναιρέθηκαν από τη μια στιμγή στην άλλη! Τόσο απλά.

Και να θέλεις να πάρεις στα σοβαρά αυτό το υπουργείο και το παιδαγωγικό του ιστιτούτο, δε σ' αφήνουν.

Μας έβαλαν να περάσουμε όλη αυτή τη διαδικασία και μετά μας είπαν, ξέρετε δε μας νοιάζει τι προγραμματίσατε, τώρα θα κάνετε αυτό που προγραμματίσαμε εμείς!

Την ώρα που έγραφα τα παραπάνω σκέφτηκα το εξής παράδοξο και ιλαροτραγικό:
Μήπως όλη αυτή η ιστορία ήταν μια φάρσα του υπουργείου; Μήπως ήθελαν να μας βάλουν να παιδευτούμε και μετά να μας πουν σαν τα παιδάκια: Σας γελάσαμε!

Σβήνουμε τα φώτα

2008-09-16T16:46:00.001+03:00

Στις 17 Σεπτεμβρίου, στις 10 παρά 10 το βράδυ
κλείνουμε όλα τα φώτα και όλες τις ηλεκτρικές συσκευές
για 10 λεπτά.

Αφήνουμε τη Γη ν' αναπνεύσει

Παιχνίδια της μοίρας

2008-09-02T16:34:00.002+03:00

Διάβασα στην Ελευθεροτυπία το παρακάτω άρθρο. Έμεινα άφωνος.
Το αντιγράφω.

Πλανήτης ΓΗ

Όταν το συναίσθημα επικρατεί της «λογικής»

Επιμέλεια: ΕΡΣΗ ΒΑΤΟΥ

Πολλές φορές τις τελευταίες δεκαετίες, διάστημα κατά το οποίο ασχολούμαι με το λεγόμενο «εξωτερικό δελτίο», αυτή την ειδικότητα της δημοσιογραφίας που καλύπτει έναν τεράστιο αριθμό θεμάτων από όλον τον κόσμο, έχω αναρωτηθεί αν το κοινό που διαβάζει αντιλαμβάνεται τις ανθρώπινες ιστορίες πίσω από τα νούμερα. Αν κατανοεί τι σημαίνει ένας τυφώνας να ξεσπιτώνει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, μια βόμβα να ξεκληρίζει μια ολόκληρη οικογένεια, ένα αγόρι να μπαίνει σε ένα σχολείο και να σπέρνει τον όλεθρο σε παιδιά σαν τα παιδιά μας.

Ο 12χρονος Ρακάν Χασάν

Στο βάθος όλων των ιστοριών, ακόμα και αυτών που αφορούν φυσικές καταστροφές, υπάρχει μια βαριά πτυχή αμιγώς πολιτική που ορθώς επιχειρεί ο δημοσιογράφος να αναδείξει. Με νηφαλιότητα. Ομως έρχονται στιγμές, στην καθημερινή ενασχόλησή μας με σεισμούς, καταποντισμούς, πολέμους και καταστροφές, που το συναίσθημα επικρατεί της λογικής. Και είναι τότε που καθίσταται σαρωτική η αίσθηση της αδικίας.

Πάνε κοντά δύο χρόνια που άρχισα να παρακολουθώ μέσα από τις δημοσιεύσεις της εφημερίδας της Νέας Αγγλίας «Boston Globe» την ιστορία του 12χρονου Ρακάν Χασάν, ενός αγοριού από τουρκομάνικη φυλή του Ιράκ για το οποίο δεν θα μαθαίναμε ποτέ αν παρών στην τραγωδία του δεν ήταν ένας κορυφαίος φωτοειδησεογράφος, Αμερικανός με ελληνογερμανικές ρίζες, ο Κρις Χονδρός. Ο Κρις, που δούλευε για το Getty Images, ήταν «εγκιβωτισμένος» (θυμάστε τη λέξη του πολέμου) σε ένα περίπολο του αμερικανικού στρατού στο Ιράκ. Ηταν ένα κρύο βράδυ του Γενάρη του 2005, όταν το αυτοκίνητο που μετέφερε τον Ρακάν μαζί με τρεις από τις αδελφές του, τον μικρό αδελφό του και έναν ξάδελφο κατευθυνόταν προς το σπίτι τους. Οδηγός ήταν ο πατέρας του και συνοδηγός η μητέρα του. Ο πατέρας οδηγούσε βιαστικά, καθώς οριακά πρόφταινε την απαγόρευση κυκλοφορίας, και έτσι δεν πρόλαβε να σταματήσει σε σήμα τού αμερικανικού περιπόλου. Πριν ο μικρός και οι επιβαίνοντες καταλάβουν τι συμβαίνει, οι γονείς του ήταν νεκροί και ο ίδιος βαριά τραυματισμένος. Το αυτοκίνητο σταμάτησε ακυβέρνητο. Ανάμεσα στα ουρλιαχτά των παιδιών και με το αίμα παντού επάνω του, ο Ρακάν άκουσε σε ακατάληπτη γλώσσα κάποιον να φωνάζει. Ηταν ένας Αμερικανός που με τον πιο τραγικό τρόπο είχε διαπιστώσει ότι επρόκειτο για «αμάχους». Ο Κρις Χονδρός, χάρη στον οποίο μαθεύτηκε η ιστορία, βοηθούσε και ταυτόχρονα τραβούσε φωτογραφίες για να βγει το θέμα προς τα έξω. Λίγες ημέρες αργότερα, και ενώ είχε ήδη διαπιστωθεί στο Ιράκ ότι το παιδί ήταν ουσιαστικά παράλυτο -είχε χτυπηθεί στη σπονδυλική στήλη-, οι φωτογραφίες αυτές δημοσιεύτηκαν στο «Newsweek» και το «Time».

Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ ο Χονδρός κινητοποίησε όσους μπορούσε, για να τους πείσει να μεταφέρουν το παιδί στην Αμερική για θεραπεία. Στο Ιράκ δεν είχε καμία ελπίδα. Την άσκηση πιέσεων ανέλαβε η φίλη του Χονδρού, Μάρλα Ρουτζίσκα, μια 28χρονη Αμερικανίδα που εργαζόταν σε ανθρωπιστική οργάνωση στο Ιράκ. Εχοντας βρει γιατρό για να αναλάβει το παιδί και δουλεύοντας σκληρά για τη βίζα του, έφυγε για το Ιράκ. Στα μέσα του Απριλίου του 2005 η Μάρλα σκοτώθηκε από επίθεση αυτοκτονίας, που στόχο είχε αμερικανικό στρατιωτικό κονβόι.

Έναςανάπηρος καρκινοπαθής Αμερικανός, που εργαζόταν στο ταχυδρομείο, διάβασε την ιστορία της Μάρλα και του Ρακάν και έστειλε το απόκομμα στον γερουσιαστή Τεντ Κένεντι μαζί με λίγες λέξεις: «Εχετε τη δύναμη να βοηθήσετε». Ο γερουσιαστής βοήθησε. Βρέθηκαν χρηματοδότες και γιατροί για την αποκατάσταση του Ρακάν και το παιδί έφτασε στη Μασαχουσέτη τον Σεπτέμβριο του 2005. Χρειάστηκαν πάρα πολλοί μήνες και τεράστια πίστη για να μπορέσει το παιδί να σταθεί στα πόδια του. Γιατί οι γιατροί κατάφεραν να του αποκαταστήσουν τη βάδιση σε έναν μεγάλο βαθμό. Τον πιο σημαντικό ρόλο όμως έπαιξαν όλοι αυτοί που έγιναν φίλοι του, από το προσωπικό του νοσοκομείου μέχρι τα παιδιά των δημοσιογράφων που κάλυπταν την ιστορία του. Και έφτασε κάποτε η ώρα που το αγόρι, στην προεφηβεία πια, έπρεπε να επιστρέψει σε μια κανονική ζωή. Οι προτάσεις για υιοθεσία ήταν πολλές - άλλωστε ο Ρακάν ήταν ορφανός, τα αδέλφια πίσω πολλά και οι θείοι δύσκολα τα έφερναν βόλτα. Εκείνος έβαλε τέλος σε όλα. Είπε ότι θέλει να γυρίσει στην πατρίδα και μόνο εκεί. Ο θεράπων γιατρός του δεν μπορούσε να φέρει αντίρρηση. Τον δέσμευσε να έχει επαφή μαζί του για να τον παρακολουθεί όταν χρειάζεται και ο Ρακάν έφυγε. Ήταν αρχές του περασμένου Ιουλίου όταν όλοι οι φίλοι του αγοριού έμαθαν τα νέα. Αγνωστοι δράστες είχαν ισοπεδώσει το σπίτι της οικογένειάς του στη Μοσούλη με μία βόμβα. Ο Ρακάν είχε μια φορά κοροϊδέψει τον θάνατο. Τη δεύτερη δεν τα κατάφερε. Η είδηση για έναν ακόμα νεκρό στο Ιράκ δεν πέρασε εκείνη την ημέρα ούτε στα ψιλά των εφημερίδων.

Αντιγραφή από την "Ελευθεροτυπία" της Τρίτης, 2 Σεπτεμβρίου 2008

Ο Κυρ επισημαίνει

2008-08-31T10:22:00.002+03:00

Από "Το Βήμα της Κυριακής", Κυριακή 21 Αυγούστου 2008

Το όνειρο του υπουργού

2008-08-29T07:54:00.004+03:00

Ούτε κι αυτός ο υπουργός μπόρεσε να ξεφύγει από την πεπατημένη των προηγούμενων. Κι αυτός ονειρεύεται να νομοθετήσει ένα νέο τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, θεωρώντας ότι έτσι θα επιτελέσει έργο για το οποίο θα τον θυμούνται και θα τον δοξάζουν οι επόμενες γενιές, όπως δοξάστηκαν και οι προηγούμενοι υπουργοί!

Θα συνεχιστεί για άλλη μια φορά το θέατρο του παραλόγου. Σύμφωνα με τα όσα ζήσαμε τόσα χρόνια το έργο θα έχει την εξής υπόθεση: Στην αρχή οι διάφοροι ειδικοί θα διατυπώσουν τις προτάσεις τους. Οι συνδικαλιστικοί και άλλοι φορείς θα διατυπώσουν τις αντιρρήσεις τους. Το υπουργείο στο τέλος θα διαμορφώσει μιαν άποψη την οποία θα προτείνει ως σχέδιο νόμου. Σχεδόν όλοι θα διαφωνούν με το προτεινόμενο σχέδιο. Στο τέλος ο υπουργός, η κυβέρνησή του και οι βουλευτές της πλειοψηφίας θα το ψηφίσουν. Μετά από τον πρώτο ή έστω το δεύτερο χρόνο εφαρμογής του η κυβέρνηση θα αρχίσει να κλονίζεται εξαιτίας του νόμου. Ο πρωθυπουργός θα δείξει την πόρτα στον υπουργό. Ο επόμενος υπουργός θα αρχίζει να αναιρεί το νομοσχέδιο του προκατόχου του. Κάποια στιγμή θα έρθει ένας άλλος υπουργός και το έργο θα αρχίσει να ξαναγράφεται απαράλλακτο...

Το δίδαγμα: Οι υπουργοί δε διαβάζουν ιστορία.

Δε θα ασχοληθώ αυτή τη φορά με την αναγκαιότητα ή όχι της αλλαγής του τρόπου πρόσβασης στην τριτοβάθμια, ούτε καν με την αναγκαιότητα της ποιοτικής αναβάθμισης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Αυτά είναι γνωστά. Ας δούμε όμως το όλο εκπαιδευτικό σύστημα με μιαν άλλη οπτική.

Έστω ότι αναβαθμίστηκαν οι σπουδές σ' όλες τις βαθμίδες. Έστω ότι όλη η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι της ποιότητας της νομικής του Χάρβαρντ. Έστω ότι όλοι οι απόφοιτοι των Λυκείων μπαίνουν και βγαίνουν από την τριτοβάθμια έχοντας αριστεύσει. Μετά; Ποια θα είναι η συνέχεια; Σε ποια αγορά εργασίας θα απορροφηθούν όλοι αυτοί οι απόφοιτοι; Πού θα βρουν δουλειά οι μηχανολόγοι μηχανικοί, οι ναυπηγοί, οι αεροναυπηγοί και όλες αυτές οι περίφημες ειδικότητες;

Το πρόβλημα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης δεν είναι ποιοι μπαίνουν, αλλά ποιοι βγαίνουν και τι κάνουν μετά αυτοί που βγήκαν. Δεν έχει καμιά σημασία αν μπεις άριστος, βγεις άριστος και μετά δεν μπορείς να δουλέψεις, επειδή δεν υπάρχουν δουλειές. Αυτό το έχουν καταλάβει πρώτοι απ' όλους οι μαθητές, γι' αυτό άλλωστε ένα μεγάλο μέρος των αριστούχων μας ονειρεύεται να γίνει χωροφύλακας ή στρατιωτικός, με μισθό της πείνας, αλλά πάντως μισθό!

Το πρόβλημα, λοιπόν, δε σχετίζεται με τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια.
Το πρόβλημα είναι η συνεχής αποβιομηχάνιση της χώρας και η συνεχής συρρίκνωση των επαγγελμάτων. Αν φτάσουμε στο σημείο μηδέν, όπου δε θα υπάρχει καμιά βιομηχανία, άρα καμιά θέση εργασίας, τότε θα συμβούν δύο τινά: ή θα αποφοιτούν μελλοντικοί πτυχιούχοι άνεργοι ή οι απόφοιτοι θα είναι η νέα γενιά μεταναστών. Ήδη το έχει γράψει μια αγγλική εφημερίδα (δε θυμάμαι ποια) και ήδη ένας αριθμός νέων δουλεύει στο εξωτερικό.

Όσοι δεν ξενιτευτούν θα μπορούν να στραφούν στους νέους συναρπαστικούς εργασιακούς κλάδους, όπως της κατ' οίκον διανομής πίτσας ή της διανομής διαφημιστικών φυλλαδίων και θα μπορούν να συζητούν για το νέο νομοσχέδιο που θα κατατεθεί για άλλη μια φορά σχετικά με τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

ΥΓ Σκεφτόμουν να καταργήσω το δεσμό στα τραγούδια της ξενιτιάς... μάλλον θα χρειαστεί!

Ξανά Ιβάν Γκολ

2008-07-18T09:42:00.003+03:00

39

Κατοικώ στο σώμα μιας νεκρής
όλη η χαρά μου πέταξε
τα μάτια μου ορθάνοιχτα δεν παγιδεύουν πια το φως
τα γόνατά μου θρύβονται σαν άμμος
όλα φεύγουν μπροστά μου
μόνο τ' αγρίμια τριγυρνάνε ακόμα
κι οσμίζονται το λείψανο της καρδιάς μου

40

Μαδήστε όλα τα λουλούδια
ποδοπατήστε τις φτέρες
κόψτε τις εκατόχρονες φοινικιές
ξεριζώστε τις δάφνες της δόξας
και φυτέψτε
μπροστά στην άδεια καλύβα μου
το μαύρο κυπαρίσσι
το δάχτυλο
του θανάτου

Και πάλι Ιβάν Γκολ

2008-07-17T12:54:00.003+03:00

35

Θεοί! Ξεριζώστε τα μάτια μου
που ανοίγουν διάπλατα δίχως να τον βλέπουν
κόψτε τα χέρια μου που μείναν άδεια
κομματιάστε τ' άχρηστα μπράτσα μου
σταματήστε τ' ανήσυχα πόδια μου
και τις γοργόφτερες κνήμες μου
στον άσκοπο πια δρόμο τους

Θεοί! Θανατώστε με
για να με φέρει στο νου του ακόμα μια φορά

Το 35ο από τα 40 ποιήματα-τραγούδια της συλλογής "Μαλαισιακά τραγούδια". Η μετάφραση είναι του Ε.Χ. Γονατά, εκδόσεις Στιγμή, Αθήνα, 1988

Ιβάν Γκολ

2008-07-16T07:54:00.007+03:00

16

Όταν το ηφαίστειο με τ' ανασηκωτά χείλια
φτύνει αίμα
αναταράζει τη γη
καίει τα δάση
σκοτώνει τα πουλιά
και τρώει τον ήλιο
δε φοβάμαι

Φοβάμαι
όταν τα σφιγμένα χείλη σου
σωπαίνουν

Το 16ο από τα 40 ποιήματα-τραγούδια της συλλογής "Μαλαισιακά τραγούδια". Η μετάφραση είναι του Ε.Χ. Γονατά, εκδόσεις Στιγμή, Αθήνα, 1988

Ο Ιβάν Γκολ

Άνδρας και γυναίκα, E. Munch, 1888

Μελαγχολία, E. Munch, 1894-95

ΤΟ ΔΑΣΟΣ Ντίνος Χριστιανόπουλος

2008-07-14T18:16:00.003+03:00

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
βλασταίνουν φύλλα και κλαδιά
κι έρχονται τα πουλιά του έρωτα και κελαηδούνε.

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
οι σπόροι τους φυτρώνουν δάσος σκοτεινό,
στις λόχμες του ο φόβος ενεδρεύει.

Ζώα μικρά και ζώα άγρια το κατοικούν,
όχεντρες έρπουν και ρημάζουν τις φωλιές μας,
λιοντάρια ετοιμάζονται να μας ξεσκίσουν.

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
έγιναν δάσος σκοτεινό και μας πλακώνει.

Και πάλι Νερούντα

2008-07-05T09:20:00.003+03:00

Το 18ο από τα 20 ερωτικά ποιήματα του Πάμπλο Νερούντα:

Εδώ σε αγαπάω. Στα σκοτεινόχρωμα πεύκα χτενίζει τα μαλλιά του ο άνεμος.

Φωσφορίζει η σελήνη πάνω στ' αλήτικα νερά της θάλασσας.

Περνάνε μέρες, μέρες απαράλλαχτες,

αποπέμποντας η μια την άλλη.

Τα τούλια της ομίχλης σκίζονται

σε φιγούρες λεπτές ορχουμένων.

Ασημόχρυσος γλάρος πετιέται

μες απ' το δίσκο του ήλιου που βασιλεύει.

Εδώ κι εκεί ένα άλμπουρο. Και πάνω, στα ύψη, αστέρια.

Ω εκείνο εκεί το μαύρο σταυρωτό τουρκέτο της βαρκούλας!

Κατάμονο.

Πετιέμαι κάπου - κάπου από το λήθαργο

κι είμαι μούσκεμα ως το μεδούλι.

Βουίζει κι αντιβουίζει το πέλαγος.

Κι εδώ είν' το λιμάνι.

Εδώ σ' αγαπάω.

Εδώ σ' αγαπάω εγώ!

Δεν πα' να σε κρύβει όσο θέλει ο ορίζοντας - ματαιοπονεί!

Εσένα σ' αγαπάω εγώ· επιμένω·

ακόμα και μέσα στην ψύχρα των γύρω πραγμάτων.

Κάθε τόσο φεύγουν τα φιλιά μου

και πάνε μαζί με τα καράβια εκείνα,

τα ποντοπόρα, και φτάνουν πέρ' απ' το τέρμα, στα εκείθε.

Κάθομαι εδώ παρατημένος σαν τις γέρικες άγκυρες.

Μαραζώνουν οι μόλοι βαρύτερα,

μόλις έρχεται να δέσει εκεί το βράδυ.

Χαραμίζεται η ζωή μου μέσα στην πείνα που με τρώει αδίκως.

Αγαπώ αυτό που δεν έχω. Είσαι μακριά εσύ, τόσο μακριά.

Ο καημός μου πιάνεται στα χέρια με τ' ανελέητα δειλινά.

Έρχεται όμως μετά η νύχτα και με καλοπιάνει με τραγούδια.

Και το φεγγάρι βάνει το γαϊτανάκι των ονείρων να γυρνάει.

Με κοιτάν με τα μάτια σου από πάνω

τα πιο μεγάλα αστέρια.

Κι εκεί που, αγάπη μου, σε αγαπώ,

τα πεύκα μες στον άνεμο

λαχταράνε να τραγουδήσουν τ' όνομά σου

με τις πευκοβελόνες τους.

Άννα Αχμάτοβα, Η καταδικαστική απόφαση

2008-07-03T22:35:00.004+03:00

Η καταδικαστική απόφαση

Κι έπεσεν η λέξη, η πέτρινη του νόμου
πα στο στήθος μου το ακόμα ζωντανό.
Τι να γίνει, από καιρό προετοιμαζόμουν
όπως όπως θα τα βγάλω πέρα και μ' αυτό.

Έχω σήμερα πολλές δουλειές. Για μέτρα:
Πρέπει κάθε μνήμη ευθύς να σκοτωθεί
πρέπει την καρδιά να κάνω πέτρα
πρέπει πάλι τη ζωή να μάθω απ' την αρχή.

Γιατί αλλιώς ... Θροΐζει, να, ζεστά το θέρος
στο παράθυρό μου στέκω κι είναι σαν γιορτή.
Το 'λεγε η καρδιά μου από καιρό, τα ξέρω
τούτο εδώ το φως και τ' άδειο σπίτι στη σιωπή.

Καλοκαίρι 1939

Μετάφραση Άρης Αλεξάνδρου
Το δανείστηκα από το βιβλίο: Άννα Αχμάτοβα, "Ρέκβιεμ", Εκδ. Υπερίων, 1998

Μελίνα Μερκούρη, Αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι

2008-07-03T22:24:00.002+03:00

Καλοκαιρινοί προβληματισμοί

2008-07-03T18:09:00.004+03:00

Η αλήθεια.
Στ' αλήθεια τι είναι η αλήθεια; Λέει το Λεξικό Τριανταφυλλίδη: α) η ιδιότητα που έχει κάτι, όταν εκφράζει την πραγματικότητα, β) αυτό που είναι σύμφωνο με ό,τι πραγματικά υπάρχει, γ) η ίδια η πραγματικότητα, δ) η γνώμη που επιβεβαιώνεται από την εμπειρία και που είναι γενικά αποδεκτή.
Με λίγα λόγια η αλήθεια αποτελεί επιστημονική ή εμπειρική επιβεβαίωση της πραγματικότητας.
Πόσες αλήθειες ξέρουμε για τη φύση των πραγμάτων, για παράδειγμα, και πόσες αλήθειες ξέρουμε να υπάρχουν στις σχέσεις των ανθρώπων;

Ποιος λέει την αλήθεια;

Η πίστη
Επειδή δεν τα πολυκαταφέρνουμε με την αλήθεια, βρήκαμε την πίστη.
Ό,τι δεν αποδεικνύεται από την αλήθεια το κάνουμε πίστη, το δεχόμαστε ως αληθινό. Δεν ξέρουμε αν είναι αληθινό ή δε φτάνει η νόησή μας να ανακαλύψει την αλήθεια του, γι'αυτό και απλώς το δεχόμαστε ως αληθινό.

Αλλά και με την πίστη τα πράγματα είναι δύσκολα. Ποιον να πιστέψει κανείς;

Κι ενώ η αλήθεια και η πίστη είναι δύο διαφορετικά πράγματα, εμείς πολλές φορές τα συνταιριάζουμε, κι έτσι λέμε για παράδειγμα: Πιστεύω ότι λες την αλήθεια;

Πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε ότι αυτός λέει την αλήθεια κι όχι ο άλλος;

Encounter, Escher Maurits Cornelis, 1944

100η με 100

2008-07-02T08:49:00.006+03:00

Γι' αυτήν την 100η ανάρτηση διάλεξα το 14ο από τα 100 ερωτικά σονέτα του Νερούντα.

Χρειάζομαι χρόνο για να υμνήσω τα μαλλιά σου.
Θέλω να τα παινέψω τρίχα τρίχα:
άλλοι εραστές να ζήσουν ζητάν με κάποια μάτια,
μου φτάνει εμένα να 'μαι ο κομμωτής σου.

Στην Ιταλία Μέδουσα σε βαφτίσαν
για των μαλλιών σου το σγουρό κι ουράνιο φέγγος.
Πλεχτή μου - εγώ - και μπερδευτή μου σε φωνάζω:
ξέρει η καρδιά μου πώς να μπει στο τρίχωμά σου.

Όταν σε ξεπλανεύουν τα ίδια σου τα μαλλιά σου,
μη με ξεχνάς, πως σ' αγαπώ θυμήσου,
και μη μ' αφήνεις να χαθώ χωρίς εκείνα

στο σκοτεινό αυτόν κόσμο με τα πολλά σοκάκια
που 'ναι γεμάτος ίσκιους, διαβατάρηδες πόνους,
ώσπου ν' ανέβει ο ήλιος στον πύργο των μαλλιών σου.

Η μετάφραση είναι του Ηλία Ματθαίου και τη δανείστηκα από το βιβλίο: Πάμπλο Νερούντα Εκατό ερωτικά σονέτα, εκδ. Γνώση, 2001

Me falta tiempo para celebrar tus cabellos.
Uno por uno debo contarlos y alabarlos:
otros amantes quieren vivir con ciertos ojos,
yo sólo quiero ser tu peluquero.

En Italia te bautizaron Medusa
por la encrespada y alta luz de tu cabellera.
Yo te llamo chascona mía y enmarañada:
mi corazón conoce las puertas de tu pelo.

Cuando tú te extravíes en tus propios cabellos,
no me olvides, acuérdate que te amo,
no me dejes perdido ir sin tu cabellera

por el mundo sombrío de todos los caminos
que sólo tiene sombra, transitorios dolores,
hasta que el sol sube a la torre de tu pelo.

Οι παραπεμπόμενοι

2008-07-01T06:15:00.003+03:00

Ένας από τους λόγους που κόβεται ένας μαθητής ή μάλλον μια από τις δικαιολογίες που φέρνουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί, όταν κόβουμε ένα μαθητή, είναι αυτή της θεωρίας των χαστουκιών. Λέμε, δηλαδή, ότι στη ζωή του ο άνθρωπος εισπράττει πολλά χαστούκια, γι' αυτό είναι καλό να συνηθίσει από μικρός στα χαστούκια, άρα κόβουμε ένα μαθητή, του δίνουμε ένα χαστούκι, για να συνηθίσει...
Είναι ευρέως διαδεδομένη αυτή η στάση. Όμως...

Αν όντως στη ζωή του ο άνθρωπος εισπράττει πολλά χαστούκια, αν όντως πρέπει να συνηθίσει από μικρός στα χαστούκια, τότε γιατί τα χαστούκια δεν τα δίνουμε σ' όλους τους μαθητές; Γιατί δε χαστουκίζουμε-κόβουμε και τους καλούς μαθητές και χαστουκίζουμε-κόβουμε μόνο τους αδύναμους; Γιατί πριμοδοτούμε, στην περίπτωση αυτή, με την παιδαγωγική αξία του χαστουκιού μόνο τους αδύναμους και τη στερούμε από τους καλούς;

Στόχος του σχολείου είναι να διαπλάθει χαρακτήρες που θα φέρουν τα κακά στοιχεία της κοινωνίας ή θέλουμε να διαπλάσουμε χαρακτήρες για μιαν άλλη κοινωνία; Μας έχουν τρελάνει τα τελευταία χρόνια στην κοινωνία της ανισότητας στην οποία ζούμε, με την έννοια του ανταγωνισμού σε τέτοιο βαθμό που την έχουν μετατρέψει σε ηθική αρχή. Η αρχή του ανταγωνισμού σημαίνει ότι κάνω ό,τι είναι δυνατό για να είμαι καλύτερος από τον άλλον. Δε με ενδιαφέρει ο άλλος, ενδιαφέρομαι μόνο για το εγώ μου. Εγώ να είμαι καλός, εγώ να γίνω πλούσιος, εγώ να τα έχω όλα και οι άλλοι ας πάνε στο διάολο. Το ερώτημα που τίθεται είναι σαφέστατο: θα συμφωνήσουμε εμείς με αυτήν την αρχή που μας έχουν επιβάλει κάποιοι για δικό τους όφελος και θα διαπλάθουμε χαρακτήρες σύμφωνα με την αρχή αυτή ή θα αντιτάξουμε στον ανταγωνισμό τους την αλληλεγγύη; Με άλλα λόγια θα μοιράζουμε χαστούκια στον αδύναμο ή θα προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε τον αδύναμο;
Εγώ προσωπικά διαλέγω τη δεύτερη στάση.

Θα πρέπει επίσης να δούμε πολύ προσεκτικά το προφίλ του παραπεμπόμενου-αδύναμου μαθητή. Σχεδόν ποτέ δεν είναι αδύναμος μαθητής το παιδί του εκπαιδευτικού, του γιατρού, του δικηγόρου, σε γενικές γραμμές το παιδί που προέρχεται από μια οικογένεια μορφωμένων. Το γιατί το ξέρουμε. Ακόμη κι αν δεν αριστεύσει, ακόμη κι αν δεν περάσει μετά από τις περίφημες πανελλαδικές στο πανεπιστήμιο, κάπου θα τα καταφέρει να σπουδάσει, αφού η οικογένειά του πάντα θα το προστατεύει.

Συνήθως, αδύναμοι μαθητές είναι τα παιδιά που οι γονείς τους είναι χαμηλού μορφωτικού ή οικονομικού επιπέδου. Ή ακόμη τα παιδιά που οι γονείς τους στην ουσία τα έχουν εγκαταλείψει, έχουν αδιαφορήσει για την πορεία τους. Το μεγαλύτερο μέρος από τα παιδιά αυτά χάνεται ήδη στους πρώτους μήνες της Α' τάξης του Δημοτικού. Εκεί τους έχουν διαμορφώσει και οι γονείς τους και οι δάσκαλοί τους και οι συμμαθητές τους την αντίληψη ότι δεν τα "παίρνουν", ότι είναι τεμπέληδες, ότι είναι "κακοί" μαθητές.

Μήπως γίνεται καμιά σοβαρή προετοιμασία στην προσχολική ηλικία; Μήπως υπάρχουν διαγνωστικά τεστ για να καταλάβουν οι γονείς και κυρίως οι δάσκαλοι την πνευματική ηλικία του κάθε παιδιού; Τίποτα τέτοιο δε συμβαίνει, και το ξέρουμε καλά. Τι σημαίνει, όταν στο Γυμνάσιο, για παράδειγμα, μετά από 6 χρόνια Δημοτικού, διαπιστώνουμε ότι κάποιο παιδί είναι δυσλεκτικό; Σημαίνει ότι για 6 ολόκληρα χρόνια κανένας δε στάθηκε από πάνω του, κανένας δεν το αντιμετώπισε ως άτομο. Αυτό το παιδί, όμως, σαφώς δεν έχει μάθει να γράφει, σαφώς και θεωρείται κακός, τεμπέλης κ.τ.λ., άρα θα ανήκει στους παραπεμπόμενους.

Φυσικά δεν είναι όλοι οι παραπεμπόμενοι δυσλεκτικοί. Η σφραγίδα όμως του "κακού", η οποία μπαίνει πολύ εύκολα, θα ακολουθεί πάντα ένα παιδί και θα του απαγορεύει να πιστέψει στον εαυτό του. Το σχολείο για ένα τέτοιο παιδί δεν είναι χώρος χαράς αλλά εξευτελισμού και καταναγκασμού.

Από την άλλη υπάρχουν τα παιδιά εκείνα που πράγματι έχουν κάποια υστέρηση. Επειδή το αδιάφορο εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν ενδιαφέρεται για τα παιδιά αυτά, γεμίζουν τις τάξεις μας. Είναι τα παιδιά αυτά που τα κόβουμε τον Ιούνιο, για να τα περάσουμε το Σεπτέμβριο. Και ρωτώ: αφού θα τα περάσουμε ούτως ή άλλως το Σεπτέμβριο, τότε γιατί τα κόβουμε τον Ιούνιο; Πρέπει να αποδείξουμε κάτι σε κάποιον; Έχει μεγαλύτερη σημασία αυτό το κάτι ή εκείνος ο κάποιος από το ίδιο το παιδί;

Υπάρχει μια ακόμη κατηγορία μαθητών: αυτών που παραιτήθηκαν. Είναι τα παιδιά εκείνα που στο Δημοτικό ή στο Γυμνάσιο ήταν καλοί και στη συνέχεια κάτι στράβωσε. Είναι, ίσως, η πιο τρανή απόδειξη της αποτυχίας του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Γιατί ούτε τον "κακό" μπορούμε να τον κάνουμε "καλό", αλλά επιτρέπουμε να μετατραπεί και ο "καλός" σε "κακό"!

Όλοι αυτοί είναι οι παραπεμπόμενοί μας.

Και ποια είναι η μέριμνα γι' αυτούς που παραπέμπονται;
Μήπως γίνονται καλοκαιρινά μαθήματα;
Λογικά σκεπτόμενοι δε θα έπρεπε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού κάποιος να φροντίζει να διδάξει και πάλι σ' αυτά τα παιδιά όλα όσα δεν κατάφεραν να διδαχτούν κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς; Από πού, δηλαδή, και πώς θα κατανοήσει κάποιος την ετεροπροσωπία ή τη χημική αντίδραση ή την εξίσωση; Θα τα καταλάβει μόνος του; Ή μήπως θα πρέπει να πάει στο φροντιστήριο και στα ιδιαίτερα, για να πληρώνει; Αυτό είναι εκπαίδευση;

Τέλος, ας μη στεκόμαστε στις ελάχιστες των περιπτώσεων που κάποιοι το Σεπτέμβριο είναι διαβασμένοι ή που άλλαξε η ζωή τους επειδή παραπέμφθηκαν κάποτε και μετά έγιναν καλοί στο μάθημα που παραπέμφθηκαν. Αυτές είναι εξαιρέσεις. Ο κανόνας λέει ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των παραπεμπόμενων του Σεπτεμβρίου έρχονται αδιάβαστοι και τους περνάμε, επειδή εμείς το αποφασίζουμε κι όχι επειδή το αξίζουν.

Αν μια ολόκληρη χρονιά δεν έχουμε καταφέρει να κερδίσουμε ένα μαθητή, αν δεν τον έχουμε πείσει και δεν τον έχουμε κάνει όχι να αγαπήσει, αλλά έστω να συμπαθήσει κάποιο μάθημα και να ενδιαφερθεί, δεν πιστεύω ότι θα τον σώσουμε κόβοντάς τον για το Σεπτέμβρη.

Τα αποτελέσματα

2008-06-18T16:48:00.005+03:00

Ήρθαν και πάλι οι μέρες κρίσης του Ιούνη και πάλι θα συνεδριάσουν οι σύλλογοι των καθηγητών για να βγάλουν τα αποτελέσματα, αφού προηγουμένως έχουν διορθώσει τα γραπτά των μαθητών.
Η σκηνή θα επαναληφθεί για άλλη μια φορά σ' όλα τα σχολεία με τις καταστάσεις των μαθητών που προάγονται - απολύονται, με εκείνες όσων παραπέμπονται για το Σεπτέμβρη και με εκείνες όσων απορρίπτονται.
Και πέρσι είχα σχολιάσει την κατάσταση. Όσοι δε βαριούνται... εδώ

Για τη σημερινή όμως ανάρτηση η αφορμή ήταν άλλη.
Έχουμε στο σχολείο ένα παιδάκι. Διετές στην Α' τάξη. Μετά από υπόδειξη μιας συναδέλφου, το πήγαν οι γονείς του για τις σχετικές εξετάσεις νοημοσύνης, όπου αποδείχτηκε αυτό που ξέραμε όλοι οι συνάδελφοι, ότι η νοημοσύνη του ήταν κάτω του ορίου. Ο νόμος δεν προβλέπει τίποτα γι' αυτά τα παιδιά. Οι δυσλεκτικοί μπορούν να εξετάζονται προφορικά, κι αυτό είναι σωστό. Γι' αυτά τα παιδιά όμως, παρότι έχουν ουσιαστικότερο πρόβλημα από ένα δυσλεκτικό, δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη. Το ζήτημα επαφίεται απλώς στην επιείκεια των εκπαιδευτικών.

Κι ενώ λοιπόν όλοι το βοήθησαν, να που βρέθηκε πάλι ο σοφός καθηγητής των μαθηματικών, που περίμενε από ένα παιδί κάτω του ορίου νοημοσύνης να λύσει τις ασκήσεις και να ξέρει τη θεωρία στα μαθηματικά. Και το έκοψε. Και δεν παίρνει κι από λόγια. (Ο καθηγητής)

Μα είναι δυνατόν να υπάρχει τόση βλακεία στον κόσμο; Δηλαδή πώς μπορεί να σκέφτεται αυτός ο άνθρωπος; Με ποια λογική κόβει ένα παιδί που δεν καταλαβαίνει; Τελικά ποιος είναι κάτω του ορίου ο μαθητής ή ο καθηγητής;

Κι αυτό το κοιμισμένο κράτος θα ενδιαφερθεί ποτέ για τίποτα ουσιαστικό;

Τα παιδιά και τα κορίτσια

2008-06-13T19:16:00.010+03:00

Είχα πολύ καιρό ν' ακούσω ή να διαβάσω αυτήν την έκφραση, "τα παιδιά και τα κορίτσια". Και να που τη συνάντησα στο βιβλίο της Ιστορίας της Α' Γυμνασίου, σελ. 48
Αντιγράφω:

"Ο τρόπος με τον οποίο είχε οργανωθεί η ζωή στη Σπάρτη επηρέασε και την αγωγή των νέων. Τα παιδιά από την ηλικία των επτά ετών τα αναλάμβανε η πόλη. Ζούσαν όλα μαζί σε ομάδες, όπου μάθαιναν να υπομένουν τη σκληρή ζωή και τις κακουχίες. Διδάσκονταν ανάγνωση, γραφή, μουσική και χορό. Με ανάλογο τρόπο εκπαιδεύονταν και τα κορίτσια, τα οποία συμμετείχαν ελεύθερα σε πολλές εκδηλώσεις της πόλης. Έπρεπε και αυτά να αποκτήσουν δυνατό σώμα και να διαπλάσουν ηθικό χαρακτήρα. Έτσι θα μπορούσαν στο μέλλον να γίνουν άξιες μητέρες."
Στην πάνω εικόνα ένα παιδί κι ένα κορίτσι.

Δεν πιστεύω οι συγγραφείς να είναι της άποψης "τα παιδιά και τα κορίτσια". Μάλλον εκ παραδρομής θα έγινε...

Υ.Γ. ΑΠΟΡΙΑ: Αυτοί που κάνουν καμάκι και χρησιμοποιούν την έκφραση: "Τι παίδαρος είσαι, μανάρι μου;" έχουν κατά νου τη διάκριση σε παιδιά και κορίτσια; Μήπως;

Κοιτώντας το διπλανό πίνακα τι θα λέγαμε;

1917, Seated Woman in Violet Stockings, Shiele Egon
Πατήστε την εικόνα να τη θαυμάσετε σε μεγαλύτερο μέγεθος.

Μποϋκοτάζ

2008-06-08T12:53:00.003+03:00

Μποϋκοτάζ στο φρέσκο (παστεριωμένο) γάλα
με τιμή λίτρου πάνω από 1 €

Από 9-14 Ιουνίου 2008

Οργάνωση ΒΙΟΖΩ

Για τη Λογοτεχνία

2008-06-07T16:39:00.005+03:00

Ιδέστε θαύματα:

Τρόπος εξέτασης της Λογοτεχνίας

Δίνεται ένα πεζό ή ποιητικό κείμενο και ζητούνται να απαντηθούν:

1. Μία ερώτηση περιεχομένου (κατανόηση, σύντομη αποτίμηση φράσεων/τμημάτων του κειμένου, περίληψη) (5 μον.)
2. Μία ερώτηση σχετική με τη δομή του κειμένου (μορφοποίηση παραγράφων ή χωρισμός σε ενότητες ή αφηγηματικές τεχνικές) (5 μον.)
3. Μία ερώτηση σχετική με τη γλώσσα του κειμένου. Η ερώτηση αναλύεται σε δύο ισοδύναμα υποερωτήματα:
α. κύρια γνωρίσματα ή ιδιοτυπίες στη γλώσσα και στην έκφραση (2,5 μον.)
β. σχήματα λόγου. (2,5 μον.)
4. Μία ερώτηση σχετική με την αξιολόγηση του κειμένου. Η ερώτηση μπορεί εναλλακτικά να περιλαμβάνει: χαρακτηρισμούς προσώπων ή καταστάσεων, εντοπισμό ή και παραλληλισμό αξιών και ιδεών που έχουν σχέση με την εποχή του έργου. (5 μον.)

Αυτός είναι ο τύπος των ερωτήσεων, με τον οποίο οφείλουμε να εξετάζουμε στο Γυμνάσιο το μάθημα της Νεοελληνικής Γραμματείας -τα Κείμενα ή η Λογοτεχνία, όπως τα ξέρουν οι περισσότεροι.
Ανάλογος είναι και ο τρόπος που εξετάζεται το μάθημα στο Λύκειο.

Επειδή εμείς οι εκπαιδευτικοί -οι περισσότεροι από μας- σκεφτόμαστε τελεολογικά, όπου τέλος ίσον εξετάσεις, γι' αυτό και διδάσκουμε όλη τη χρονιά τη Λογοτεχνία με βάση αυτά τα τέσσερα είδη ερωτήσεων. Αυτό σημαίνει ότι διδάσκοντας ένα κείμενο, το διαβάζουμε και μετά αρχίζουμε τη βαρετή διαδικασία της χειρουργικής επέμβασης, με νυστέρια και λαβίδες: τη δομή, τις ενότητες, τη γλώσσα, τα σχήματα λόγου, τους χαρακτηρισμούς, τις αξίες... Στο τέλος της ώρας από το κείμενο έχουν μείνει πάνω στα θρανία και στο μυαλό των παιδιών σκόρπια μέλη του άλλοτε ωραίου σώματος... και άχρηστες γνώσεις.

Άχρηστες γνώσεις, γιατί :
πόσο χρήσιμο είναι να χωρίσεις ένα κείμενο, που τις περισσότερες φορές είναι απόσπασμα, σε ενότητες;
πόσο χρήσιμο είναι να ξέρεις τις μεταφορές, τις παρομοιώσεις, τις εικόνες, τις προσωποποιήσεις, τις υπερβολές...;
πόσο χρήσιμο είναι να ξέρει ένας μαθητής γυμνασίου τις αφηγηματικές τεχνικές, δηλαδή το είδος της αφήγησης, το είδος του αφηγητή, την εστίαση, τον αφηγηματικό χρόνο κι όλες αυτές τις ασήμαντες, κατά την άποψή μου, δομικές λεπτομέρειες που μας άφησε παρακαταθήκη ο δομιστής Ζενέτ;
(Και γιατί να μελετούμε το κείμενο σύμφωνα με το δομισμό και όχι σύμφωνα με τον αποδομισμό; Γιατί Ζενέτ κι όχι Ντεριντά;)

Λέτε όταν χορεύουμε το "Γιάννη μου το μαντήλι σου" ή την "Ιτιά" να ψάχνουμε παρομοιώσεις και μεταφορές;
Όταν οι γιαγιάδες έλεγαν παραμύθια, λέτε να ήξεραν ότι ήταν παντογνώστες αφηγητές με μηδενική εστίαση;
Όταν ο μεγαλέξανδρος διάβαζε την Ιλιάδα, λέτε να ενδιαφερόταν για τις ενότητες;
Η ογδονταδυάχρονη μάνα μου (αν μάθει ότι φανέρωσα την ηλικία της μ' έσφαξε) όταν διαβάζει τους "Άθλιους" του Ουγκό ή τα εκατομμύρια των αναγνωστών σ' όλο τον κόσμο μήπως ψάχνουν την προδρομική ή αναδρομική αφήγηση;

Αν ήμουν λογοτέχνης, κι αν είχα καταφέρει να γράψω ένα μυθιστόρημα, κι αν αυτό το μυθιστόρημα αναγνωριζόταν ότι είχε κάποια λογοτεχνικά χαρίσματα, θα απαγόρευα να διδάσκεται και να εγχειρίζεται στα σχολικά θρανία. Δε θα τον ήθελα ένα τέτοιο θάνατο για το παιδί μου, για το πνευματικό δημιούργημά μου.

Αν είναι να διδάσκουμε και να εξετάζουμε τη Λογοτεχνία με τέτοιο τρόπο, καλύτερα να μη τη διδάσκουμε. Ας αφήσουμε τους ήρωες να ταξιδεύουν ήσυχοι μέσα στο χρόνο. Άλλωστε ο χρόνος είναι που τους δικαιώνει και κάνει σημαντικούς ή ασήμαντους τους συγγραφείς και ποιητές τους.

Αν είναι να διδάσκουμε και να εξετάζουμε τη Λογοτεχνία με τέτοιο τρόπο και οι μαθητές μας να μην έχουν διαβάσει ένα βιβλίο, ή τα σχολεία μας να έχουν βιβλιοθήκες με βιβλία που δεν τα δανείζεται κανένας, τότε είναι καλύτερα να μη τη διδάσκουμε.

Αισθητική αγωγή

2008-06-05T06:29:00.004+03:00

Ένα θέμα που με απασχολεί και με ενοχλεί στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, και που βγαίνει στη φόρα κάθε Ιούνιο με αφορμή τις εξετάσεις, είναι η διδασκαλία της Τέχνης στο μάθημα της Ιστορίας.

Από την εξεταστέα ύλη που ορίζεται, σχεδόν στο σύνολο των σχολείων, απουσιάζουν τα κεφάλαια για την Τέχνη. Λογικά αυτό θα σημαίνει ή ότι οι συνάδελφοι δεν επέμεναν στη διδασκαλία της κατά τη διάρκεια της χρονιάς ή ότι θεωρούν ότι η τέχνη είναι λιγότερο σημαντική από τα αίτια και τις αφορμές των πολέμων.

Βεβαίως, αυτή η στάση υποστηρίζεται και από τη θέση των βιβλίων απέναντι στην τέχνη, που σε γενικές γραμμές την έχουν γραμμένη, με την καθοδήγηση του παιδαγωγικού, στα παλιά τους τα παπούτσια. Για παράδειγμα, στο παλιό βιβλίο Ιστορίας της Α' Γυμνασίου, που το είχε συγγράψει και ο Μ. Τιβέριος, καθηγητής αρχαιολογίας στο Α.Π.Θ., αναφορά στα κτίσματα της Ακρόπολης των Αθηνών γινόταν σε μισή περίπου σελίδα. Κάτι ανάλογο έχουμε και στο νέο βιβλίο. Να μη μιλήσουμε για γλυπτική, ζωγραφική, κεραμική κτλ.

Απ' όλο, λοιπόν, τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, από αυτόν που όλοι νιώθουμε υπερήφανοι, βγάζουμε κορώνες πατριωτισμού κτλ κτλ, τελικά τι ξέρουμε; Φυσικά τίποτε, γιατί τίποτε δεν έχουμε διδάξει ή δεν έχουμε διδαχθεί. Κι ενώ δε δίνουμε καμιά προσοχή στην ουσιαστική γνώση, μετά διαμαρτυρόμαστε, φωνάζουμε και ρίχνουμε το φαρμάκι μας ότι τάχα η νέα γενιά ενδιαφέρεται μόνο για την υποκουλτούρα της τηλεόρασης και ... και ...

Και γυρνάς μετά απ' άκρη σ' άκρη της Ελλάδας και το μόνο που αντικρίζεις είναι μια απέραντη κακογουστιά.
Και η πλειονότητα των Αθηναίων δεν έχει ανεβεί στην Ακρόπολη και δεν ξέρει ούτε μια πρόταση για τον Παρθενώνα.
Και η πλειονότητα των Θεσσαλονικιών δεν έχει ανεβεί στο Λευκό Πύργο και πάει λέγοντας.
Όμως, είμαστε όλοι σούπερ Έλληνες και σαν εμάς δεν έχει άλλους η πλάση.

Είναι τόσο στραβά όλα ή φταίει η πρεσβυωπία μου;

Σονέτο XVII, Pablo Neruda

2008-06-02T20:10:00.008+03:00

No te amo como si fueras... Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν....

No te amo como si fueras rosa de sal, topacio

Δεν σ’αγαπάω σαν να ‘σουν αλατένιο ρόδο, τοπάζι

O flecha de clavees que propagan el fuego,

ή βέλος με γαρούφαλλα φωτιές γεμάτο,

Te amo como se aman ciertas cosas oscuras,

μα σ’ αγαπώ όπως αγαπώ τα μαύρα πράγματα,

Secretamente, entre la sombra y el alma.

με τρόπο μυστικό, στη μέση μιας πυράς με ίσκιους.

Te amo como la planta que no florece y lleva

Σ’αγαπώ σαν το φυτό που δεν ανθίζει καν,

Dentro de sí, escondida, la luz de aquellas flores,

πλην έχει μέσα του καταχωνιάσει όλο το ανθόφως

Y gracias a tu amor vive oscuro en mi cuerpo

από τον έρωτά σου ζει μες στο κορμί μου εδώ

El apretado aroma que ascendió de la tierra.

το γαύρο του άρωμα που βγήκε έξω από το μαύρο χώμα.

Te amo sin saber cómo, ni cuándo, ni dónde,

Σε αγαπώ χωρίς να ξέρω πως ή πόσο ή από πού

Te amo directamente sin problemas ni orgullo,

σε αγαπώ ευθέως, δίχως πρόβλημα ή ξιπασμούς

Así te amo porque no sé amar de otra manera

και σ’ αγαπώ έτσι, μιας κι εγώ δεν ξέρω αλλιώς να αγαπάω

Sino así de este modo en que no soy ni eres,

Τον τρόπο αυτόν γνωρίζω, όπου ούτε είμαι ούτε είσαι,

Tan cerca que tu mano sobre mi pecho es mía,

μα σαν σου πιάνω να το χέρι, είναι δικό μου

Tan cerca que se cierran tus ojos con mi sueño.

και σαν τα μάτια σου σφαλούν, σε βλέπω στον ύπνο μου.

Αν θέλετε να ακούσετε την απαγγελία στα ισπανικά πατήστε εδώ

Τη μετάφραση (με κάποιες μικροααλλαγές) τη δανείστηκα από τη συλλογή "Η στείρωση των αστέρων, Πενηντατέσσερα ποιήματα του έρωτα και του θανάτου" σε μετάφραση του Γιώργου Κεντρωτή και εκδόσεις "Τυπωθήτω-Λάλον ύδωρ"

(Στον τίτλο διατήρησα την ορθογραφία της έκδοσης)

Ιδού η Ρόδος...

2008-05-26T18:32:00.005+03:00

Και να που πήρα τα πρώτα γραπτά.
Και να που έγινε αυτό που φοβόμουν...

Έχω ένα μαθητή στην ιστορία της Β' τάξης.
Όλη τη χρονιά δεν τα κατάφερα να τον πείσω ν' ανοίξει βιβλίο, να πει έστω και μια φορά μια κουβέντα, να συμμετέχει στο μάθημα. Εντάξει, απέτυχα, είναι σαφές.

Επειδή την προηγούμενη χρονιά τον είχα σ' όλα τα φιλολογικά, ξέρω ότι είναι πανέξυπνος, το μυαλό του τρέχει με 1000. Κι όμως φέτος, αδιαφορία, απάθεια...

Και τους είπα ότι δε θέλω να πάρω κανένα γραπτό που να μην έχει όλες τις απαντήσεις, ακόμη κι αν είναι άσχετες. Απλώς να έχει απαντήσεις.

Και του είχα βάλει στα τρία τρίμηνα συνολικά 32. Δηλαδή έπρεπε να γράψει 6, για να περάσει.
Και απάντησε σε δύο ερωτήσεις που τις βαθμολόγησα με επιείκεια και πήρε 3. Άρα, επισήμως κόβεται.
Και δεν έχω κόψει μαθητή...
Και δε θέλω να τον κόψω...
Και δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος.
Να κοπεί, για να μάθει... όπως θα πουν πολλοί
Να μην κοπεί, γιατί δικαιούται πάντα μιας ευκαιρίας, γιατί εγώ φταίω που δε συμμετείχε, γιατί κι αυτοί που αρίστευσαν μετά από δυο μέρες δε θα θυμούνται σχεδόν τίποτε, γιατί, μη γράφοντας, με τιμωρεί γι' αυτά που του έκανα και γι' αυτά που δεν του έκανα ...

Περί εξετάσεων

2008-05-22T19:20:00.003+03:00

Κάθε φορά που έρχονται οι εξετάσεις μου 'ρχεται αυτόματα στο νου το ίδιο πάντα ζήτημα, κάτι σαν εξαρτημένο ανακλαστικό. Μου φαίνεται τόσο παράλογο, τόσο κουφό, που τόσα χρόνια μαθητής και πολύ περισσότερα καθηγητής δεν μπόρεσα να το εξηγήσω, να το καταλάβω, να βρω το λόγο που το σκέφτηκε αυτός που το σκέφτηκε. Για να μη μακραίνω άλλο την αγωνία σας, εννοώ τον αριθμό των ερωτήσεων στις οποίες πρέπει να απαντήσουν οι εξεταζόμενοι μαθητές σε κάποια μαθήματα.

Λογικό θα ήταν να δώσεις ένα τέτοιο αριθμό ερωτήσεων που να μπορείς να τις βαθμολογήσεις με ακέραιο αριθμό. Αφού έχουμε ως άριστα το 20, οι ερωτήσεις θα μπορούσαν να ήταν 20, 10, 5, 4, 2, 1 ώστε διαιρώντας τες με το 20 να σου δώσουν τους βαθμούς 1, 2, 4, 5, 10, 20.

Επειδή όμως είτε δε ζούμε χώρα λογικών ανθρώπων ή μας κυβερνούν παράλογοι, οι ερωτήσεις που δίνονται σε μαθήματα όπως τα Θρησκευτικά, η Γεωγραφία ή η Βιολογία είναι 9 κι αυτές που πρέπει να απαντήσουν οι μαθητές είναι 6. Μάλιστα έξι (6). Διαιρούμενο το 20 δια του 6 μας δίνει το αποτέλεσμα 3,333333333333333333333333333333333333333333333333333. Όσο και να το τραβήξουμε δε θα μας δώσει ποτέ ακέραιο. Αν τώρα πολλαπλασιάσουμε το 3,33333333 με το 6 δε θα πάρουμε ποτέ καθαρό 20, αλλά 19,999999999. Καταπληκτικό ε!

Προφανώς απαιτεί πολλή ποσότητα φαιάς ουσίας, για να σκεφτεί κανείς τα αυτονόητα σ' αυτόν τον τόπο.

Θα μου πείτε πως δεν είναι και τίποτα σπουδαίο, πως η διαφορά του 19,999999999 από το 20 είναι ασήμαντη, χωρίς ουσία, πως μένω στα δευτερεύοντα και αφήνω άλλα πιο σημαντικά κ.τ.λ. κ.τ.λ. Κι όμως, από κάτι τέτοια δευτερεύοντα καταλαβαίνεις τι γίνεται και με τα πρωτεύοντα. Γιατί, όσο και να κτυπιόμαστε το 19,99999 δεν είναι 20, Κι αφού κάποιος δεν μπορεί να νομοθετήσει για το απλό και προφανές, τότε πως μπορεί να νομοθετήσει για το περίπλοκο;

Εδώ θα πρέπει να χωρέσω και μια δεύτερη απορία που πάει παρέα με την προηγούμενη· γιατί θα πρέπει να υπάρχουν περισσότερες ερωτήσεις από τις οποίες οι εξεταζόμενοι θα πρέπει να διαλέξουν κάποιες, γιατί να τους δίνουμε 9 και να διαλέξουν τις 6 και να μην τους δίνουμε μόνο τις 6 ; Εξάλλου σε μαθήματα όπως είναι η γλώσσα ή τα αρχαία από το πρωτότυπο οι μαθητές δεν έχουν δυνατότητα επιλογής. Πρέπει να απαντήσουν σ' όλα.

Τέλος και η σοβαρότερη απορία. Τι εξυπηρετούν οι εξετάσεις; Είναι ανακεφαλαίωση, έλεγχος των γνώσεων του μαθητή, έλεγχος των γνώσεων που προσφέρθηκαν στο μαθητή από το εκπαιδευτικό σύστημα, ενίσχυση της παραπαιδείας, όλα αυτά μαζί ή τίποτα απ' αυτά;

Για την τέχνη

2008-05-20T06:37:00.006+03:00

Επειδή αρκετά συχνά έχουμε βρεθεί στην ανάγκη να βρούμε κάποιο εποπτικό υλικό για τα μαθήματά μας και επειδή το υπουργείο και το παιδαγωγικό μας υπόσχονται συνοδευτικό εποπτικό υλικό που ποτέ δε φτάνει στα σχολεία μας ή κι όταν φτάνει διαπιστώνουμε ότι είναι τις περισσότερες φορές επιεικώς απαράδεκτο, γι' αυτό στη σημερινή ανάρτηση θα δώσω κάποιες χρήσιμες διευθύνσεις που βρήκα στο διαδίκτυο σχετικά με τη ζωγραφική, τη γλυπτική και τη φωτογραφία. Αναζητώντας, λοιπόν, το έργο κάποιου ζωγράφου η πρώτη και καλύτερη αρχή μπορεί να γίνει από το ARTCYCLOPEDIA.

Εκτός από τους τρεις κύριους τρόπους έρευνας που δίνει (ανά Καλλιτέχνη, Τίτλο και Μουσείο) μας δίνει τη δυνατότητα να ξεκινήσουμε με βάση τα διάφορα ρεύματα. Αφού αναζητήσουμε κάποιο καλλιτέχνη, π.χ. τον Πικάσο, μας δίνει όλες τις διευθύνσεις στο διαδίκτυο, από τις οποίες μπορούμε να αντλήσουμε-αντιγράψουμε-κατεβάσουμε υλικό (πίνακες ή άρθρα) για τον καλλιτέχνη. Απ' όλες τις κατηγορίες διευθύνσεων θεωρώ ως πιο χρήσιμη την: Pictures from Image Archives: γιατί μας οδηγεί στους ιστοχώρους-βάσεις δεδομένων.

Έστω ότι ακολουθούμε από το ARTCYCLOPEDIA το δεσμό για το Guidad de la pintura. Θα μας ανοίξει αυτό το παράθυρο κι από κει και πέρα υπομονή...1214 έργα για τον Πικάσο μας περιμένουν να τα δούμε και να τα αποθηκεύσουμε στον υπολογιστή μας.

Το ίδιο γίνεται και με τους δεσμούς για τους άλλους ιστοχώρους.

Από τους πιο σημαντικούς ιστοχώρους-βάσεις δεδομένων είναι δύο: Το ισπανικό Guidad de la pintura και το Web gallery of Art. (Σ' αυτούς τους χώρους μας στέλνει συνήθως και το ARTCYCLOPEDIA)

Και τα δύο έχουν καλές βάσεις με καλά κριτήρια αναζήτησης. Το τελευταίο όμως μας δίνει τη δυνατότητα να κατεβάσουμε στον υπολογιστή μας μια βάση δεδομένων είτε σε excel είτε σε access. Για να την κατεβάσετε τώρα σε excel πατήστε εδώ.

Κατεβάζοντας τη βάση σε excel, μπορούμε με τα διάφορα φίλτρα να ταξινομήσουμε τη βάση ανάλογα με τις επιθυμίες μας, π.χ. ζωγράφο, τίτλο, θέμα. Είναι πολύ χρήσιμο εργαλείο, αφού μας δίνει τη δυνατότητα να έχουμε αμέσως μια πληθώρα έργων που να σχετίζονται π.χ. με τη μυθολογία. Η βάση δεδομένων έχει και δεσμό που μας οδηγεί αμέσως στο διαδίκτυο στο έργο που θέλουμε!

Με οδηγό την ARTCYCLOPEDIA μπορούμε να πάμε σε πολύ καλούς ιστοχώρους όπως είναι η Art Reproduction ... ATHENAEUM, ή ακόμη και σε χώρους που ασχολούνται με την πώληση πόστερ, πλην όμως μας δίνουν τη δυνατότητα να δούμε τους πίνακες και να τους αντιγράψουμε. Από τους πιο καλούς είναι ο MARK HARDENS ARTCHIVE.
Υπάρχουν και χώροι που ειδικεύονται σε κάποιο θέμα, όπως ο ARTEROTISMO με ζωγραφική ερωτικού περιεχομένου ή με έργα ζωγράφων σχετικά με τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.

Ελπίζω να είναι αρκετά κατατοπιστικά όσα έγραψα.
Σας εύχομαι καλό ταξίδι στο χώρο της τέχνης

Από την έκθεση ζωγραφικής του σχολείου

2008-05-17T06:19:00.006+03:00

Μερικές φωτογραφίες με έργα των μαθητών από την έκθεση ζωγραφικής του σχολείου που επιμελήθηκε η καθηγήτρια των καλλιτεχνικών Μαριάννα Κίζου, το μικρό, όπως τη φωνάζουμε

Γενική άποψη της έκθεσης

Κάποια τυχαία δείγματα, αντιπροσωπευτικά των διάφορων θεμάτων με τα οποία ασχολήθηκαν οι μαθητές

Η ζωγραφική παιδεία

2008-05-13T05:30:00.008+03:00

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια τάση, ευτυχώς, να διακοσμούνται οι χώροι των σχολείων με αντίγραφα έργων ζωγραφικής. Ξεκρεμάστηκαν οι ήρωες του '21 και στη θέση τους φιγουράρουν τα έργα μεγάλων ζωγράφων, Ελλήνων και ξένων. Σε κάποια σχολεία βρίσκουν χώρο έκθεσης οι δημιουργίες των μαθητών στο μάθημα των καλλιτεχνικών ή δημιουργούνται από τους μαθητές με τη συνεργασία των καθηγητών των καλλιτεχνικών έργα μεγάλων διαστάσεων, όπως π.χ. του Πικάσο ή ακόμη ζωγραφίζονται γκράφιτι -ιδιαίτερα στους εξωτερικούς τοίχους, για να γλιτώσουμε από τα συνθήματα των παιδιών. Τις πιο πολλές φορές όμως η διακόσμηση του σχολείου, ακόμη κι όταν γίνεται με τα παραπάνω έργα, δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο στόχο. Δίνεται η εντύπωση ότι διακοσμούμε απλώς το σχολείο, έτσι γιατί βαρεθήκαμε να το βλέπουμε όπως ήταν, και η επιλογή των έργων γίνεται μάλλον με προσωπικά κριτήρια, επειδή σε κάποιους αρέσει ο τάδε ή ο δείνα ζωγράφος.

Θα μπορούσαμε όμως να παρέμβουμε αποφασιστικά και να μετατρέψουμε τους χώρους του σχολείου σε μια πινακοθήκη, στην οποία θα παρουσιάζεται όλη η ιστορία και η εξέλιξη της ζωγραφικής. Ας πούμε ότι κάποιο διδακτήριο έχει δέκα αίθουσες και πέντε διαδρόμους. Θα μπορούσαμε στον καθένα από αυτούς τους χώρους να τους θεωρήσουμε ως ιδιαίτερο και ανεξάρτητο και να δημιουργήσουμε μια θεματική ενότητα. Έτσι την πρώτη αίθουσα θα την αφιερώσουμε στην Αναγέννηση, τη δεύτερη στον ιμπρεσιονισμό, την τρίτη στο φοβισμό, την τέταρτη στον εξπρεσιονισμό, την πέμπτη στον κυβισμό και πάει λέγοντας. Βεβαίως, ένας πίνακας μόνος του δε σημαίνει τίποτε απολύτως. Φυσικά, ως έργο τέχνης δεν έχει ανάγκη διευκρινίσεων, επειδή όμως είμαστε σχολείο, κάθε έργο θα πρέπει να συνοδεύεται κι από ένα μικρό επεξηγηματικό κείμενο που να εξηγεί και να διαφωτίζει το έργο. Σήμερα είναι τόσες πολλές οι πηγές των πληροφοριών που κάτι τέτοιο είναι πανεύκολο. (θα επανέλθω σ' αυτό το ζήτημα.)

Μ' αυτόν τον τρόπο θα έχουμε όλη την ιστορία της ζωγραφικής μπροστά μας και θα βοηθήσουμε τα παιδιά να έρθουν σε μια πιο ουσιαστική επαφή με την τέχνη. Φυσικά, θα μπορούμε να χρησιμοποιούμε αυτούς τους πίνακες στα μαθήματά μας, όταν για παράδειγμα διδάσκουμε την τέχνη κάποιας περιόδου, ειδικά στην ιστορία της Γ' γυμνασίου (άλλη πικραμένη ιστορία κι αυτή) ή ακόμη και όταν διδάσκουμε την περιγραφή (στην Α' γυμνασίου).

Το καθένα από τα δύο έργα του Πικάσο που παραθέτω αποτελούνται από μικρά κομμάτια κόντρα-πλακέ που πάνω τους ο κάθε μαθητής της Γ' τάξης σχεδίασε ένα μικρό τμήμα του έργου, τοποθετήθηκαν όλα σε ένα κομμάτι νοβοπάν, μετά χρωματίστηκαν από τους μαθητές με την καθοδήγηση της συναδέλφου Μ. Κίζου και κοσμούν τους χώρους του σχολείου μας.
Να συμπληρώσω ότι η καθηγήτρια είχε αφιερώσει τη φετινή χρονιά στη μελέτη του έργου του Πικάσο.

Αν έχει κέφι ένας άνθρωπος, μπορεί να κάνει θαύματα.

Η μουσική παιδεία

2008-04-30T13:12:00.007+03:00

Η κυριαρχία των ιδιωτικών ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών μέσων μαζικής ενημέρωσης τα τελευταία χρόνια διαμόρφωσε τόσο την πολιτική ταυτότητα των νεοελλήνων όσο και την πολιτιστική.
Μια τεράστια ποικιλία από σκουπιδοπρογράμματα προβάλλονται και ακούγονται καθημερινά. Άνθρωποι χωρίς κανένα προσόν, χωρίς κανένα πνευματικό υπόβαθρο έχουν αναλάβει την πολιτιστική μας ενημέρωση.
Εκτός από τους ενήλικες που με τη δική τους ευθύνη παρακολουθούν όλη αυτή τη σαβούρα, στους θεατές ή ακροατές συγκαταλέγονται και οι μαθητές μας. Παιδιά από έξι ως δεκαοκτώ χρονών επηρεάζονται και διαμορφώνουν την πολιτιστική τους ταυτότητα μέσα από τη σαβούρα των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών (ή ραδιοφονικών) προγραμμάτων.

Έτσι, είναι δυστυχώς κοινός τόπος η άγνοια ακόμα και των μεγάλων συνθετών, όπως του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη, του Μαρκόπουλου, του Ξαρχάκου και τόσων άλλων, συνθετών που διαμόρφωσαν την ελληνική μουσική τα τελευταία 40 χρόνια.
Αντ' αυτών ακούγονται κάποια απίθανα ονόματα κάποιων απίθανων συνθετών ή τραγουδιστών που επιβιώνουν όχι γιατί έχουν κάτι το ποιοτικό, αλλά γιατί τους προβάλλουν και τους προωθούν οι δισκογραφικές εταιρίες ή τα διάφορα ΜΜΕ. Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι συνθέτες όπως ο Σπανός να έχουν προβλήματα βιοπορισμού, ενώ τραγουδιστές που προέκυψαν από τα διάφορα ριάλιτι να σχηματίζουν ουρές έξω από τα κέντρα στα οποία τραγουδούν.

Ποια είναι η θέση μας απέναντι σ' αυτήν την απελπιστική κατάσταση; Μπορούμε ως φιλόλογοι, δάσκαλοι ή ως εκπαιδευτικοί γενικότερα να αντιδράσουμε και να επηρεάσουμε;

Πιστεύω πως ναι· μπορούμε και μάλιστα πολύ.
Αν καθιερώσουμε στα διαλείμματα να ακούγεται στους χώρους του σχολείου ποιοτική μουσική, είναι σαφές ότι θα καθορίσουμε τα ακούσματα των μαθητών μας.

Βεβαίως πίσω από όλα τα εύκολα κρύβονται τόσα πολλά προβλήματα.
Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά.
Στην αρχή προϋποτίθεται ότι υπάρχει στο σχολείο ηχητική εγκατάσταση, δηλαδή ένα κασετόφωνο ή δισκόφωνο, ένας ενισχυτής και ηχεία. (Καθόλου εύκολη υπόθεση· στο δικό μου σχολείο περίμενα 11 χρόνια για να τα αποκτήσω!)
Μετά, χρειαζόμαστε ένα αρκετά μεγάλο και αξιόλογο αρχείο. (Υποθέτω ότι είναι εύκολο να βρεθεί.)
Στη συνέχεια, είναι προφανές ότι πρέπει να υπάρχουν οι συνάδελφοι που θα είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν, αναλαμβάνοντας ο καθένας κάποιες ημέρες της βδομάδας.
Τελευταίος και εντελώς απαραίτητος όρος είναι να μην υπάρχουν διαφωνίες από τους συναδέλφους! Ακούγεται εξωπραγματικό, μπορεί όμως και να συμβεί.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων κάθε συνάδελφος αναλαμβάνει μια ημέρα της εβδομάδας να κάνει το δικό του πρόγραμμα. Κάθε ημέρα θα παρουσιάζονται περίπου δέκα τραγούδια, ίσως του ίδιου συνθέτη.

Στη χειρότερη των περιπτώσεων οι συνάδελφοι θα αντιδράσουν, επειδή θα "ενοχλούνται" από τη μουσική. Οι λόγοι που μπορεί να προβάλλουν είναι πολλοί, για παράδειγμα πως με τη μουσική δημιουργείται φασαρία, το διάλειμμα είναι για να ξεκουραζόμαστε, τα παιδιά "παρασύρονται" και τραγουδούν, "παρασύρονται" και χορεύουν κ.τ.λ. (Τα γράφω, γιατί τα έζησα.)

Για να επιτύχει η όλη προσπάθεια είναι απαραίτητο το θέμα να μπει σε μια από τις συνεδριάσεις του συλλόγου, όπου θα εκφραστούν οι αντιρρήσεις (νομίζω ότι ελάχιστοι θα τολμήσουν να αντιδράσουν) και θα εξασφαλιστεί η συμμετοχή ή έστω η ανοχή τους.

Αν ευοδωθεί η προσπάθεια, φαντάζεστε το αποτέλεσμα;

Νομίζω ότι είναι χρέος μας να προσπαθήσουμε. Δε συμφωνείτε;

Ποιήματα του Cesare Pavese

2008-04-23T16:50:00.007+03:00

Μερικά ποιήματα του Cesare Pavese

Terra rossa terra nera,
tu vieni dal mare,
dal verde riarso,
dove sono parole
antiche e fatica sanguigna
e gerani tra i sassi-
non sai quanto porti d
i mare parole e fatica,
tu ricca come un ricordo,
come la brulla campagna,
tu dura e dolcissima
parola, antica per sangue
raccolto negli occhi;
giovane, come un frutto
che è ricordo e stagione -
il tuo fiato riposa
sotto il cielo d'agosto,
e olive del tuo sguardo
addolciscono il mare,
e tu vivi rivivi
senza stupire, certa
come la terra, buia
come la terra, frantoio
di stagioni e di sogni
che alla luna si scopre
antichissimo, come
le mani di tua madre,
la conca del braciere.

27 ottobre 1945

Μετάφραση:

Κόκκινη γη και μαύρη γη,
έρχεσαι από τη θάλασσα,
από τη μαραμένη βλάστηση
όπου υπάρχουν λέξεις
αρχαίες και ματωμένος κάματος
και γεράνια ανάμεσα στις πέτρες-
δεν ξέρεις πόσο φέρνεις
λέξεις θαλασσινές και κούραση,
εσύ, πλούσια σαν ανάμνηση,
όπως η άγονη εξοχή,
εσύ σκληρή και γλυκύτατη
λέξη, αρχαία από το αίμα
μαζεμένο στα μάτια
νέα, σαν ένα φρούτο
που είναι ανάμνηση κι εποχή-
η ανάσα σου αναπαύεται
κάτω από τον αυγουστιάτικο ουρανό
οι ελιές της ματιάς σου
ησυχάζουν τη θάλασσα,
κι εσύ ζεις ξαναζείς
χωρίς να ξαφνιάζεις, βέβαιη
σαν τη γη, σκοτεινή
σαν τη γη, λιοτρίβι
εποχών κι ονείρων
που στο φεγγάρι φανερώνεται
πανάρχαιο, όπως
τα χέρια της μητέρας σου
η κόγχη του μαγκαλιού

20 Οκτωβρίου 1945

The night you slept

Anche la notte ti somiglia,
la notte remota che piange
muta, dentro il cuore profondo,
e le stelle passano stanche.
Una guancia tocca una guancia;
è un brivido freddo, qualcuno
si dibatte e t'implora, solo,
sperduto in te, nella tua febbre.

La notte soffre e anela l'alba,
povero cuore che sussulti.
O viso chiuso, buia angoscia,
febbre che rattristi le stelle,
c'è chi come te attende l'alba
scrutando il tuo viso in silenzio.
Sei distesa sotto la notte
come un chiuso orizzonte morto.
Povero cuore che sussulti,
un giorno lontano eri l'alba.

4 aprile 1950

Μετάφραση:

Τη νύχτα που κοιμήθηκες

Ακόμα κι η νύχτα σου μοιάζει,
η μακρινή νύχτα που κλαίει
βουβά, βαθιά στην καρδιά,
και τ' άστρα περνούν κουρασμένα.
Κάποιο μάγουλο αγγίζει άλλο μάγουλο-
είναι ένα παγωμένο ρίγος, κάποιος
παλεύει, σ' ικετεύει, μόνος,
χαμένος μέσα σου, μέσα στον πυρετό σου.

Η νύχτα υποφέρει, λαχταρά την αυγή,
φτωχή καρδιά που τρέμεις.
Ω κλειστό πρόσωπο, σκοτεινή αγωνία,
πυρετέ που πικραίνεις τ' αστέρια,
υπάρχει κάποιος που σαν κι εσένα
καρτερά την αυγή
γυρεύοντας το πρόσωπο σου στη σιωπή.
Απλώθηκες κάτω απ' τη νύχτα
σαν ένας κλειστός, πεθαμένος ορίζοντας.
Φτωχή καρδιά που τρέμεις,
κάποτε ήσουν η αυγή.

4 Απριλίου 1950

The cats will know

Ancora cadrà la pioggia
sui tuoi dolci selciati,
una pioggia leggera come un alito o un passo.
Ancora la brezza e l'alba f
ioriranno leggere
come sotto il tuo passo,
quando tu rientrerai.
Tra fiori e davanzali
i gatti lo sapranno.

Ci saranno altri giorni,
si saranno altre voci.
Sorriderai da sola.
I gatti lo sapranno.
Udrai parole antiche,
parole stanche e vane c
ome i costumi smessi
delle feste di ieri.

Farai gesti anche tu.
Risponderai parole;
viso di primavera,
farai gesti anche tu.

I gatti lo sapranno,
viso di primavera;
e la pioggia leggera,
l'alba color giacinto,
che dilaniano il cuore
di chi più non ti spera, s
ono il triste sorriso
che sorridi da sola.
Ci saranno altri giorni,
altre voci e risvegli.
Soffieremo nell'alba,
viso di primavera.

10 aprile 1950

Μετάφραση:

Οι γάτες θα το ξέρουν

Θα πέφτει ακόμα η βροχή
στα λεία σου λιθόστρωτα,
μια βροχή ανάλαφρη
σαν πνοή ή σαν βήμα.
Ακόμα η αύρα κι η αυγή
θ' ανθίζουν ελαφρά
σαν κάτω από το βήμα σου,
όταν θα επιστρέφεις.
Μες στα λουλούδια
πάνω στα παράθυρα
οι γάτες θα το ξέρουν.

Θα 'ρθουν άλλες μέρες,
θα ΄ρθουν άλλες φωνές.
Μόνη σου θα χαμογελάς.
Οι γάτες θα το ξέρουν.
Θ' ακούς λέξεις αρχαίες,
κουρασμένες και άδειες
σαν τα πεταμένα ρούχα
της χτεσινής γιορτής.

Κι εσύ θα χειρονομείς.
Με λέξεις θ' αποκρίνεσαι-
ανοιξιάτικο πρόσωπο,
κι εσύ θα χειρονομείς.

Οι γάτες θα το ξέρουν,
ανοιξιάτικο πρόσωπο.
Και η ψιλή βροχή,
η αυγή με χρώματα υακίνθων,
που σπαράζουν την καρδιά
εκείνου που δεν ελπίζει πια σ' εσένα,
είναι το θλιμμένο χαμόγελο
που χαμογελάς μοναχή σου.
Θα 'ρθουν άλλες μέρες,
άλλες φωνές και ξυπνήματα.
Θα υποφέρουμε την αυγή,
ανοιξιάτικο πρόσωπο.

10 Απριλίου 1950

Στις 27 Αυγούστου 1950 ο Παβέζε βρέθηκε νεκρός στο Τορίνο στο ξενοδοχείο της φωτογραφίας.

Οι μεταφράσεις προέρχονται από τη συλλογή "Ο θάνατος θα 'ρθει και θα 'χει τα μάτια σου" σε μετάφραση του Σωτήρη Τριβιζά και εκδόσεις Καστανιώτη

Οι φωτογραφίες είναι "δανεισμένες" από τον ιστοχώρο "Διαπολιτισμός" όπου μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες και ποιήματα του Pavese.

Η σταύρωση

2008-04-23T07:05:00.008+03:00

Μερικοί πίνακες για τη Σταύρωση:

Κάντε κλικ στον κάθε πίνακα για να τον δείτε σε μεγέθυνση

BOSCH, Hieronymus, 1480-85

VOUET, Simon

El Greco, 1596-00

Dali Salvador

Dali Salvador

Η μουσική, η ποίηση, το παιχνίδι και η εκπαίδευση

2008-04-21T14:31:00.003+03:00

Σε δύο ωραίες δραστηριότητες θέλω να αναφερθώ σήμερα. Η μία αφορά τα κείμενα και η άλλη τα κείμενα και τη γλώσσα.

Ξεκινώ με τα κείμενα. Δύο άγνωστες μεταξύ τους φιλολογίνες, η Αγνή και η Ιόλη, διδάσκουν σε διαφορετικά σχολεία Λογοτεχνία στη Γ' Γυμνασίου. Και οι δύο παρουσίαζαν μελοποιημένη ποίηση στους μαθητές τους. Το κλίμα της τάξης που μου μετέφεραν με κάνει να θέλω να το διαδώσω. Και στις δυο τάξεις οι μαθητές μαγεύτηκαν από την ποίηση και τη μουσική σε βαθμό που ζητούσαν να ακούσουν ξανά και ξανά τα τραγούδια-ποιήματα που τους άρεσαν. Η Ιόλη, μάλιστα, μοίρασε στους μαθητές της κι ένα δισκάκι με μελοποιημένη ποίηση. Το πιο συναρπαστικό ήταν πως τα παιδιά μετέτρεψαν τα τραγούδια σε mp3 και τα πέρασαν στο κινητό τους. Δεν είναι καταπληκτικό! Μαθητές Γ' Γυμνασίου να έχουν στο κινητό τους μελοποιημένη ποίηση! Πόσοι από εμάς έχουμε;

Είναι παιδιά που ακούν όλη την ημέρα τα ηλίθια φτηνοτράγουδα που τους παρουσιάζουν οι εμπορικοί ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί. Συνηθισμένα σ' αυτά τα τραγουδάκια, που αλίμονο καμιά φορά τα ευλογεί και ο πατριάρχης, δεν καταλαβαίνουν πόσο κακής ποιότητας είναι. Όμως, μόλις ακούσουν πραγματική μουσική και πραγματικό στίχο, δεν μπορούν παρά να μαγευτούν.

Αυτή είναι η κατάσταση για το μεγαλύτερο μέρος της νεολαίας. Νομίζω πως είναι χρέος μας εκτός από τα γράμματα να τους διδάσκουμε και μουσική, όσο μπορούμε και νομίζω πως μπορούμε πολύ. (Θα επανέλθω σ' αυτό το ζήτημα)

Έρχομαι στη δεύτερη δραστηριότητα. Πόσο εύκολα και έξυπνα η gyristroyla πέτυχε να ξεκολλήσει τους μαθητές της από την αδράνεια, στην οποία έχουν συνηθίσει να ζουν, και να τους κάνει να συμμετέχουν, με άλλα λόγια να γράφουν, να διαβάζουν, να σκέφτονται, να ενεργούν. Για περισσότερες λεπτομέρειες εδώ

Συγχαρητήρια και στις τρεις συναδέλφισσες

Συμπέρασμα:Η εκπαίδευση δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο, θέλει κέφι και μεράκι.

Η κατανόηση και η περιγραφή

2008-04-09T17:42:00.009+03:00

Ξεκίνησα χτες να γράφω τούτη την ανάρτηση κι ήθελα να αναφέρω μια αχτίδα φωτός που νόμισα πως είδα από τους μαθητές μου σχετικά με την κατανόηση κειμένου. Μετά από τις συνεχόμενες ασκήσεις πίστευα ότι είχαμε φτάσει σε κάποιο καλό επίπεδο, παρά την αποτυχία τους στο διαγώνισμα. Είχα, μάλιστα, να αναφέρω και παράδειγμα γρήγορης και εύκολης αποκωδικοποίησης ενός αποσπάσματος-πηγής στο μάθημα της ιστορίας, την οποία και αντιγράφω από το σχολικό βιβλίο:

"Η δράση του Αρχέλαου Οι Μακεδόνες, οι οποίοι δεν είχαν αρκετή δύναμη για να αντισταθούν σε τόσο μεγάλο στρατό, αποτραβήχτηκαν στα δυσπρόσιτα μέρη και στις τειχισμένες πολιτείες του. Δεν ήταν πολλές τότε, αλλά αργότερα ο Αρχέλαος του Περδίκκα, όταν έγινε βασιλιάς έχτισε τα όσα σήμερα υπάρχουν φρούρια και χάραξε ίσιους δρόμους. Οργάνωσε και την πολεμική μηχανή του κράτους, δηλαδή ιππικό, όπλα και άλλα εφόδια, καλύτερα από τους οκτώ προκατόχους του."

Σε μηδενικό χρόνο βρήκαν 1ον) ποιο ήταν το έργο του Αρχέλαου, 2ον) ποιος ήταν ο πατέρας του και 3ο) πόσοι βασιλιάδες υπήρχαν στην Μακεδονία πριν απ' αυτόν.
Οι ερωτήσεις μπορεί να φαίνονται αστείες κι εύκολες -ειδικά η τελευταία- όμως μη σας φανεί παράξενο που σ' ένα άλλο τμήμα που έκανα τις ίδιες ερωτήσεις δεν πήρα ολοκληρωμένες απαντήσεις, ακόμη και στην τελευταία. Αφού μπορούν πια να απαντούν με ευκολία, σκέφτηκα με λίγη δόση ευτυχίας, πάει να πει πως κάτι άρχισαν να καταλαβαίνουν.

Ώσπου δίδαξα σήμερα το παρακάτω κείμενο στο μάθημα της Γλώσσας:

"Οι ξένοιαστες μέρες Από τα ανατολικά παράθυρα του σπιτιού μας έβλεπα κατάρτια, πανιά και πολύχρωμες σημαίες ν' ανεμίζουν πάνω απ' την κληματαριά. Όταν άσπριζε η κάμαρα κι έφεγγαν οι τοίχοι, τα ιστιοφόρα είχαν πια καβατζάρει τους πελώριους βράχους στην άκρη του κόλπου κι έρχονταν να φορτώσουν ξυλεία και ξυλοκάρβουνα. Έστεκαν να μαζέψουν τα πανιά μπροστά στο παράθυρο και χάνονταν κάτω από τις φουντωτές κρεβατίνες της πλατείας.

Στις μύτες των ποδιών εγώ τέντωνα το λαιμό μου για να τα δω να πλευρίζουνε, μα το περβάζι ήταν ψηλό. Δεν έφτανα. Κουβέντες δυνατές, φωναχτά παραγγέλματα, ο θόρυβος του κάβου, τρεχάματα, ζωηρές χαιρετούρες περνούσαν μέσα από τα κληματόφυλλα. Κι έτρεχα τότε στο γωνιακό υπνοδωμάτιο, έσπρωχνα ένα σκαμνί στο παράθυρο, μα μονάχα τη βάρκα μας κατάφερνα να δω, δεμένη στην ακροθαλασσιά, στο τέλος τέλος του κήπου.

Στρωμένος ψιλό βιλό βότσαλο ο γιαλός γυάλιζε κι έλαμπε τις ηλιόλουστες μέρες, σκουραινε κι ασήμιζε μετά τις βροχές. Το Βασιλικό ήταν μια όμορφη θαλασσινή αγκαλιά που δεν την έφταναν τα πελαγίσια κύματα. Τα βράχια στην είσοδο του κόλπου έσπαζαν την ορμή του πόντου. Ένα μικρό φυσικό λιμάνι στο μεγάλο ναυτικό δρόμο από την Κωνσταντινούπολη για Πύργο, Βάρνα, Κωστάντζα, Οδησσό.

Από τα δυτικά παράθυρα του σπιτιού, πάνω από τις μουσμουλιές και τις συκιές του κήπου, έβλεπα αμπέλια, μπαχτσέδες, στάρια, κριθάρια και δασωμένες πλαγιές. Μαύριζε ο Παππιάς απ' τα ψηλά βαθύσκιωτα δέντρα, μαύριζαν τα χωράφια μετά το θερισμό, πλούσια τα χώματα, πηχτά σαν τον πηλό. Βούλιαζαν οι ρόδες των κάρων που κουβαλούσαν την άνοιξη τους μεγάλους κορμούς στις αποθήκες του πατέρα. Βούλιαζαν οι βοϊδάμαξες κι έτρεχαν στα χωράφια οι συγχωριανοί να βοηθήσουν. Το καλοκαίρι πάλι, που στέριωνε το χώμα, κατέβαιναν βιαστικά και τριζάτα. Τρίζαν οι ρόδες στους άξονες, τρίζανε σιδερικά και ξύλα.

Έπεφτε γρήγορα το φως και βγαίναν μαυροντυμένες γυναίκες να ανάψουν καντήλια στα εξοχικά προσκυνητάρια. Μια μουρμουριστή προσευχή ερχόταν από τον κάμπο. Μέσα στο πρώτο σκοτάδι της νύχτας άκουγα τα βότσαλα που τα ξέσερνε το κύμα... ώσπου... με έπαιρνε σηκωτό ο πατέρας από το παράθυρο, να μ' ακουμπήσει κοιμισμένο στο κρεβάτι.

Οι ήχοι της θάλασσας, ήχοι του έξω κόσμου.
Οι ήχοι του κάμπου, ήχοι του χωριού μου.

Τον έξω κόσμο τον γνώρισα, τον έφαγα με το κουτάλι. Το χωριό μου όμως το έχασα, μα το φυλάω καλά στα βλέφαρα του νου μου." (Λιμάνι, Derain Andre, 1905-06)

Αρκετά μεγάλο το κείμενο και αρκετά δύσκολο, για να αποκωδικοποιηθούν όλες οι πληροφορίες του, γι' αυτό και τους θύμισα εκ των προτέρων τις τεχνικές που είχαμε μάθει να χρησιμοποιούμε όταν είχαμε ασχοληθεί με την παραγωγή περιγραφικού κειμένου, δηλαδή τους τόνισα τη σημασία και το ρόλο κάποιων δεικτών, π.χ. ανατολικά παράθυρα-δυτικά παράθυρα ή την τεχνική του αριστερά-δεξιά, κοντά-μακριά.

Μετά την εξάσκηση στην ανάγνωση τους έδωσα το σχετικό χρόνο να μελετήσουν το κείμενο, ώστε να βρουν όλες τις πληροφορίες που σχετίζονται με το χωριό.
Δυστυχώς, κανένας μαθητής δεν έδωσε ολοκληρωμένη απάντηση. Μολονότι εντόπισαν πολύ εύκολα ότι το χωριό λέγεται Βασιλικό και ότι είναι παραθαλάσσιο, σχεδόν κανένας δεν εντόπισε ότι το χωριό γειτόνευε παράλληλα με ένα δασωμένο βουνό. Δεν κατάλαβαν, επίσης, ότι το χωριό διέθετε ένα σημαντικό λιμάνι στο οποίο άραζαν ιστιοφόρα πλοία που φόρτωναν ξύλα και ξυλοκάρβουνα, δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν τους έντονους ρυθμούς ζωής στην καθημερινότητα του χωριού την άνοιξη και το καλοκαίρι που οφείλονταν ακριβώς στη γειτνίαση του χωριού με το βουνό (ξυλεία-ξυλοκάρβουνα).

Κάποιοι μαθητές νόμισαν ότι το χωριό είναι "οπισθοδρομικό", όπως είπαν, γιατί ακόμη χρησιμοποιούν βοϊδάμαξες για τις μεταφορές, άρα δεν κατάλαβαν ότι το κείμενο δεν αναφέρεται στη σημερινή εποχή, επομένως προσπέρασαν αδιάφορα τα κατάρτια και τα πανιά.

Πριν από την ανάγνωση ήξερα τις δυσκολίες του κειμένου, απογοητεύτηκα όμως από το γεγονός ότι δεν έδωσαν την απαραίτητη προσοχή σ' εκείνα τα σημεία του κειμένου που είχαν μάθει να επεξεργάζονται. Πιθανολογώ ως αίτια τη σχετική κούραση (6η ώρα), την Άνοιξη, το Πάσχα που πλησιάζει.

Μετά τη συνεχή τριβή τα τελευταία δύο χρόνια με την κατανόηση και την παραγωγή περιγραφικών κειμένων μπορώ να καταθέσω ως συμπέρασμα ότι τα προηγούμενα 18 χρόνια δε δίδαξα σχεδόν τίποτα το ουσιώδες, αφού δεν είχα επιμείνει στα δυο πιο απλά και πιο απαραίτητα συστατικά της γλώσσας-επικοινωνίας: την κατανόηση και την παραγωγή λόγου.

Προηγούμενοί μου μαθητές, σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη. Ελπίζω οι τωρινοί και οι επόμενοι, τελειώνοντας τη Γ' Γυμνασίου να έχουν μάθει και τα δυο.

2008-03-20T18:07:00.003+02:00

Την Πέμπτη, την Παρασκευή και το Σάββατο δόθηκαν οι παραστάσεις για το "Ολοκαύτωμα".
Οι μαθητές του σχολείου παρακολούθησαν την παράσταση την Πέμπτη και την Παρασκευή, ενώ το Σάββατο οι γονείς και οι καλεσμένοι.

Η αίθουσα του υπόγειου θέατρου ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Τελικά, ήρθαν πολλοί περισσότεροι απ' όσους περιμέναμε.

Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε η αδιαφορία των συναδέλφων. Από τους 45 μας τίμησαν οι 6. Κάποιοι, βέβαια, από αυτούς είδαν την παράσταση συνοδεύοντας τους μαθητές, ενώ κάποιοι δεν την είδαν καθόλου.

Δε με ενοχλεί προσωπικά η απουσία τους.
Με ενοχλεί που δεν τίμησαν τους 22 μαθητές που πήραν μέρος.
Με ενοχλεί που δε συμμετείχαν σε μια εκδήλωση του σχολείου τους.
Με ενοχλεί η δημοσιοϋπαλληλίστικη νοοτροπία τους.

Φυσικά, η παράσταση δε δόθηκε για τους καθηγητές και τις καθηγήτριες. Η παράσταση δόθηκε για τους μαθητές. Κι αυτοί και την είδαν, την "απόλαυσαν"και, το κυριότερο, προβληματίστηκαν.

Για το Θανάση που χάθηκε τόσο νωρίς

2008-03-18T20:34:00.004+02:00

Χάθηκε σήμερα ένας άλλος αγαπημένος μου μαθητής.

Αντιγράφω επιλεκτικά από το in.gr

Tραγωδία στις Ένοπλες Δυνάμεις.
Τρεις αξιωματικοί νεκροί από πτώση ελικοπτέρου Huey στο Βασιλούδι .

Στρατιωτικό ελικόπτερο τύπου Huey με τριμελές πλήρωμα κατέπεσε και συνετρίβη, από άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία, λίγο μετά τις 10:30 το πρωί της Τρίτης στο Βασιλούδι Θεσσαλονίκης και έπιασε φωτιά, με αποτέλεσμα τον τραγικό θάνατο των μελών του πληρώματος. Το ελικόπτερο είχε απογειωθεί από τη βάση στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας με προορισμό τη Ρεντίνα και εκτελούσε προγραμματισμένη εκπαιδευτική πτήση του Στρατού Ξηράς. Αυτόπτες μάρτυρες είδαν το ελικόπτερο να πετάει σε χαμηλό ύψος και να πέφτει τελικά σε αγροτική περιοχή, ανάμεσα στα χωριά Βασιλούδι και Αγιος Βασίλειος Θεσσαλονίκης, δίπλα στην παλιά εθνική οδό Θεσσαλονίκης-Καβάλας. Στην περιοχή έσπευσε άλλο ένα στρατιωτικό ελικόπτερο, τύπου Huey, ένα Super Puma, δυνάμεις του Στρατού, οχήματα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ. Οι σοροί των τριών στρατιωτικών μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο «Παπαγεωργίου» όπου θα διενεργηθεί την Τετάρτη η νεκροψία.

Πρόκειται για τον 33χρονο χειριστή Κ.Ε. του Σάββα, τον 24χρονο συγκυβερνήτη Κ.Α. του Μάρκου και τον 28χρονο ιπτάμενος μηχανικός Κ.Ε. του Σωτηρίου.

Το Θανάση τον είχα για τρία χρόνια μαθητή. Μαζί πειραματιστήκαμε πριν από 11 χρόνια στο θέατρο. Μαζί ανεβάσαμε τρία θεατρικά. Το όνειρό του από τότε ήταν ο στρατός, τα ελικόπτερα, τα αεροπλάνα...

Πόσο άδικα τέλειωσε αυτό το όνειρο.

Αγαπημένε μου Θανάση, καλό ταξίδι...

Τι σου κάνει η ξεφτίλα

2008-03-08T22:46:00.003+02:00

Είδε κι απόειδε ο κ. προϊστάμενος, δεν άντεξε την ξεφτίλα και πήρε πίσω την απαγόρευση. Τελικά, μπορούν οι μαθητές μας να δουν και Πικάσο, εκτός από τις τσοντοταινίες της τηλεόρασης.

Δώρο ο "Πιερότος" του Juan Gris

Απαγορεύσεις

2008-03-08T05:49:00.004+02:00

Κύριε προϊστάμενε των απαγορεύσεων, ακόμη δεν έμαθες ότι το μουνί είναι η αρχή του κόσμου; Δεν έμαθες ότι στη θρησκεία μας ο Χριστός έγινε κι αυτός άνθρωπος;
Αφιερωμένος ο πίνακας του Κουρμπέ "Η αρχή του κόσμου"

Υ.Γ. Τουλάχιστον οι μαθητές επιτρέπεται να βλέπουν τα δικά τους γεννητικά όργανα;

"Η ζωή είναι ωραία"

2008-03-06T23:42:00.004+02:00

Τις μέρες αυτές δείχνουμε σταδιακά στα 17 τμήματα του σχολείου μας την ταινία του Μπενίνι "Η ζωή είναι ωραία". Για όσους δεν την έχουν δει, αναφέρεται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Οι μαθητές μας βγαίνοντας είναι τόσο εντυπωσιασμένοι. Δεν το χωράει ο νους τους ότι μπορεί να έγιναν και τέτοια πράγματα από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Παράλληλα, πόσες πληροφορίες παίρνουν από μια ταινία 2 ωρών περίπου! Μια χρονιά διδασκαλίας συμπυκνωμένη σε 110 λεπτά!

Το ολοκαύτωμα και οι αντιδράσεις

2008-03-02T17:53:00.004+02:00

Ετοιμάζουμε εδώ και καιρό -από το Σεπτέμβρη- μια εργασία-εκδήλωση για το Ολοκαύτωμα. Μετά την ιστορική έρευνα, η οποία απλώθηκε -πώς άλλωστε θα μπορούσε να μην απλωθεί- στις γενοκτονίες των Ποντίων και των Αρμενίων, και την έκθεση των αποτελεσμάτων της, θα ακολουθήσει και στα μέσα Μαρτίου μια θεατρική παράσταση.

Από την πρώτη στιγμή οι αντιδράσεις ήταν μάλλον αρνητικές. Πολλοί συνάδελφοι στάθηκαν απερίφραστα αρνητικά. Κάποιοι άλλοι, όπως και αρκετοί γνωστοί, έκφρασαν έμμεσα την αντίθεσή τους, δηλώνοντας την απορία τους για την επιλογή του θέματος. Απολύτως θετικά δε θυμάμαι να μας αντιμετώπισε κανείς.

Τι λιγότερο από ένα μνημόσυνο στα εκατομμύρια των νεκρών; Τι λιγότερο από ένα μνημόσυνο στους χιλιάδες Εβραίους Θεσσαλονικείς, αλλά και άλλων ελληνικών πόλεων Εβραίους, που πρόσφεραν απλόχερα τη ζωή τους στις μανιακές ιδέες ενός εγκληματία; Πόση άλλη ντροπή από την επιλεγμένη άρνηση της μνήμης τους! Ίσως, γιατί, η μνήμη τους θα θυμίζει τις αρπαγές των περιουσιών, τον πλουτισμό κάποιων -σημαντικών σήμερα παραγόντων της πόλης μας.

"Μα δε βλέπετε τι κάνουν σήμερα οι Εβραίοι στους Παλαιστίνιους;" μας ρώτησαν πολλοί. Επειδή ακριβώς, βλέπουμε, γι' αυτό είναι και τόσο σημαντικό να θυμίζουμε πάλι και πάλι την ιστορία. Τα χθεσινά θύματα έγιναν οι σημερινοί θύτες. Τι πιο οδυνηρό από το να θυμίζεις σε κάποιον ότι αυτά που κάνει σήμερα σε βάρος άλλων, είναι αυτά που έπαθε ο ίδιος; Κι όμως. Το μίσος, μαζί με το κρυφό μίσος, εναντίον των Εβραίων δεν έχει τέλος. Είναι, βλέπετε, οι θεωρίες συνωμοσίας, οι θεωρίες περί του παγκόσμιου πλούτου που βρίσκεται στα χέρια των Εβραίων και όλα αυτά τα φαιδρά που έχουν ανάγκη οι λαοί, όταν οι στιγμές της ιστορίας τους είναι δύσκολες. Δεν είναι καινούριο το μίσος εναντίον των Εβραίων. Ας είναι καλά οι πρώτοι Χριστιανοί που μετουσιώνοντας τη διδασκαλία του Ιησού για αγάπη, μας γέμισαν με μίσος για τους "υπεύθυνους" της σταύρωσής του.

Ακόμη κι αν δίκαια -κατά ένα μεγάλο μέρος- κατακρίνουμε τη σημερινή στάση του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων, ποτέ δεν πρέπει να ξεχάσουμε όλους αυτούς τους αθώους νεκρούς. Κυρίως, για να φροντίσουμε να μην επαναληφθούν ποτέ ξανά. Αν και, δυστυχώς, γενοκτονίες συνέβησαν στη διπλανή μας Γιουγκοσλαβία πριν από μερικά χρόνια ή συμβαίνουν στην Αφρική ακόμη και σήμερα, με την παραδειγματική όπως πάντα αδιαφορία μας.

Στο για 12 χρόνια φίλο μου και συνάδελφο Θανάση.

2008-02-29T21:05:00.004+02:00

Σε μια από τις πολλές κατηγορίες των ανθρώπων, άρα και των εκπαιδευτικών, ανήκουν εκείνοι οι περίεργοι άνθρωποι που ποτέ δεν κάνουν κάτι, ποτέ δεν ενδιαφέρονται να σηκώσουν ένα λιθαράκι να το πάνε από 'δω εκεί, ποτέ δεν περνάει από το μυαλό τους η σκέψη πως ίσως θα μπορούσαν να είναι κι αλλιώς τα πράγματα, οι καταστάσεις, οι συνθήκες, η εκπαίδευση, εμείς, οι μαθητές· εκείνοι, τέλος, οι περίεργοι άνθρωποι που ποτέ δεν αποφάσισαν να τολμήσουν, να εκθέσουν τις απόψεις τους και να εκτεθούν. Κι όμως, αυτή η κατηγορία των ανθρώπων είναι που εύκολα ανοίγει το στόμα της να κρίνει, επικρίνει και κατακρίνει αυτούς που τόλμησαν, αυτούς που έπραξαν.

Καημένε Θανάση μου, βγάζοντας το α από το όνομά σου δεν έχασες μόνο την αθανασία, όπως λέει κι ο Χριστιανόπουλος, αλλά και την αξιοπρέπειά σου.

Μη φέρεσαι σαν τους πιο πάνω. Δε σου ταιριάζει εσένα τέτοια αμυαλιά.

Άσε αυτούς που πράττουν να πράξουν, ίσως ακόμα και να οφείλεις να τους υπερασπιστείς κι αν έχεις το κουράγιο και τα κότσια κάνε εσύ τα αντίθετα. Δε σε εμπόδισε, άλλωστε, κανείς.

Η κατανόηση κειμένου, το εκπαιδευτικό μας σύστημα οι γονείς κι εμείς

2008-02-28T18:05:00.003+02:00

Θύμα οι μαθητές μας, θύτες και θύματα εμείς και οι γονείς, και στην κορυφή το εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που έχει μετατρέψει το ανούσιο σε ουσιαστικό, το δευτερεύον σε πρωτεύον, το ασήμαντο σε σημαντικό, δεν μπορεί, παρά να έχεις τα αποτελέσματα που έχουμε στο δικό μας σύστημα, στους μαθητές μας.

Ατελείωτες ώρες άχρηστων πληροφοριών, που να μας πάρει και να μας σηκώσει τις διδάσκουμε και με πάθος. Πόσες ώρες δεν έχουμε σκύψει πάνω από βιβλία, για να δώσουμε σε εκατοντάδες, χιλιάδες φωτοτυπίες ασκήσεις για τα είδη των προτάσεων, τα δυαδικά, τα κλιμακωτά και τα αντίστροφα αντίθετα... Υποταγμένοι και μίζεροι σε βιβλία και οδηγίες που η θέση που τους αξίζει είναι το καλάθι με τα σκουπίδια.
Αλλά κι όταν έρχεται η ώρα να εξασκήσουμε τα παιδιά στη σκέψη, εμείς, με την καλή μας διάθεση -να τα βοηθήσουμε, θέλουμε- τους στερούμε κάθε σκέψη. Έτσι, δεν τους αφήνουμε να καταλάβουν τι ζητάει η άσκηση, αλλά τα εξηγούμε εμείς αναλυτικά, μασάμε την τροφή τους και τους τη δίνουμε στο στόμα -να τα βοηθήσουμε, θέλουμε, ή να προλάβουμε και τούτο, να κάνουμε και τ' άλλο.
Πόσες φορές δεν έχουμε ζήσει την εικόνα: Εξετάσεις Ιουνίου· έχουν μοιραστεί τα θέματα, που πάνω τους περάσαμε ώρες και ώρες για να είναι καλοδιατυπωμένα. Οι μαθητές δε γράφουν· περιμένουν να έρθει ο καθηγητής να δώσει εξηγήσεις. Και έρχεται ο καθηγητής και διαβάζει όλες τις ασκήσεις και εξηγεί στους μαθητές τι λέει τούτη η άσκηση, τι ζητάει εκείνη, "προσέξτε την άλλη, μην μπερδευτείτε", "από αυτήν την ερώτηση θέλω μόνο εκείνο εκεί το κομμάτι, όχι όλα, εκείνο εκεί που είναι στο πάνω δεξιά μέρος της σελίδας, δίπλα στη φωτογραφία, κάτω από την παρένθεση", δίπλα στην πόρτα, έξω από το παράθυρο, πίσω από το μυαλό σας...
Γιατί να σκεφτεί ο μαθητής, γιατί να προσπαθήσει να καταλάβει ο μαθητής- εμείς να βοηθήσουμε θέλουμε.

Και στο σπίτι ο γονιός, ο καλός γονιός που έχει το άγχος, την αγωνία να σπουδάσει το παιδί του, να μην κουραστεί το παιδί του, θα του μασήσει και πάλι την τροφή, θα βρει ο γονιός τι σημαίνει η άσκηση, θα βρει ο γονιός την απάντηση, ίσως να τη γράψει κιόλας -να βοηθήσει θέλει ο γονιός.

Και ο μαθητής μας περνάει τις τάξεις, παίρνει άριστα, κρατάει και τη σημαία στις παρελάσεις.... κι όμως δεν έμαθε να συμπληρώνει ούτε ένα απλό έντυπο, δεν έμαθε να καταλαβαίνει ούτε ένα απλό κείμενο, να διαβάζει μια εικόνα, να "ακούει" τη μουσική, να "βλέπει" έναν πίνακα, να παρακολουθεί μια ταινία χωρίς ποπ-κορν· έμαθε όμως να στέλνει sms και να ψηφίζει την Κακομοίρα να πει το εθνικό μας τραγουδάκι...

Αποτυχία

2008-02-26T04:42:00.002+02:00

Έβαλα το καθιερωμένο διαγώνισμα τριμήνου και έδωσα το παρακάτω κείμενο:

Είχε αργήσει. Τους είδε όλους μαζεμένους στη σέντρα, συμπαίκτες και αντιπάλους. «Άντε, βρε Στεφανή, άργησες!» του έβαλαν τις φωνές. Με βήματα προσεκτικά κατέβηκε την πλαγιά και μπήκε στο γήπεδο. Πράγματι είχε αργήσει. Δεν ήταν όμως αυτός ο λόγος που του έκοψε τον ενθουσιασμό. Άλλωστε, πότε πήγαινε στην ώρα του; Πότε προλάβαινε να κάνει κάτι έγκαιρα; Είδε με ποιον τρόπο είχε παραταχθεί η ομάδα του κι αμέσως δαγκώθηκε, Καμιά θέση επιθετικού ή στο κέντρο δεν είχαν αφήσει ελεύθερη. Έστω κάποια στην άμυνα. Έσκυψε το κεφάλι και σιγά σιγά, κούτσα κούτσα, πήρε να προχωράει προς τη θέση του τερματοφύλακα. Άλλο ένα ματς που δε θα του δινόταν η ευκαιρία να δείξει τι ικανός κυνηγός ήταν, τι άξιος ντριπλέρ. Έφτυσε στις παλάμες του και πήρε τη θέση του τερματοφύλακα.

Ο αγώνας ήταν σκληρός. Η ζέστη είχε αναγκάσει όλους τους παίκτες να μείνουν μόνο με τα κοντά παντελονάκια τους, η σκόνη έκανε τα κορμιά και τα πρόσωπα άσπρα, ενώ από τις γερές κλωτσιές όλο και κάποιος παίκτης έπεφτε στο ξερό χώμα. Μάλιστα, στο τέλος κι απ’ τον καυγά που ακολούθησε άνοιξαν και μια δυο μύτες. Νικήτρια αναδείχτηκε τελικά η δική τους ομάδα, της Νεάπολης, με σκορ 6-4. Ο Στεφανής έβαλε τα δυνατά του και ούτε στιγμή δε φοβήθηκε να κάνει επικίνδυνες εξόδους, να επιχειρεί θεαματικές βουτιές ή να πέφτει στα πόδια των αντιπάλων. Δίκαια λοιπόν πήρε τα «μπράβο» από τους συμπαίκτες του. Στο μεταξύ η ώρα είχε πάει δύο, όταν τελείωσαν όλα και πήραν να κατηφορίζουν προς τα σπίτια τους.

Εκτός από το κείμενο τους έβαλα και τις διάφορες ανούσιες ασκήσεις περί κατηγορουμένου, προθημάτων και επιθημάτων.

Στα ανούσια απάντησαν άλλος λίγο και άλλος πολύ.
Στην ερώτηση κατανόησης γιατί ο Στεφανής αργούσε πάντα, δεν απάντησε κανείς!

Επτά χρόνια εκπαίδευσης και δεν τους μάθαμε να διαβάζουν και να κατανοούν ένα απλό κείμενο. Τι νόημα έχει που ξέρουν το κατηγορούμενο;

Πώς τα καταφέρνουμε και εκπαιδεύουμε ανεκπαίδευτους μαθητές;

Οι λέξεις 2

2008-02-15T23:05:00.002+02:00

Οι λέξεις είναι για τις λέμε. Είναι για να εκφράζουμε τις σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, να επικοινωνούμε τέλος πάντων.
Οι λέξεις όμως δεν είναι το παν.
Εκείνο που κυρίως μετράει είναι οι πράξεις μας.
Τι να κάνω τα μεγάλα λόγια, τα ποιητικά, τα όμορφα και με στολίδια πολλά κοσμημένα,
όταν οι πράξεις δεν έχουν καμιά σχέση.
Τι να κάνω τους έρωτες τους ποιητικούς, τις υποσχέσεις τις πολιτικές, τα λιβάνια και τις λιτανείες, όταν πίσω από όλα αυτά κρύβεται το τίποτα, κρύβεται ο φόβος, όταν το πάθος μόνο πάθος δε σημαίνει;

Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που οι ποιητές καμιά φορά τολμούν και μαρτυρούν το κενό.

Οι λέξεις

2008-01-23T22:22:00.000+02:00

"Σεμνά και ταπεινά"
Όταν ειπώθηκαν αυτές οι λέξεις, δυο απλές και συνηθισμένες λέξεις, απέκτησαν ένα ιδιαίτερο νόημα, αφού θα σηματοδοτούσαν την τότε νέα κυβέρνηση και θα έδιναν το χαρακτήρα της διακυβέρνησης, όπως επιθυμούσε, άλλωστε, αυτός που τις είπε.
Μάλλον πολύ γρήγορα, πάει το σεμνά, πάει και το ταπεινά, κι οι λέξεις έγιναν ανέκδοτο.

Κι είναι άλλες πολλές που ακούμε αυτές τις μέρες. Η καινούρια λέξη "βιντεκομιστής", και οι παλιές: δημοσιογράφος, δικαιοσύνη, βουλευτής, αυτόχειρας, αξιοκρατία κι άλλες πολλές...
Αξιοκρατία, δηλαδή οι άξιοι στα αξιώματα, ή με τη νέα σημασία: διώχνουμε τον άξιο και βάζουμε τον ανάξιο κολλητό μας.

Είναι κι αυτές που δεν τις ακούμε, όπως π.χ. ισονομία. Ωραία λέξη αυτή η ισονομία. Σ' αυτόν τον τόπο, όμως, την έχουμε ξεχάσει, αν ποτέ είχαμε μάθει τη σημασία της.
Αν είσαι γενικός γραμματέας και πηδάς - πηδάς και τραυματίζεσαι, ο ανακριτής πρέπει να περιμένει 7 βδομάδες, μέχρι να γίνεις καλά.
Αν είσαι τραυματισμένος τρομοκράτης, τότε η αστυνομία, οι εισαγγελείς δε σ' αφήνουν ούτε στιγμή. Από την πρώτη στιγμή σε ανακρίνουν.
Αν είσαι αλλοδαπός ή φτωχός τότε φροντίζουν οι αστυνομικοί να σε τραυματίσουν, να σε εξευτελίσουν και να σε κινηματογραφήσουν.

Ως πότε αυτή η σαπίλα...

Ευτυχώς που οι μαθητές μου είναι μικροί και δεν παρακολουθούν, γιατί θα με ρωτούσαν, θα με ρωτούσαν πολλά και δε θα μπορούσα να τους δώσω καμιά απάντηση. Γιατί, πώς να τους δώσω ένα όραμα για μια καλύτερη ζωή, όταν συμβαίνουν όσα συμβαίνουν στις μέρες μας.

Δια συμβουλών

2008-01-09T22:58:00.000+02:00

Την ίδια τύχη με τις ευχές έχουν και οι συμβουλές. Όταν σου τις δίνουν, δεν τις παίρνεις και όταν τις δίνεις, δεν τις παίρνουν.

Όταν ήμουν μικρός, όλοι με συμβούλευαν· οι γονείς μου, οι συγγενείς μου, οι άνθρωποι της γειτονιάς, οι δάσκαλοι, οι καθηγητές. Φυσικά, εγώ δεν άκουα κανέναν ή έκανα πως τους ακούω. Άλλωστε αυτό έκαναν, κάνουν και θα κάνουν όλα τα παιδιά.
Όταν μεγάλωσα κι έγινα πατέρας και καθηγητής, άρχισα να δίνω κι εγώ συμβουλές· στα παιδιά μου, στους μαθητές μου... μόνο που δεν τις ακούνε ούτε τα παιδιά μου, ούτε οι μαθητές μου ή για να μου κάνουν το χατίρι, κάνουν πως τις ακούνε.Τελικά, άδικα περίμενα τόσα χρόνια πότε να μεγαλώσω να γίνω σοφός και να δίνω συμβουλές.

Βεβαίως, είναι αυτονόητο πως η συμβουλή κρύβει μέσα της την εμπειρία κι η εμπειρία το βίωμα. Είναι δυνατό να μεταβιβάσεις το βίωμα, την εμπειρία, άρα και τη συμβουλή;

Οι καημένες οι συμβουλές, κι αυτές πάνε στ' άχρηστα, μαζί με τις ευχές.
Τι θα μας μείνει στο τέλος; Οι κατάρες;

Δι' ευχών

2008-01-02T03:46:00.000+02:00

Μπήκε και η νέα χρονιά. Να δούμε τι θα δούμε...

Συνηθίζουμε να ευχόμαστε αυτές τις μέρες για υγεία, ειρήνη και πολλά άλλα, ελπίζοντας να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο. Για κάποιους λίγους αυτό το καλύτερο έρχεται, για τους πολλούς όμως η ευχή μένει ευχή και το καλύτερο γίνεται όλο και χειρότερο. Σιγά σιγά χάνει κι ευχή το νόημά της, γίνεται μια λέξη που δεν την πιστεύει κατά βάθος κανείς. Απλώς, είναι μια λέξη που συνηθίζουμε να τη λέμε, όπως και τόσες άλλες λέξεις...

Οι ευχές είναι το καταφύγιο των φτωχών, των απελπισμένων· είναι η ελπίδα τους. Οι πλούσιοι και οι δυνατοί δε μένουν μόνο στις ευχές, αλλά έχουν την ικανότητα και την ανάλογη ηθική, ώστε να μετατρέψουν τα όνειρά τους σε πραγματικότητα. Η πραγματικότητά τους είναι αντίθετη με την πραγματικότητα των πολλών. Και παρόλο που οι φτωχοί είναι πιο πολλοί και παρόλο που εύχονται να δουν καλύτερες μέρες, τελικά πιάνουν οι ευχές των λίγων, κι έτσι οι πολλοί βλέπουν τις χειρότερες μέρες. Οι ευχές, τελικά, δεν καταλαβαίνουν από δημοκρατίες. Οι ευχές πρέπει να είναι ολιγαρχικές.

Το Μπαλί κι εμείς

2007-12-17T17:24:00.000+02:00

Ας αφήσουμε για λίγο τα σχολικά ζητήματα κι ας ασχοληθούμε με κάτι πολύ σοβαρό.
Για την επιτυχία ή αποτυχία της διάσκεψης στο Μπαλί γράφουν και θα γράφουν όλες οι εφημερίδες και τα περιοδικά, γι' αυτό δε θα αναφερθώ καθόλου. Θα ήθελα όμως να δούμε το θέμα της μόλυνσης του περιβάλλοντος και τη δράση μας ως εκπαιδευτικοί.

Πόσο εύκολα θα μπορούσε να διαδοθεί η πληροφορία της επικείμενης περιβαλλοντικής καταστροφής και πόσο εύκολα θα μπορούσαμε να πείσουμε τους μαθητές μας για τις απαιτούμενες ενέργειες! Οι μαθητές είναι πρόθυμοι ν' ακούν κι ακόμα πιο πρόθυμοι να δράσουν. Αρκεί να αφιερώσουμε λίγο χρόνο. Φυσικά, η δράση μας δεν πρέπει να περιορίζεται στα λόγια· έργα χρειάζονται.

Ένα από τα πολλά που πολύ εύκολα μπορούμε να κάνουμε είναι να φροντίσουμε να σβήνουμε όλα τα φώτα των τάξεων στα διαλείμματα ή την ώρα του μαθήματος, όταν υπάρχει αρκετός φυσικός φωτισμός ή έστω να έχουμε τα μισά αναμμένα. Χωρίς πολλά λόγια οι μαθητές αμέσως καταλαβαίνουν τη σημασία της εξοικονόμησης ενέργειας και τη μεταφέρουν στο σπίτι τους. Αρκεί στη δράση αυτή να συμμετέχουν όλοι οι εκπαιδευτικοί της σχολικής μονάδας, διαφορετικά υπάρχει φόβος να καταντήσουμε γραφικοί.

Αν τη δράση αυτή υιοθετήσουν όλα τα σχολεία της Ελλάδας μπορούμε πολύ εύκολα να καταλάβουμε πόσο λιγότερο ρεύμα θα καταναλώσουμε, πόσους λιγότερους τόνους μόλυνσης θα απελευθερώσουμε, πόσο οικονομία στις πρώτες ύλες θα κάνουμε.

Δεν είναι και πολύ δύσκολο. Ας το προσπαθήσουμε.

Τα λάθη των μαθητών

2007-12-15T22:30:00.000+02:00

Πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 13 και 14 Δεκέμβρη το Πανελλήνιο εκπαιδευτικό συνέδριο με θέμα: "Τα λάθη των μαθητών: δείκτες αποτελεσματικότητας ή κλειδιά για τη βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης;" Για το πρόγραμμα του συνεδρίου πατήστε εδώ.

Μαζί με τους δεκάδες σύνεδρους περίμενα ν' ακούσω λύσεις, για να διορθώσουμε τα μαθητικά λάθη. Δυστυχώς, το μόνο που μάθαμε ήταν αριθμοί, ποσοστά, στατιστικά. Από τότε που βγήκαν οι υπολογιστές, μόνο αριθμούς, ποσοστά και κάτι στατιστικούς δείκτες ακούμε, που κι αυτούς τους τελευταίους αμφιβάλλω αν τους καταλαβαίνει κανείς. Προσωπικά δεν έχω ιδέα.

Πολλά, λοιπόν, τα λάθη των μαθητών. Και πού δεν κάνουν λάθη! Στους τόνους, στη στίξη, στην ορθογραφία των καταλήξεων, των προθημάτων, των θεμάτων! Λάθη στη συνοχή και στη συνεκτικότητα του κειμένου... Παντού λάθη.

Εγώ ξέρω ότι όταν έχεις ένα πρόβλημα δεν κάθεσαι να το κοιτάς. Ψάχνεις να βρεις γιατί δημιουργήθηκε το πρόβλημα, ψάχνεις για λύσεις, ψάχνεις για βοήθεια. Τέλος πάντων, κάτι κάνεις, δε χαζεύεις από πάνω του, περιμένοντας να λυθεί μόνο του. Ε, λοιπόν, σ' αυτό το συνέδριο μόνο κοιτούσαμε. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε κι αλλιώς· μας το είχαν δηλώσει, άλλωστε, ότι μόνο τα μέτρησαν τα λάθη. Τρία χρόνια τα μετρούσαν. Αφού μόνο τα μετρούσαν, δεν είδαν την αιτία των λαθών ούτε φυσικά πρόλαβαν να δουν και τη λύση. Αυτό θα γίνει στο επόμενο συνέδριο...

Και μη νομίσει κανείς ότι η καταμέτρηση των λαθών δεν ήταν λανθασμένη. Πώς άλλωστε θα γινόταν χωρίς λάθος! Για να γίνω σαφέστερος, μια από τις κατηγορίες των λαθών που αναφέρθηκαν ήταν αυτή των πτωτικών, δηλαδή των αδύνατων τύπων των προσωπικών αντωνυμιών, π.χ. με είδε, τον είδα, μου έδωσε. Το δείγμα που μελέτησαν οι μελετητές περιλάμβανε και μαθητές απ' όλη την Ελλάδα. Και να ρωτήσω: είναι λάθος η έκφραση "με έδωσε το βιβλίο"; Αν το ακούσει ένας νοτιοελλαδίτης θα πει πως είναι λάθος. Αν το ακούσει όμως ένας βορειοελλαδίτης θα του φανεί φυσιολογικό. Δεν έτυχε ποτέ οι μελετητές να ακούσουν πώς μιλούν στη Βόρεια Ελλάδα; Δεν άκουσαν το ωραιότατο σύνθημα που φώναζαν το 2006 οι αγρότες της Χαλκιδικής: "Αγρότη, πολέμα, σε πίνουνε το αίμα."

Τα λάθη φυσικά των εκπαιδευτικών, των σχολικών βιβλίων, των υπουργών, του εκπαιδευτικού συστήματος, των ΜΜΕ δεν τα μελέτησε κανείς. Αυτά δεν αριθμούνται. Μόνο μία από τις εισηγήσεις αναφέρθηκε στο ρόλο του εκπαιδευτικού ως αιτία του λάθους των μαθητών. Πώς να μάθει ο μαθητής να τονίζει σωστά όταν ο δάσκαλος ή ο καθηγητής γράφει: Ποιός είναι... ή Τί είναι... Πώς να μάθει ο μαθητής να λέει και να γράφει η πρώτη άσκηση, όταν όλοι, ακόμη και γλωσσολόγοι σε συνέδριο γλωσσολογίας, λένε η άσκηση ένα, η περίπτωση ένα; Γιατί να μάθει κάποιος πότε χρησιμοποιείται το τελικό ν, όταν το κάνουν σχεδόν όλοι λάθος είτε κατά λάθος είτε γιατί έχουν τη δική τους γνώμη, π.χ. Μαρωνίτης; Η ειρωνεία ήταν ότι οι συναδέλφισσες που μέτρησαν τα λάθη στο τελικό -ν, είχαν στη δική τους παρουσίαση -στο ελληνικά λεγόμενο power point- τρία λάθη με το τελικό -ν! Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις δικών μας λαθών η δικαιολογία είναι γνωστή: μου ξέφυγε, το έκανα κατά λάθος, δεν το πρόσεξα, ήταν τυπογραφικό λάθος, από τη βιασύνη μου το έκανα, ο δαίμων του τυπογραφείου φταίει... Τώρα γιατί οι μαθητές δε συμπεριλαμβάνονται στις παραπάνω κατηγορίες, δεν το ξέρω, αν και ξέρω πως είναι λάθος μου που δεν το ξέρω.

Μέσα σ' όλα συνάδελφος φιλόλογος, αναφερόμενος στα λάθη του γραπτού λόγου των μαθητών της Γ' Λυκείου, πρότεινε να καθιερωθεί οι μαθητές του Γυμνασίου να διαβάζουν ένα λογοτεχνικό βιβλίο το μήνα! Δε λέω, κάποιο όφελος θα 'χουν οι μαθητές. Όμως, αν διαβάζει κανείς λογοτεχνία, θα μάθει να γράφει δοκίμιο, περιγραφικό κείμενο, κείμενο επιχειρηματολογίας; Φυσικά και όχι, λέω εγώ. Έπειτα, δεν είναι ωραία αυτή η μετατόπιση των ευθυνών; Οι καθηγητές του Λυκείου τα ρίχνουν στους καθηγητές του Γυμνασίου, εκείνοι στους δάσκαλους, οι δάσκαλοι στις νηπιαγωγούς κι εκείνες στο οικογενειακό περιβάλλον του κάθε παιδιού. Ωραίοι δεν είμαστε; Ωραίοι ως Έλληνες!

Γενικό συμπέρασμα από το διήμερο συνέδριο: είχε πολύ καλό φαΐ!

Αν βρείτε κανένα λάθος στο παραπάνω κείμενο, ξέρετε, βιαζόμουν λίγο...

Αποχαιρετισμός

2007-12-12T17:49:00.000+02:00

Ο υπουργός παιδείας ζήτησε την παραίτηση της ηγεσίας του παιδαγωγικού ινστιτούτου. Στις επόμενες ημέρες θα ανακοινωθεί η νέα ηγεσία. Όπως αναφέρει ΤΟ ΒΗΜΑ, ο υπουργός σκέφτεται να αλλάξει τον τρόπο επιλογής των σχολικών βιβλίων μετά από τις περιπέτειες του βιβλίου της ιστορίας της Στ' Δημοτικού.
Παράλληλα, το υπουργείο μελετά την αλλαγή του αναλυτικού προγράμματος και την αλλαγή των ωρών διδασκαλίας ανά μάθημα.

Αν και όποιος έχει καεί από το γάλα φυσάει και το γιαούρτι, ας σπεύσουμε βραδέως, παρόλο που ξέρουμε ότι όταν αλλάζει ο Μανολιός, βάζει τα ρούχα του αλλιώς.